Wizerunek PKO BP na rynku bankowym

Oceń tę pracę

Wizerunek PKO BP na rynku bankowym przedstawia się następująco:

–         PKO jest największym polskim bankiem, oferującym swoje usługi wszystkim, którzy chcą bezpiecznie ulokować oszczędności, chcą wziąć kredyt na dowolny cel z korzystnie rozłożonym terminem spłaty, a także chcą w nowoczesny sposób gospodarować swoimi bieżącymi dochodami.

–         Równie wszechstronną ofertę, zawierającą prawie wszystkie rodzaje usług bankowych obecnych na polskim rynku: bankowym, pieniężnym i kapi-tałowym, PKO ma dla klientów instytucjonalnych, czyli firm, instytucji życia społecznego, sfery budżetowej, gmin i instytucji samorządu lokalnego.

–         PKO posiada prawie 7 000 placówek i ponad 6 000 punktów kasowych oraz szybko rozwijającą się sieć bankomatów. Obecnie jest ich ponad 700, z tego prawie połowa działa w systemie on-line. Za ich pomocą dokonywanych jest około 2,4 miliona operacji o wartości około 440 milionów złotych. W roku 2000 przewidywane jest zainstalowanie dodatkowo 320 bankomatów.

–         PKO posiada prawie 10 000 agencji i Szkolnych Kas Oszczędności.

–         W tej największej w kraju sieci placówek bankowych zatrudnionych jest około 40 000 osób i wykonuje się dziennie przeszło milion operacji.

–         Ponad 1/3 ogólnej sumy oszczędności zgromadzonych przez Polaków ulokowana jest w PKO.

–         PKO prowadzi ponad 40 milionów rachunków osób indywidualnych i firm (w tym ponad 3 miliony kont osobistych i ponad 380 tysięcy rachunków firm).

–         Ponad połowa kont osobistych Polaków, które dają możliwość gromadzenia oraz wygodnego i bezpiecznego gospodarowania bieżącymi dochodami, prowadzona jest w PKO.

–         1/8 sumy kredytów udzielonych polskim rodzinom pochodzi z PKO.

–         PKO jest w Polsce głównym bankiem kredytującym, jeśli chodzi o budo-wnictwo mieszkaniowe. Prawie wszystkie kredyty udzielone firmom budowlanym i spółdzielniom na budowę domów mieszkalnych pochodziło z PKO. Na każde pięć kredytów mieszkaniowych, udzielonych polskim rodzinom, czterech udzieliło PKO.

–         PKO jest największym bankiem nie tylko pod względem sieci placówek. Zgromadziła i obraca największą ilością pieniędzy na polskim rynku finansowym – posiada największą wśród polskich banków sumę bilansową.

PKO współpracuje z około 400 bankami na całym świecie, do których może bezpośrednio kierować informacje i polecenia, obsługując przekazy pieniężne i operacje handlowe za pomocą SWIFT-u.[1]


[1] Katalog produktów i usług bankowych, s.213.

Oddziały operacyjne PKO BP

5/5 - (1 vote)

Oddziały banku rozmieszczone na terenie jednego lub kilku regionów, czasem na obszarze całego kraju lub nawet wielu państw, odgrywają doniosłą rolę w funkcjonowaniu instytucji kredytowej. Za pośrednictwem oddziałów bank kontaktuje się ze swą klientelą. Oddziały:

  • dokonują bezpośredniej sprzedaży usług;
  • prowadzą rachunki;
  • udzielają kredytów.

Poziom pracy oddziałów, ich sprawność i stosunek do klientów decydują o wizerunku banku w oczach jego klienteli. Organizacja wewnętrzna oddziału banku oraz zakres i sposób ich działania przeszły w okresie ostatnich 30 lat ewolucję. Według dawnych, klasycznych zasad oddział był jednostką o dużym stopniu samodzielności, aczkolwiek podporządkowaną ściśle polityce, dyrektorom i ustaleniom organizacyjnym Centrali. Samodzielnie gromadził środki pieniężne i samodzielnie wykorzystywał je na finansowanie działalności kredytowej, odprowadzając nadwyżki środków zgodnie z wytycznymi Centrali i korzystając, jeśli zaistniała taka potrzeba, z zasileń udzielanych mu przez Centralę.[1]

Obecnie oddziały operacyjne podlegają bezpośrednio oddziałom regionalnym, a te z kolei Centrali. Oddziały postępują zgodnie ze wskazówkami regionu. Oddziały działają na podstawie ustawy z 31 stycznia 1989 roku „Prawo Bankowe”[2] oraz statutu PKO BP, nadanego uchwałą Nr 05 Rady Ministrów z dnia 30 września 1992 roku.[3] Banki zmierzają do prowadzenia zróżnicowanej polityki regionalnej. Polityki takiej nie można tworzyć w ośrodku centralnym. Musi ona powstawać w szczególnych regionach i dlatego na ich terenie powinny znajdować się placówki (filie lub oddziały) wyposażone w szerokie uprawnienia do przejawiania inicjatyw i podejmowania akcji dostosowanych do planów PKO BP.

