Zintegrowane zarządzanie ryzykiem w banku i firmie

5/5 - (2 votes)

Ryzyko jest immanentnym elementem każdej działalności gospodarczej, niezależnie od jej charakteru. W bieżącej działalności można je ograniczać, zmniejszając tym samym potencjalne możliwości generowania dodatkowych zysków lub – aktywnie nim zarządzając – zarabiać.

Bez względu na strategiczne podejście firmy do zarządzania ryzykiem, zawsze istnieje potrzeba jego identyfikacji i oszacowania, z uwzględnieniem różnych typów ryzyka i ich skali w działalności danej firmy.

Banki jako instytucje pośrednictwa finansowego i jednocześnie instytucje zaufania publicznego, są w szczególnej sytuacji.. Z jednej strony podejmowanie ryzyka (kredytowego, rynkowego, płynności finansowej) jest nieodzownym elementem ich działalności zarobkowej, z drugiej bezpieczeństwo funkcjonowania – podstawowym kryterium oceny nadzorczej. Godzenie tych celów materializuje się poprzez politykę zarządzania ryzykiem.

W ostatnim dziesięcioleciu podejście do zarządzania ryzykiem uległo znacznej ewolucji. Dynamiczny rozwój rynku instrumentów pochodnych, globalizacja rynków i coraz bardziej swobodny przepływ kapitałów oraz nowe metody kwantyfikacji ryzyka spowodowały, że ryzyko nie jest postrzegane li tylko i wyłącznie jako źródło ewentualnych strat. Podejmowanie ryzyka na akceptowanym i kontrolowanym poziomie może być źródłem dodatkowych zysków, zaś aktywne zarządzanie ryzykiem – koniecznym wsparciem realizacji strategii biznesowej instytucji.

Poniżej przedstawione zostały podstawowe zasady i przesłanki, które każda instytucja powinna wziąć pod uwagę budując efektywny, nastawiony na wspieranie działalności biznesowej, zintegrowany system zarządzania ryzykiem.

Zasada 1

Instytucja powinna posiadać jasno zdefiniowaną strategię działalności rynkowej, w tym strategie dla poszczególnych linii biznesowych oraz – korespondującą z daną strategią –politykę zarządzania ryzykiem.

Strategia działalności instytucji wyznacza zakres i podejście firmy do danego rodzaju działalności rynkowej. Jasno i kompleksowo zdefiniowana, pozwala na identyfikację głównych ryzyk, z jakimi może się zetknąć firma w trakcie jej realizacji. Ustanowienie właściwych mechanizmów pomiaru, kontroli i zabezpieczania ryzyka może często stanowić o realności realizacji pożądanej strategii biznesowej. Nadto sama strategia działania instytucji winna uwzględniać jej podejście do zarządzania ryzykiem oraz określać skłonność i możliwości firmy do podejmowania ryzyka.

Zasada 2

Zagadnienia zarządzania ryzykiem muszą być traktowane na równi ze strategicznymi, rynkowymi celami działalności instytucji, bowiem realizacja tych ostatnich zależy często od skuteczności przyjętych rozwiązań w obszarze zarządzania ryzykiem.

Skuteczność rozwiązań przyjętych w obszarze zarządzania ryzykiem w znacznym stopniu zależy od wagi, jaką kierownictwo przykłada do samego procesu zarządzania ryzykiem oraz wyników płynących z oceny ryzyka. W bieżącej działalności kierownictwa, szczególnie w bankach, ryzyko powinno być przedmiotem szczególnej uwagi praktycznie w każdym aspekcie działalności operacyjnej, zaś informacje o wielkości ryzyka – nieodłącznym elementem bieżącego procesu decyzyjnego. Dezawuacja istotności zarządzania ryzykiem może wynikać często z jego traktowania jako wąsko pojętego, regulacyjnego wymogu nadzorcy i „ jedynej odpowiedzialności określonej komórki” oraz braku właściwego zaangażowania najwyższego kierownictwa firmy w zarządzanie ryzykiem.

Zasada 3

W firmie powinna istnieć efektywna organizacja systemu zarządzania ryzykiem, z jednoznacznym, zapewniającym efektywny i kompleksowy proces oceny i kontroli ryzyka, systemem podziału kompetencji.