Współczesne funkcje i znaczenie oddziałów operacyjnych PKO Banku Polskiego

Współczesne oddziały operacyjne PKO Banku Polskiego pełnią znacznie więcej funkcji niż tylko obsługa transakcji finansowych i prowadzenie rachunków bankowych. Stanowią one istotny element systemu dystrybucji produktów i usług finansowych, a ich zadaniem jest zarówno realizacja bieżących potrzeb klientów, jak i budowanie długoterminowych relacji z nimi. Zakres świadczonych usług obejmuje między innymi otwieranie rachunków osobistych i firmowych, obsługę kart płatniczych, przyjmowanie wniosków kredytowych, udzielanie informacji o produktach oszczędnościowych oraz pomoc w korzystaniu z elektronicznych kanałów dostępu do bankowości. W zależności od profilu placówki i kompetencji zatrudnionych pracowników klienci mogą również uzyskać wsparcie w zakresie finansowania nieruchomości, zarządzania oszczędnościami czy prowadzenia działalności gospodarczej. Oddziały są zatem miejscem bezpośredniego kontaktu banku z klientem, a jednocześnie ważnym ogniwem łączącym ofertę instytucji finansowej z rzeczywistymi potrzebami odbiorców.

Istotnym aspektem działalności oddziałów operacyjnych jest ich zróżnicowanie organizacyjne. Potrzeby osób fizycznych, małych przedsiębiorstw, dużych przedsiębiorstw oraz klientów dysponujących znacznym kapitałem różnią się od siebie, dlatego obsługa bankowa musi być odpowiednio dostosowana do poszczególnych grup. Oddziały detaliczne koncentrują się przede wszystkim na obsłudze klientów indywidualnych, oferując im produkty związane z codziennym zarządzaniem finansami, oszczędzaniem i finansowaniem wydatków. Z kolei obsługa przedsiębiorstw wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu kredytowania działalności gospodarczej, rozliczeń handlowych, płynności finansowej oraz zarządzania ryzykiem. W PKO Banku Polskim funkcjonują również wyspecjalizowane jednostki obsługujące klientów korporacyjnych i prywatnych, co umożliwia dostosowanie zakresu usług do stopnia złożoności potrzeb poszczególnych odbiorców. Taki podział pozwala efektywniej wykorzystywać kompetencje pracowników i podnosić jakość świadczonej obsługi.

Ważną rolę w funkcjonowaniu oddziałów odgrywa proces sprzedaży produktów bankowych. Pracownicy placówek nie ograniczają się do przedstawiania dostępnej oferty, lecz powinni również rozpoznawać potrzeby klientów i wskazywać rozwiązania odpowiadające ich sytuacji finansowej. W praktyce oznacza to konieczność przeprowadzenia rozmowy, zebrania informacji dotyczących oczekiwań klienta, wyjaśnienia warunków poszczególnych produktów oraz przedstawienia potencjalnych kosztów i zobowiązań. Szczególne znaczenie ma to w przypadku kredytów, ponieważ podjęcie decyzji o zaciągnięciu zobowiązania może wywierać długotrwały wpływ na sytuację finansową gospodarstwa domowego lub przedsiębiorstwa. Z tego względu doradztwo powinno opierać się na rzetelnej informacji, przejrzystych zasadach oraz odpowiedzialnym podejściu do potrzeb odbiorcy. Wysoki poziom obsługi przekłada się na zaufanie do banku, zwiększa prawdopodobieństwo utrzymania relacji z klientem i może sprzyjać korzystaniu przez niego z kolejnych usług.

Funkcjonowanie oddziałów operacyjnych jest ściśle związane z procesem cyfryzacji sektora bankowego. Rozwój bankowości internetowej i mobilnej sprawił, że wiele operacji, które wcześniej wymagały osobistej wizyty w placówce, można obecnie przeprowadzić za pomocą komputera lub telefonu. Dotyczy to między innymi sprawdzania salda rachunku, wykonywania przelewów, zarządzania kartami, zakładania wybranych produktów oszczędnościowych czy składania niektórych wniosków. W rezultacie zmienia się charakter pracy oddziałów. Coraz większe znaczenie ma bezpośrednie doradztwo, wyjaśnianie bardziej skomplikowanych zagadnień finansowych oraz pomoc w podejmowaniu decyzji wymagających indywidualnej analizy. Strategia PKO Banku Polskiego na lata 2025–2027 zakłada równoległy rozwój usług cyfrowych i utrzymanie dostępności placówek, co wskazuje, że kanały zdalne i tradycyjna obsługa są traktowane jako uzupełniające się elementy działalności banku.

Cyfryzacja wymaga również zmiany kompetencji pracowników oddziałów. Oprócz znajomości produktów finansowych istotna staje się umiejętność wyjaśniania zasad działania bankowości elektronicznej, uwierzytelniania operacji i bezpiecznego korzystania z usług zdalnych. Część klientów może potrzebować pomocy w aktywacji aplikacji mobilnej, wykonaniu pierwszego przelewu internetowego albo rozpoznaniu prób oszustwa. Wsparcie tego rodzaju jest szczególnie istotne dla osób mniej zaznajomionych z nowymi technologiami. Oddział może wówczas pełnić funkcję edukacyjną, pomagając klientom rozwijać kompetencje cyfrowe i korzystać z dostępnych narzędzi w sposób samodzielny. Należy jednak podkreślić, że ułatwianie dostępu do bankowości cyfrowej nie powinno oznaczać wykluczania osób preferujących kontakt bezpośredni. Skuteczny model obsługi powinien uwzględniać różnorodność wieku, doświadczenia, możliwości komunikacyjnych i indywidualnych oczekiwań klientów.

Z punktu widzenia organizacji banku istotnym zagadnieniem jest optymalizacja sieci oddziałów. Utrzymywanie placówek wymaga ponoszenia kosztów związanych z wynajmem lub utrzymaniem nieruchomości, zatrudnieniem pracowników, wyposażeniem technicznym oraz zapewnieniem bezpieczeństwa. Jednocześnie zbyt duże ograniczenie dostępności oddziałów może utrudnić korzystanie z usług osobom, które nie mogą lub nie chcą korzystać z kanałów elektronicznych. Dlatego decyzje o otwieraniu, modernizacji, łączeniu lub zamykaniu placówek powinny uwzględniać nie tylko koszty, ale również lokalne uwarunkowania, liczbę klientów, charakter otoczenia gospodarczego i przewidywany rozwój danego obszaru. PKO Bank Polski wskazuje, że optymalizacja sieci odbywa się z uwzględnieniem przesłanek ekonomicznych oraz potencjału rozwoju poszczególnych rynków lokalnych.

Znaczenie sieci oddziałów można zobrazować na podstawie danych dotyczących skali działalności banku. Według raportu za 2025 rok, na koniec tego okresu PKO Bank Polski posiadał 880 oddziałów detalicznych skupionych w 10 oddziałach regionalnych. Sieć obejmowała również wyspecjalizowane jednostki obsługujące klientów korporacyjnych i prywatnych. Dane te pokazują, że mimo rozwoju bankowości elektronicznej fizyczna obecność banku nadal stanowi ważny element modelu jego działalności. Jednocześnie funkcjonowanie tak rozbudowanej sieci wymaga koordynacji działań na różnych szczeblach organizacyjnych, jednolitych standardów obsługi oraz sprawnego przepływu informacji pomiędzy placówkami a jednostkami nadrzędnymi.

Kolejnym zagadnieniem jest jakość obsługi klienta, która stanowi jeden z podstawowych czynników konkurencyjności banku. O jej poziomie decydują między innymi czas oczekiwania na obsługę, dostępność pracowników, kompetencje doradców, przejrzystość przekazywanych informacji oraz sprawność realizacji dyspozycji. Ważne jest także odpowiednie reagowanie na reklamacje i sytuacje nietypowe, w których klient potrzebuje indywidualnego rozwiązania problemu. Oddziały powinny działać zgodnie z procedurami obowiązującymi w całym banku, zachowując jednocześnie możliwość dostosowania sposobu komunikacji do konkretnego przypadku. Regularna analiza opinii klientów, liczby reklamacji i czasu realizacji poszczególnych operacji może pomóc w identyfikowaniu problemów organizacyjnych. Wnioski z takiej analizy powinny być wykorzystywane do doskonalenia procesów, aktualizowania procedur oraz podnoszenia kwalifikacji pracowników.