Podział funkcji w instytucji w zakresie zarządzania ryzykiem w swej podstawowej postaci powinien uwzględniać rozdzielenie funkcji podejmowania ryzyka (operacyjna działalność rynkowa) od funkcji niezależnej oceny i kontroli ryzyka. W bankach zasada ta realizowana jest najczęściej poprzez oddzielenie pionu ryzyka od pionów biznesowych (bezpośrednio odpowiedzialnych za prowadzenie danego rodzaju działalności rynkowej). Podział ten nie oznacza jednoczesnego zdjęcia odpowiedzialności z jednostek pionów biznesowych za podejmowane ryzyko. Praktycznie zawsze decyzje skutkujące powstaniem ekspozycji na ryzyko będą wynikową działalności jednostek pionu biznesowego. W ramach samego pionu ryzyka odpowiedzialność za jego poszczególne rodzaje (ryzyko: kredytowe, rynkowe, operacyjne) jest adresowana do określonych jednostek organizacyjnych, zaś zarządzanie ryzykiem w kategoriach stanowienia (zarządzania) i kontroli limitów jest przypisana najczęściej określonym komitetom (Ryzyka Kredytowego, Ryzyka Operacyjnego, Zarządzania Aktywami i Pasywami, Rynkowego etc.). Bardzo ważną funkcję w procesie zarządzania ryzykiem odgrywa audyt wewnętrzny. W tym zakresie audyt pełni funkcję niezależnej oceny efektywności i skuteczności – stosowanych przez jednostki pionu ryzyka – rozwiązań w zakresie identyfikacji, pomiaru i zarządzania danym rodzajem ryzyka. Zwrotnie, komórki pionu ryzyka stanowią bardzo cenne źródło informacji dla funkcji audytu związanej z kontrolą wewnętrzną danych procesów lub konkretnych przypadków, powodujących powstawanie strat finansowych.

Zasada 4

Instytucja powinna posiadać wiedzę o najistotniejszych rodzajach ryzyka, jakie podejmuje w działalności rynkowej oraz – w procesie zarządzania ryzykiem – uwzględniać wszystkie jego rodzaje i źródła.

Zarządzanie ryzykiem wymaga jego uprzedniej identyfikacji co do rodzaju i źródeł powstawania (czynniki ryzyka) oraz pomiaru wielkości ryzyka. Pomimo toczącej się wciąż dyskusji w literaturze przedmiotu na temat klasyfikacji ryzyka, a najlepsza praktyka dostarcza wielu odmiennych rozwiązań, instytucja powinna posiadać w formie dokumentu klasyfikację podejmowanego ryzyka („mapa ryzyka”) oraz wskazanie najważniejszych źródeł jego powstawania. Zidentyfikowane być powinny dodatkowo te rodzaje ryzyk, które są kluczowe z punktu widzenia ciągłości operacyjnej działalności instytucji. Ocena istotności danego rodzaju ryzyka powinna zawierać związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy jego poszczególnymi rodzajami np. ryzyko kredytowe, skutkujące brakiem obsługi zadłużenia wpływa na sytuację płynnościową firmy, ryzyko rynkowe zmiany wartości instrumentu pochodnego wpływa na ekspozycję kredytową z tego instrumentu etc., zaś kluczowe ryzyka w działalności bankowej powinny być – w zakresie bieżącego zarządzania ryzykiem – wsparte planami awaryjnymi.

Zasada 5

Instytucja powinna posiadać jasno zdefiniowane i powszechnie zakomunikowane: politykę, procedury i zasady zarządzania ryzykiem oraz plany awaryjne postępowania w stosunku do ryzyk/ zagrożeń, mogących skutkować przerwaniem ciągłości działania instytucji.

Polityka zarządzania ryzykiem, wewnętrzne procedury i zasady pomiaru, kontroli, ograniczania i zarządzania ryzykiem powinny jasno określać ramy dla sprawnego systemu operacyjnego (bieżącego) zarządzania ryzykiem oraz dostosowywania wielkości podejmowanego ryzyka do bieżącej i przewidywanej sytuacji rynkowej. Instytucja powinna posiadać zidentyfikowane zagrożenia/ ryzyka, mogące skutkować przerwaniem ciągłości działania firmy, zaś mechanizmy zapobiegania powstawaniu takich sytuacji oraz postępowania w przypadku ich wystąpienia, powinny być zdefiniowane w planach awaryjnych. W sposób jednoznaczny powinna być określona odpowiedzialność za zarządzanie danym rodzajem ryzyka, mechanizmy zarządzania, systemu limitów oraz linie raportowania o wielkości ryzyka.