Nie można również pominąć zagadnienia bezpieczeństwa, które obejmuje zarówno ochronę środków pieniężnych, jak i poufność informacji dotyczących klientów. Pracownicy oddziałów mają dostęp do danych osobowych oraz informacji o sytuacji finansowej klientów, dlatego ich przetwarzanie musi odbywać się zgodnie z obowiązującymi przepisami i wewnętrznymi zasadami banku. Istotne znaczenie mają właściwa weryfikacja tożsamości klientów, kontrola uprawnień do wykonywania operacji, ochrona dokumentacji oraz przestrzeganie procedur związanych z przeciwdziałaniem nadużyciom finansowym. Bezpieczeństwo obejmuje również infrastrukturę techniczną, systemy informatyczne i urządzenia służące do obsługi gotówki. W miarę rozwoju nowych metod oszustw konieczne jest regularne aktualizowanie procedur i szkolenie pracowników. Właściwe zarządzanie bezpieczeństwem chroni interesy klientów, ogranicza ryzyko strat finansowych i przyczynia się do utrzymania wiarygodności instytucji.

Współczesne oddziały powinny być ponadto organizowane z uwzględnieniem zasad dostępności. Oznacza to konieczność ograniczania barier architektonicznych i komunikacyjnych oraz dostosowywania obsługi do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, seniorów i innych klientów wymagających dodatkowego wsparcia. Przykładem rozwiązań stosowanych w PKO Banku Polskim jest możliwość korzystania ze zdalnego tłumaczenia na polski język migowy podczas wizyty w placówce, a także udostępnianie informacji o dostępności poszczególnych oddziałów. Bank wskazuje również na możliwość podpisywania wybranych dokumentów w formie cyfrowej. Takie rozwiązania mogą ułatwiać załatwianie spraw bankowych i ograniczać trudności związane z tradycyjnymi procedurami. Dostępność należy zatem traktować nie tylko jako wymóg organizacyjny, lecz również jako element jakości usług i odpowiedzialności społecznej instytucji finansowej.

Oddziały operacyjne PKO Banku Polskiego pozostają ważnym elementem struktury banku, mimo że ich funkcje i sposób organizacji zmieniają się pod wpływem rozwoju technologii oraz rosnących oczekiwań klientów. Ich znaczenie nie ogranicza się do wykonywania operacji finansowych, lecz obejmuje także doradztwo, sprzedaż produktów, edukację cyfrową, budowanie relacji z klientami i zapewnianie dostępu do usług osobom o różnych potrzebach. Skuteczne funkcjonowanie placówek wymaga odpowiedniego podziału kompetencji pomiędzy oddziałami operacyjnymi, jednostkami regionalnymi i centralą, a także ciągłego doskonalenia procedur oraz standardów obsługi. Jednocześnie bank musi równoważyć potrzebę ograniczania kosztów z koniecznością utrzymywania dostępności usług na obszarach o zróżnicowanym potencjale gospodarczym. Można zatem stwierdzić, że przyszłość oddziałów operacyjnych zależy od umiejętnego łączenia tradycyjnego kontaktu z klientem z możliwościami oferowanymi przez nowoczesne technologie. Takie podejście pozwala zwiększać efektywność działania banku, a jednocześnie utrzymywać zaufanie klientów i wzmacniać jego pozycję konkurencyjną na rynku usług finansowych.


[1] W. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, , B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka op. cit., s. 257.

[2] Dz. U. 1992, nr 72, poz. 358, zmiany: Dz. U. 1993, nr 6, poz. 29, nr 28, poz. 127.

[3] Monitor Polski 1992, nr 32, poz. 22; Dz. U. 1995, nr 67, poz. 319.

Likwidacja PKO jako samodzielnego banku państwowego

5/5 - (1 vote)

Z dniem 1 lipca 1975 roku równocześnie ze zmianą podziału administracyjnego kraju, przeprowadzona została kolejna reforma bankowa, polegająca na dalszej koncentracji aparatu bankowego. W wyniku tej reformy nastąpiła likwidacja PKO jako samodzielnego banku państwowego i włączenie jej aparatu do Narodowego Banku Polskiego. Dawne oddziały operacyjne PKO, stały się oddziałami specjalistycznymi NBP, utrzymały tradycyjną nazwę „powszechnych kas oszczędności”.

Zgodnie z ustawą z 12 czerwca 1975 roku „Prawo bankowe”[1] majątek przejął NBP, zaś pracownicy przejętych jednostek organizacyjnych stali się odpowiednio pracownikami jednostek przejmujących z zachowaniem ciągłości pracy. W centrali NBP powstał specjalny pion zajmujący się zagadnieniami obsługi ludności, pod nazwą „Generalna Dyrekcja PKO”. Realizacja koncepcji monobanku i dostosowanie struktury aparatu bankowego do scentralizowanego modelu gospodarczego nie sprawdziły się w działaniu.

W warunkach rosnących zadań NBP jako banku centralnego, uczestniczącego w tworzeniu i realizacji polityki gospodarczej państwa, banku emisyjnego, koordynującego działalność innych banków, zagadnienia związane z bezpośrednią bankową obsługą ludności nie mogły być traktowane priorytetowo przez NBP. Krytyka włączenia PKO do Narodowego Banku Polskiego ujawniła się zwłaszcza na początku lat osiemdziesiątych i została uwzględniona w pracach nad nowym modelem systemu bankowego. W 1981 roku zrodził się koncepcja wydzielania ze struktury NBP działalności związanej z kompleksową obsługą pieniężno-kredytową ludności. Ostatecznie dopiero rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 września 1987 roku, w drugim etapie reformy gospodarczej, Powszechne Kasy Oszczędności zostały wydzielone ze struktur NBP tworząc samodzielny bank państwowy – Powszechną Kasę Oszczędności.

Od 1 listopada 1987 roku Powszechna Kasa Oszczędności działa jako samodzielny bank państwowy przejmując funkcje PKO sprzed 1975 roku wraz z kredytowaniem całego, wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego w kraju. Usamodzielnienie PKO wraz z jednoczesnym rozszerzeniem zakresu działalności stanowiło krok w reformie systemu bankowości w centralnie zarządzanej gospodarce Polski, która począwszy od 1989 roku rozpoczęła swą przebudowę w kierunku gospodarki rynkowej. Usamodzielnienie PKO nastąpiło jednak około dwa lata przed rozpoczęciem przebudowy ustroju politycznego i gospodarczego kraju, w sytuacji kiedy nie dostrzegano jeszcze potrzeby zapewniania nowo tworzonemu bakowi zdrowych podstaw rozwoju, posiadających przyjętym w skali międzynarodowej standardom funkcjonowania banków. W związku z tym PKO w chwili swego usamodzielnienia w 1987 roku została obarczona istotnymi słabościami rozwojowymi, a w szczególności:

–         określeniem w nadanym przez Radę Ministrów statucie banku jego funduszu własnego na bardzo niskim poziomie i pozbawienie PKO możliwości zwiększenia tego funduszu nawet z osiągniętego zysku;

–         dużym obciążeniem kredytami trudnymi, których stopniowo coraz to wię-ksza część stanowiły wieloletnie kredyty mieszkaniowe;

–         niewystarczającym wyposażeniem technicznym;

–         utrwalonych w statucie banku jego ustrojem wewnętrznym nie sprzyjającym sprawnemu kierowaniu tak dużą instytucją finansową, obejmującą w chwili usamodzielnienia 476 placówek i ponad 24 tysiące pracowników.[2]

Mimo to sześć lat samodzielnej działalności PKO BP (1987-1993) było okresem wszechstronnego rozwoju banku, który prawie podwoił liczbę placówek i o ponad połowę powiększył liczbę pracowników, zwiększając udział w krajowym rynku bankowym z około 3% do 14%.

W 1993 roku znacznie przyspieszono reformy, sfinansowano prace nad zmianą struktury organizacyjnej banku. Z dniem 1 stycznia 1994 roku powołano 13 oddziałów regionalnych (centrów tworzenia zysku) oraz wprowadzono nowy system ekonomiczno-finansowy, nadający tym działaniom dużą samodzielność.


[1] Dz. U. 1975, nr 20, poz. 108.

[2] Sprawozdanie z działalności PKO BP, Warszawa 1990.

Dynamiczny rozwój PKO przed wojną

5/5 - (1 vote)

Na dynamiczny rozwój PKO przed II wojną światową decydujące znaczenie miały:

  • duża sieć placówek własnych i korzystanie z placówek pocztowych;
  • wielka różnorodność świadczonych usług, m. in.: przyjmowanie wkładów na książeczkach a’vista, premiowych, terminowych; dokonywanie obrotu z zagranicą; udzielanie kredytów oraz wynajem skrytek sejfowych;
  • proste, precyzyjne i jednoznaczne przepisy obowiązujące we wszystkich dziedzinach działalności.