Zasada 6

Bank powinien posiadać politykę zarządzania ryzykiem zgodną ze strategią kapitałową oraz zdolnością do podejmowania ryzyka w relacji do posiadanych funduszy własnych.

Fundusze własne banku stanowią źródło pokrywania tzw. strat nieoczekiwanych, tzn. tych potencjalnych strat, które nie zostają odzwierciedlone w poziomie tworzonych i utrzymywanych rezerw na ryzyko. Banki zobligowane są do utrzymywania kapitału własnego na pokrycie podejmowanego ryzyka w określonej regulacyjnie minimalnej wysokości. Zmiany zasad wyznaczania regulacyjnych (nadzorczych) wymogów kapitałowych zmierzają w kierunku włączania kolejnych ryzyk do kalkulacji adekwatności kapitałowej oraz dopuszczania coraz bardziej wyrafinowanych metod kwantyfikacji ryzyka. Skutkiem tych zmian jest wzrost „uwrażliwienia kapitału” na rodzaj i wielkość podejmowanego ryzyka. Aktualnie w Polsce banki zobligowane są do utrzymywania regulacyjnego wymogu kapitałowego na ryzyko kredytowe oraz ryzyko rynkowe. Propozycje Komitetu Bazylejskiego ds. Nadzoru Bankowego zmierzają do wprowadzenia od 2006r. wymogu utrzymywania kapitału dodatkowo na ryzyko operacyjne. Dopuszcza się jednocześnie już obecnie stosowanie zaawansowanych metod statystycznych (np. value at risk- VAR) do kalkulacji wymogów kapitałowych na ryzyko rynkowe, zaś w propozycjach Nowej Umowy Kapitałowej Komitetu Bazylejskiego również dla ryzyka kredytowego, jak i w części ryzyka operacyjnego, przewidziane zostały możliwości stosowania wewnętrznych modeli pomiaru ryzyka i wyznaczania wymogów kapitałowych na ich podstawie. Modele te, po spełnieniu określonych wymogów ilościowych (poprawność działania modeli) i jakościowych (organizacja systemów zarządzania ryzykiem), będą w dużej mierze pozwalały na ograniczenie wymogów kapitałowych, a więc tym samym na utrzymywanie niższego kapitału na wspieranie działalności bankowej.

Zasada 7

Instytucja powinna posiadać efektywny system oceny, pomiaru i kontroli ryzyka.

Ocena i pomiar ryzyka powinien być kompleksowy i wszechstronny. Oznacza to, że instytucja powinna posiadać zatwierdzone przez kierownictwo metodyki jego kwantyfikacji, zgodne z wymogami strategii biznesowej oraz przyjętą polityką zarządzania ryzykiem. Pomiar ryzyka powinien być prowadzony zarówno dla danego rodzaju ryzyka (kredytowego, rynkowego, operacyjnego), jak i w ujęciu globalnym (łącznym).
W sferze pomiaru ryzyka obserwuje się w okresie ostatniego dziesięciolecia dynamiczny rozwój oraz coraz szersze zastosowanie w praktyce modeli statystycznych i zaawansowanych metod z obszaru inżynierii finansowej. Wdrażanie rozwiązań z obszaru najlepszej praktyki wiąże się często z koniecznością poniesienia znacznych nakładów na pozyskanie szczegółowych danych finansowych (wewnętrznych i rynkowych) oraz kosztów zatrudnienia wysoko kwalifikowanej kadry. Dlatego tak istotne jest, przed rozpoczęciem budowy kosztownej infrastruktury do zarządzania ryzykiem, określenie polityki zarządzania ryzykiem, obszarów w których firma chce zarządzać ryzykiem zgodnych z najlepszą praktyką bankową oraz kreować przewagi konkurencyjne z tym związane.

Zasada 8

Instytucja powinna posiadać efektywny system limitów ryzyka, uwzględniający przyjęte rozwiązania w zakresie jego pomiaru oraz zewnętrzne uwarunkowania działalności rynkowej.
Bank powinien posiadać szeroki zakres limitów, ograniczających wielkość podejmowanego ryzyka. Z punktu widzenia charakteru limitów mogą one mieć postać: limitów zaangażowania lub pozycji, ograniczających skalę danego rodzaju działalności, limitów ryzyka, ograniczających wielkość narażenia firmy na dany rodzaj ryzyka, limitów typu stop loss, ograniczających akceptowalny poziom straty na danym aktywie lub grupie aktywów, limitów typu trigger, stanowiących swoistego rodzaju sygnały ostrzegawcze narażenia na potencjalne straty.