Dynamiczny rozwój PKO przerwał wybuch II wojny światowej. Mienie PKO, znajdujące się w 1939 roku na obszarach okupowanych, skonfiskowano. Na ziemiach, na których Niemcy utworzyli tzw. Generalne Gubernatorstwo, pozwolono pracownikom PKO dokonywać pod nadzorem okupanta ściśle limitowanych wypłat. Wypłaty były dokonywane, aż do wybuchu Powstania Warszawskiego w 1944 roku.

Pocztowa Kasa Oszczędności została utworzona w 1919 roku, a więc niemal bezpośrednio po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Jej powstanie miało szczególne znaczenie w kraju, w którym przez ponad sto lat funkcjonowały odmienne systemy prawne, administracyjne i finansowe państw zaborczych. Jednym z zadań nowych władz było stworzenie jednolitego systemu oszczędnościowego, który umożliwiałby bezpieczne gromadzenie środków i jednocześnie zwiększał dostęp społeczeństwa do usług finansowych. PKO od początku miała więc spełniać nie tylko funkcję komercyjną, ale również gospodarczą i społeczną.

Jednym z najważniejszych źródeł powodzenia instytucji było wykorzystanie rozbudowanej sieci urzędów pocztowych. Tworzenie od podstaw dużej liczby własnych placówek bankowych byłoby kosztowne i czasochłonne, natomiast poczta była obecna także w mniejszych miejscowościach, w których nie działały tradycyjne banki. Dzięki temu mieszkańcy wielu regionów kraju mogli korzystać z usług oszczędnościowych bez konieczności podróżowania do dużych miast. Rozwiązanie to wyraźnie poszerzało zasięg działania PKO i umożliwiało dotarcie również do klientów dysponujących stosunkowo niewielkimi oszczędnościami.

Duże znaczenie posiadał państwowy charakter Pocztowej Kasy Oszczędności. Instytucja działała pod kontrolą państwa, a powierzane jej środki korzystały z jego gwarancji. W okresie, w którym polski system finansowy dopiero się kształtował, czynnik zaufania był szczególnie istotny. Ludność musiała zostać przekonana, że przekazanie pieniędzy instytucji finansowej jest bezpieczniejsze niż przechowywanie ich w domu. Gwarancje państwowe oraz rozpoznawalność placówek pocztowych sprzyjały budowaniu takiego zaufania.

PKO prowadziła jednocześnie działania mające na celu popularyzację samej idei oszczędzania. Książeczka oszczędnościowa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych produktów finansowych, umożliwiając systematyczne odkładanie nawet stosunkowo niewielkich kwot. Było to ważne zwłaszcza dla osób, które wcześniej nie korzystały z usług bankowych. Oszczędzanie zaczęło być przedstawiane nie tylko jako sposób gromadzenia pieniędzy, ale również jako przejaw gospodarności, przezorności i odpowiedzialności za przyszłość własnej rodziny.

Szczególne znaczenie miało rozwijanie oszczędności wśród dzieci i młodzieży. PKO angażowała się w tworzenie Szkolnych Kas Oszczędności, których zadaniem było wyrabianie nawyku regularnego odkładania pieniędzy już od najmłodszych lat. Działalność ta miała znaczenie wychowawcze i edukacyjne. Młody człowiek miał nauczyć się planowania wydatków, odróżniania potrzeb bieżących od przyszłych oraz dostrzegania wartości niewielkich, ale systematycznie gromadzonych sum.

Rozwój PKO nie ograniczał się jednak do przyjmowania depozytów. Instytucja uczestniczyła także w rozwoju obrotu czekowego i bezgotówkowego. Było to szczególnie istotne dla przedsiębiorstw, instytucji oraz administracji, ponieważ umożliwiało regulowanie należności bez konieczności fizycznego przekazywania dużych ilości gotówki. Rachunek czekowy usprawniał rozliczenia i zwiększał bezpieczeństwo obrotu gospodarczego.

Znaczenie tej działalności rosło wraz z modernizacją polskiej gospodarki. Coraz większa liczba przedsiębiorstw korzystała z rachunków prowadzonych przez PKO, a obrót bezgotówkowy stawał się ważnym elementem działalności instytucji. W okresie międzywojennym PKO należała do podmiotów, które w istotnym stopniu przyczyniły się do popularyzacji tej formy rozliczeń. Rozwój rachunków czekowych można więc traktować jako jeden z przejawów unowocześniania polskiego systemu finansowego.