Zasada 9

Instytucja powinna posiadać miarodajny system oceny efektywności działalności rynkowej, pozwalający na porównanie zyskowności skorygowanej o ryzyko różnych rodzajów działalności oraz optymalną alokację kapitału.

Podejmowanie ryzyka jest nieodłącznym elementem działalności zarobkowej, zaś kapitał firmy musi być alokowany do obszarów działalności, gwarantujących realizację maksymalną stopę zwrotu przy określonym, akceptowalnym poziomie ryzyka. Bezpośrednie porównanie stóp zwrotu z często różnych rodzajów działalności nie jest najczęściej podejściem pozwalającym na identyfikację najbardziej efektywnej inwestycji. Właściwa ocena efektywności – różnych co do rodzaju – działalności wymaga korygowania osiągniętych wyników o wielkość ryzyka, jakie towarzyszyło realizacji tego wyniku. W praktyce bankowej szeroko stosowane są już miary efektywności skorygowane o ryzyko, prezentujące stopę zwrotu z kapitału lub aktywa skorygowaną o wielkość ponoszonego ryzyka np. RORAC (return on risk adjusted capital), RAROC (risk adjusted return on capital), RARORAC (risk adjusted return on risk adjusted capital), etc. Miary te pozwalają na właściwą ocenę efektywności wykorzystania kapitału ekonomicznego zaangażowanego w dany rodzaj działalności, a więc ostatecznie na podejmowanie optymalnych decyzji o sposobie angażowania kapitału. Wdrożenie systemu pomiaru rentowności skorygowanej o ryzyko wymaga uprzedniego wdrożenia metod kalkulacji kapitału narażonego na ryzyko (tzw. kapitału ekonomicznego), systemu pomiaru wyniku zarządczego opartego o system transferowej ceny funduszy oraz modele alokacji kosztów działania na dany rodzaj działalności.

Zasada 10

Instytucja powinna posiadać mechanizmy i procedury uwzględniania kosztu ponoszonego ryzyka w prowadzonej polityce cenowej oraz polityce zarządzania wynikiem w danym rodzaju działalności biznesowej.

Systemy oceny ryzyka powinny pozwalać na szacowanie kosztu ponoszonego ryzyka, adekwatne do rodzaju prowadzonej działalności, segmentu klientów, produktu. Koszt ryzyka, w takim zakresie w jakim dotyczy ona danego rodzaju działalności, powinien być uwzględniany przez jednostki biznesowe w realizowanym wyniku i stopie zysku.

Zasada 11

Instytucja musi posiadać odpowiednio wyszkoloną kadrę oraz system pozwalający zapewnić odpowiednią „świadomość ryzyka” na wszystkich szczeblach organizacji, zgodnie z przyjętą mapą ryzyka.

Nie można mówić o zintegrowanym systemie zarządzania ryzykiem bez wdrożenia świadomości podejmowanego ryzyka jako elementu kultury organizacji w każdej jednostce firmy, w stopniu dostosowanym do wagi danej jednostki w korporacyjnym systemie zarządzania ryzykiem. Narzędziem pomocnym w budowie takiego podejścia może być certyfikacja z zakresu zarządzania ryzykiem, prowadzona przez WIB. Certyfikacja została przygotowana ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb banków, ale może też być z powodzeniem wykorzystywana przez inne przedsiębiorstwa. Certyfikacja ma strukturę stopniową, w której pierwszy stopień koncentruje się na szerokiej i przekrojowej wiedzy ze wszystkich obszarów ryzyka, co pozwala na integrację procesów zarządzania ryzykiem i rentownością w całej organizacji. Drugi stopień, w podziale na dwie specjalizacje, wymaga wiedzy specjalistycznej i technicznej, niezbędnej do modelowania i praktycznego zarządzania ryzykiem.

Mariola Szymańska Koszczyc, Ryszard Jezierski

Wybrane oddziały banków działających w Jeleniej Górze

5/5 - (2 votes)

podrozdział pracy dyplomowej z bankowości

BWR Grupa Deutsche Bank S.A.

Bank Współpracy Regionalnej S.A. powstał w 1992 roku jako bank regionalny o uniwersalnym profilu, nastawiony na obsługę klientów indywidualnych, podmiotów gospodarczych, w tym jednostek samorządu terytorialnego. W tym czasie strategia banku realizowała założenie rozwoju BWR S.A. poprzez systematyczną rozbudowę sieci oddziałów w południowej Polsce. Dzięki niemu klienci banku mogli korzystać z szerokiego wachlarza usług wyróżniających się konkurencyjnymi cenami na lokalnych rynkach działalności banku.

Od lipca 1995 roku BWR S.A. jest bankiem notowanym na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Ponadto posiada pełne prawa dewizowe, jest sygnatariuszem Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, członkiem międzynarodowego systemu kart płatniczych VISA oraz międzynarodowego systemu SWIFT, umożliwiającego transakcje finansowe w 130 krajach na całym świecie.

BWR Real Bank S.A. wprowadził do swojej oferty depozytowo-kredytowej walutę euro. Rachunki w walutach krajowych krajów Unii Europejskiej będą mogły być prowadzone do końca 2001 r., tj. do czasu, gdy waluty te pozostaną prawnym środkiem płatniczym.

BWR Real Bank S.A. poszerzył swoją ofertę w zakresie kredytów walutowych oraz kredytów indeksowanych kursami wymiany walut o kredyty w euro.

BWR S.A. w Krakowie jest częścią grupy kapitałowej Deutsche Bank od marca 2000 roku (Deutsche Bank S.A. posiada mniej niż 90% udziałów w BWR S.A.).

Posiadała 27 placówek na terenie całego kraju (stan na 31.12.1999). [1].

Oddział BWR Real Bank S.A. działa w Jeleniej Górze od 1995 roku.

Cuprum Bank S.A.

Cuprum Bank S.A. powstał w 1995 roku. Ważnym elementem decydującym o bezpieczeństwie i nienaruszalności Cuprum Bank S.A. są jego akcjonariusze – najstarszy i największy polski bank – Bank Handlowy w Warszawie S.A., najsilniejsze polskie przedsiębiorstwo gospodarcze – KGHM Polska Miedź S.A. oraz zamożne gminy Lubin, Głogów.

Po ostatnim podwyższeniu kapitału – do 200 mld zł w kwietniu 1994 r., struktura kapitałowa kształtowała się następująco:

– Bank Handlowy w Warszawie S.A. 55,2% akcji

– KGHM Polska Miedź S.A. 26,2% akcji

– Gmina Lublin 15,6% udziałów

– Gmina Głogów 3,0% udziałów

Cuprum Bank S.A. od początku swojego istnienia wykazuje wysoką dynamikę rozwoju. Z roku na rok umacnia swoją pozycję na lokalnym rynku usług bankowych, o czym świadczą osiągane wyniki finansowe.

Posiada 19 placówek na terenie całego kraju (stan na 31.12.1999[2]).

Oddział Cuprum Bank S.A. powstał w 1995 roku na rynku jeleniogórskim.

Kredyt Bank S.A.

Kredyt Bank S.A. powstał w 1990 roku jako jeden z pierwszych banków prywatnych w Polsce. Bank jest spółką akcyjną o mieszanym kapitale, w której duża część udziałów została nabyta m.in przez renomowane prywatne instytucje finansowe, takie jak KBC Bank NV, Banco Espirito Santo e Comercial de Lisboa S.A. czy Cassa di Risparmio di Padovw e Rovigo Sp.A. . . Przez ostatnie siedem lat swojej działalności Kredyt Bank S.A. aktywnie uczestniczył w procesie konsolidacji polskiego sektora bankowego.

W 1993 roku bank nabył akcje Banku Ziemskiego S.A. w Warszawie, a następnie włączył ten bank w swoje struktury.

W 1994 roku połączyła się z Bankiem Wrocław. Kolejnym krokiem był nabycie akcji PBH Geobank S.A., a rok 1996 był rokiem nabycia akcji BDP Glob Bank S.A., kwiecień 1997 roku był rokiem nabycia Polskiego Banku Inwestycyjnego S.A.  i Prosper Bank, a w 1998 roku Agrobank.