Oferta PKO była stopniowo rozszerzana wraz ze wzrostem potrzeb klientów. Oprócz przyjmowania wkładów instytucja zajmowała się przekazami pieniężnymi, obsługą czeków, inkasem niektórych należności, obrotem papierami wartościowymi oraz operacjami związanymi z przekazywaniem pieniędzy za granicę. Dzięki temu klient mógł w jednej instytucji korzystać z coraz większej liczby usług. Poszerzanie zakresu działalności zwiększało konkurencyjność PKO i wzmacniało jej pozycję na rynku.

Ważnym kierunkiem rozwoju była również obsługa operacji zagranicznych. Polska po odzyskaniu niepodległości posiadała liczną emigrację, szczególnie w Stanach Zjednoczonych i krajach Europy Zachodniej. Przekazy pieniężne kierowane przez Polonię do rodzin pozostających w kraju stanowiły ważne źródło dewiz. Potrzeba sprawnej obsługi takich operacji przyczyniła się między innymi do inicjatywy utworzenia odrębnej instytucji – Banku Polska Kasa Opieki, którego zadaniem było ułatwienie obsługi finansowej Polaków mieszkających poza granicami kraju.

Rozwój PKO był również związany z finansowaniem gospodarki. Środki zgromadzone przez miliony oszczędzających mogły zostać wykorzystane w szerszym obiegu gospodarczym. Instytucja uczestniczyła w finansowaniu przedsięwzięć ważnych dla rozwoju państwa oraz wspierała proces tworzenia krajowego kapitału. Oszczędności ludności przestawały być środkami pozostającymi poza systemem finansowym i mogły być wykorzystane do finansowania inwestycji.

Szczególne znaczenie miały wielkie projekty modernizacyjne II Rzeczypospolitej. Rozwój Gdyni, budowa infrastruktury oraz późniejsza realizacja przedsięwzięć związanych z Centralnym Okręgiem Przemysłowym wymagały ogromnych nakładów kapitałowych. PKO należała do instytucji uczestniczących w finansowym zapleczu modernizacji kraju. W ten sposób działalność oszczędnościowa była pośrednio powiązana z rozwojem przemysłu i infrastruktury.

Istotnym czynnikiem sukcesu były również jednolite procedury. W państwie powstałym z trzech różnych zaborów standaryzacja działalności finansowej miała wyjątkowo duże znaczenie. Klient korzystający z usług PKO powinien spotkać się z podobnymi zasadami niezależnie od regionu kraju. Jasne przepisy ograniczały możliwość dowolnej interpretacji procedur przez pracowników i ułatwiały klientom korzystanie z usług.

Standaryzacja miała również znaczenie organizacyjne. Im większa stawała się instytucja, tym ważniejsze było stosowanie jednolitych formularzy, zasad księgowania i sposobów obsługi klientów. Ułatwiało to nadzorowanie działalności oraz umożliwiało sprawne działanie rozległej sieci. Można uznać, że był to jeden z elementów, dzięki którym PKO mogła obsługiwać coraz większą liczbę klientów bez utraty spójności organizacyjnej.

Rozwój Pocztowej Kasy Oszczędności należy również wiązać z prowadzoną działalnością informacyjną i reklamową. Instytucja promowała oszczędzanie za pomocą plakatów, wydawnictw i różnego rodzaju akcji społecznych. Reklama nie ograniczała się jedynie do zachęcania do korzystania z konkretnej usługi. Przekazywano również treści wychowawcze dotyczące gospodarowania pieniędzmi i zabezpieczenia przyszłości.

Skala rozwoju była na tyle duża, że pod koniec okresu międzywojennego PKO stała się najważniejszą instytucją gromadzącą oszczędności polskich gospodarstw domowych. Oznaczało to nie tylko sukces organizacyjny, ale także bardzo wysoki poziom społecznego zaufania. Skrót PKO zaczął być powszechnie utożsamiany z oszczędzaniem, a sama instytucja zajęła trwałe miejsce w życiu gospodarczym II Rzeczypospolitej.

Wybuch II wojny światowej gwałtownie przerwał ten proces. Zniszczeniu lub przejęciu uległa znaczna część majątku instytucji, a funkcjonowanie sieci zostało podporządkowane warunkom okupacyjnym. Normalna działalność bankowa w przedwojennym znaczeniu nie mogła być kontynuowana. Ograniczone operacje prowadzone na części okupowanych ziem służyły przede wszystkim obsłudze istniejących wcześniej zobowiązań w zakresie dopuszczonym przez władze okupacyjne.