Połączenie Kredyt Banku S.A. i Polskiego Banku Inwestycyjnego S.A. umożliwiło stworzenie na polskim rynku nowej, silnej instytucji finansowej, opartej na najlepszych doświadczeniach i sukcesach obu tworzących ją banków, której podstawowym zadaniem jest zapewnienie klientom jeszcze wyższego poziomu bezpieczeństwa powierzonych bankowi środków oraz poprawa jakości obsługi. Jako bank uniwersalny, komercyjny i detaliczny dąży do skupienia się na obsłudze klientów indywidualnych o średnich i wysokich dochodach oraz prywatnego sektora gospodarczego, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw. Ważną grupą klientów banku są jednostki budżetowe, w tym gminy.

Posiada 250 placówek (stan na 31.12.1999 [3]).

W Jeleniej Górze działają dwa oddziały Kredyt Banku S.A., pierwszy powstał w 1994 roku.

Bank Handlowy w Warszawie S.A.

Bank Handlowy w Warszawie S.A.  jest najstarszym działającym polskim bankiem, założonym w 1870 roku. Przez wiele lat był największym polskim bankiem prywatnym, odgrywał dominującą rolę w przemianach gospodarczych Królestwa Polskiego, przetrwał lata I i II wojny światowej. Po wojnie początkowo służył prywatnym przedsiębiorstwom przemysłowym, a zakres jego działalności stopniowo rozszerzano o finansowanie przedsiębiorstw handlu zagranicznego i gospodarki morskiej.

Od 1964 roku Bank Handlowy przejął obsługę wszystkich transakcji związanych z eksportem i importem towarów i usług i stał się jedynym bankiem obsługującym przedsiębiorstwa handlu zagranicznego: zajmował się również obsługą zadłużenia zagranicznego.

Był głównym partnerem zachodnich instytucji finansowych udzielających pożyczek Polsce. Obecnie koncentruje się na finansowaniu i usługach bankowych dla dużych przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych współpracujących z zagranicą. Jest to największy polski bank komercyjny[4].

Nadrzędnym celem Banku Handlowego jest osiągnięcie funkcjonalności typowej dla banku z obszaru Unii Gospodarczej i Walutowej, za swój obowiązek uważa zapewnienie polskim firmom poziomu i zakresu usług bankowych, jakie istnieją w bankach za granicą. Jest to bank, który oferuje usługi przedsiębiorstwom i instytucjom, ale nie zajmuje się bankowością detaliczną.

W 1997 roku bank został sprywatyzowany poprzez przekazanie akcji inwestorom krajowym i zagranicznym[5].

Misją Banku Handlowego jest osiągnięcie funkcjonalności typowej dla banku z Obszaru Unii Gospodarczej i Walutowej.

Posiada oddziały w Polsce (97) i afiliacje zagraniczne, a także najsilniejszą sieć banków korespondentów.

Oddział Banku Handlowego S.A. w Jeleniej Górze istnieje od 1 września 1997 roku.

Bank Ochrony Środowiska S.A.

Bank Ochrony Środowiska S.A. istnieje od 1991 roku, natomiast od 1996 roku jest spółką publiczną, a od lutego 1997 roku jego akcje są notowane na rynku głównym Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. W ramach utworzonej przez bank grupy kapitałowej znajdują się m.in. Dom Maklerski Banku Ochrony Środowiska S.A., Towarzystwo Finansowe Ochrony Środowiska S.A., Epoka Sp. z o.o.,  Towarzystwo Inwestycyjno – Leasingowe Ekoleasing.

Misją banku jest wspieranie projektów ochrony środowiska za pomocą instrumentów finansowych.

Bank Ochrony Środowiska S.A. jest uniwersalnym bankiem komercyjnym specjalizującym się w obsłudze finansowej projektów mających na celu ochronę środowiska naturalnego. Bank działa na terenie całego kraju, oferując szeroki zakres usług bankowych dla osób prywatnych, podmiotów gospodarczych nieposiadających osobowości prawnej, jednostek samorządu terytorialnego oraz osób fizycznych. Bank oferuje profesjonalne i kompleksowe usługi inwestycyjne w zakresie ochrony środowiska, a także włącza do swojej oferty również doradztwo inwestycyjne przy projektach mających na celu ochronę środowiska, upowszechnianie nowych technologii o ograniczonej uciążliwości dla środowiska oraz promocję postępu naukowego, technicznego i technologicznego, osiągając w tym zakresie pozycję lidera wśród instytucji bankowych.

Bank Ochrony Środowiska S.A. oferuje szeroki zakres usług bankowych. Prowadzi działalność w złotych i walutach obcych, oferując min. pełną obsługę transakcji handlu zagranicznego.