Wojna oznaczała również ogromne straty osobowe, organizacyjne i materialne. Zerwane zostały dotychczasowe powiązania gospodarcze, część dokumentacji i infrastruktury uległa zniszczeniu, a przedwojenny system pieniężny został zasadniczo zmieniony. Instytucja, która przez dwadzieścia lat rozwijała działalność wraz z polskim państwem, znalazła się w zupełnie nowych warunkach.

Przedwojenna historia PKO pokazuje jednak, że jej szybki rozwój nie był wynikiem jednego czynnika. Zadecydowało połączenie łatwego dostępu do usług, państwowych gwarancji, szerokiej oferty, wykorzystania sieci pocztowej, promocji oszczędzania oraz uczestnictwa w rozwoju obrotu bezgotówkowego. Dużą rolę odegrało również dostosowywanie działalności do potrzeb odbudowującego się państwa i gospodarki. Dzięki temu w ciągu zaledwie dwóch dekad Pocztowa Kasa Oszczędności przekształciła się z nowo utworzonej instytucji w jeden z filarów polskiego systemu finansowego.

Regionalizacja PKO BP

5/5 - (1 vote)

Regionalizacja PKO BP wynika z tendencji do przesunięcia centrum życia gospodarczego do regionów, w warunkach demokracji ekonomicznej, swobody przedsiębiorczości, przemieszczania się siły roboczej oraz wolnego przepływu informacji i kapitału.[1] Jest ona instrumentem strategii rozwoju banku oraz formą organizacyjną sprzyjającą polepszaniu wyników ekonomicznych banku poprzez większe zaangażowanie oddziałów terenowych.

Regionalizacja PKO BP polega na:

–         organizacyjnym i finansowym wyodrębnieniu 13 oddziałów regionalnych działających na terenie kilku województw, funkcjonować one mają jako samodzielne i samofinansujące się banki regionalne działające w ramach PKO BP jako jedynej osoby prawnej;

–         nadaniu oddziałom regionalnym niezbędnych uprawnień decyzyjnych, wiążących się z pełną odpowiedzialnością za podejmowane decyzje;

–         zróżnicowanie zakresu działania poszczególnych oddziałów regionalnych w zależności od samodzielnie rozpoznanych potrzeb klientów i w ramach lokalnej lub ogólnokrajowej strategii rozwoju banku wytyczonej przez jego organy.

Rolą oddziału regionalnego, najogólniej rzecz ujmując, jest przede wszystkim analizowanie rynku lokalnego i prowadzenie na tym rynku polityki pieniężno-kredytowej, organizowanie nowoczesnego marketingu oraz dbanie o bieżącą płynność poprzez operacje na rynku wewnątrzbankowym.

W wyniku regionalizacji nastąpiło spłaszczenie struktury zarządzania w banku oraz nadanie jej przejrzystości poprzez jasny podział pracy pomiędzy oddziały operacyjne i oddziały regionalne.

Podział terytorialny kraju na 13 oddziałów regionalnych PKO BP przedstawia poniższa tabela.

Tabela 1. Regionalizacja PKO BP.

L.p.

Nazwa   regionu

Siedziba

Województwo

1

Podlaski

Białystok

podlaskie

2

Kujawsko-Pomorski

Bydgoszcz

kujawsko-pomorskie

3

Pomorski

Gdańsk

pomorskie

4

Śląsko-Opolski

Katowice

śląskie, opolskie

5

Małopolsko-Świętokrzyski

Kraków

małopolskie, świętokrzyskie

6

Lubelski

Lublin

lubelskie

7

Łódzki

Łódź

łódzkie

8

Warmińsko-Mazurski

Olsztyn

warmińsko-mazurskie

9

Wielkopolski

Poznań

wielkopolskie, lubelskie

10

Podkarpacki

Rzeszów

podkarpackie

11

Zachodniopomorski

Szczecin

zachodnio pomorskie

12

Mazowiecki

Warszawa

mazowieckie

13

Dolonośląski

Wrocław

dolnośląskie

Źródło: Katalog produktów i usług bankowych PKO B.P.

W roku 1998 stworzono około 170 oddziałów centrów sprzedaży, które mają za zadanie obsługiwać regionalne mikro-rynki. Istota zmian polega na skoncentrowaniu funkcji zaplecza i zdecydowanym nastawieniu istniejących placówek na sprzedaż produktów i usług, i związaną z tym poprawę jakości obsługi klienta i efektywności działania. W kwietniu 1996 r. została opracowana „Strategia PKO na lata 1996-2000”.


[1] K. Solarz, Planowanie strategii rozwoju banku państwowego, s. 5.