Bank Ochrony Środowiska S.A. posiada 48 oddziałów (stan na 31.12.1999 r.).

W Jeleniej Górze od 19 lipca 1999 roku znajduje się oddział banku, który wcześniej miał swoją siedzibę w Karpaczu.


[1] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000r. nr 3, str. 54-55

[2] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000 r. nr 3, s. 58-59

[3] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank 2000 nr 3, s. 42-43

[4] Krzyżkiewicz Z., Jaworski W., Puławski M., „Banking Leksykon – giełdowy”, Warszawa 1998, s. 51

[5] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank 2000 nr 3, s. 40-41

Akredytywa dokumentowa

5/5 - (2 votes)
Akredytywa dokumentowa należy do uwarunkowanych form rozliczeń. Jest ona pisemnym zobowiązaniem banku importera do wypłacenia eksporterowi należności w zamian za złożenie dokumentów reprezentujących towar. Jest ona uznawana za samodzielne zobowiązanie banku niezależne od zobowiązań eksportera i importera.

Akredytywa dokumentowa jest instrumentem finansowym powszechnie stosowanym w międzynarodowym handlu towarowym, zapewniającym bezpieczeństwo płatności między kupującym a sprzedającym. Jest to rodzaj gwarancji bankowej, w której bank kupującego zobowiązuje się do zapłaty sprzedającemu określonej kwoty pod warunkiem przedstawienia przez niego wymaganych dokumentów handlowych i spełnienia określonych warunków.

Proces działania akredytywy dokumentowej rozpoczyna się, gdy kupujący i sprzedający uzgadniają warunki transakcji, w tym wykorzystanie akredytywy jako metody płatności. Kupujący składa wniosek do swojego banku o otwarcie akredytywy na rzecz sprzedającego. Wniosek ten zawiera szczegółowe informacje na temat transakcji, w tym opis towarów, ich wartość, terminy dostaw oraz listę dokumentów wymaganych do przedstawienia przez sprzedającego.

Bank kupującego, po analizie wniosku i zaakceptowaniu warunków, otwiera akredytywę i przekazuje jej szczegóły bankowi sprzedającego, często za pośrednictwem międzynarodowego systemu bankowego. Sprzedający, po dostarczeniu towarów, musi zgromadzić wymagane dokumenty, takie jak faktura handlowa, list przewozowy, świadectwo pochodzenia towarów oraz inne dokumenty wymienione w akredytywie. Te dokumenty są następnie przedstawiane w banku sprzedającego.

Bank sprzedającego weryfikuje zgodność przedstawionych dokumentów z warunkami akredytywy. Jeśli wszystkie warunki są spełnione, bank dokonuje płatności na rzecz sprzedającego. Następnie bank sprzedającego przekazuje dokumenty bankowi kupującego, który z kolei udostępnia je kupującemu, umożliwiając mu odebranie towarów.

Akredytywa dokumentowa daje obu stronom transakcji większą pewność. Sprzedający ma gwarancję otrzymania płatności za swoje towary, jeśli spełni warunki akredytywy, natomiast kupujący ma pewność, że płatność zostanie dokonana tylko wtedy, gdy sprzedający dostarczy dokumenty potwierdzające wysyłkę i jakość towarów zgodnie z umową.

Warto jednak zauważyć, że akredytywy dokumentowe wiążą się z pewnymi kosztami i wymagają ścisłego przestrzegania procedur, co może wpływać na złożoność i czas trwania transakcji. Są one jednak nadal bardzo popularne w międzynarodowym handlu, szczególnie w sytuacjach, gdy obie strony chcą zminimalizować ryzyko związane z transakcją.

W rozliczeniach za pomocą akredytywy biorą udział:

  • zleceniodawca – importer,
  • bank importera – przyjmuje zlecenie i otwiera akredytywę,
  • bank pośredniczący,
  • eksporter – na jego rzecz jest otwierana akredytywa.

Rozliczenia takie przebiegają następująco. Na samym początku importer zleca swojemu bankowi otwarcie akredytywy na rzecz eksportera. Bank importera otrzymujący zlecenie otwarcia akredytywy za granicą, korzysta z pomocy banku pośredniczącego , którym zazwyczaj jest bank eksportera. Bank pośredniczący działa na podstawie instrukcji otrzymanych od banku importera i odpowiada wobec niego za wykonanie operacji.

W praktyce bankowej ukształtowały się różne rodzaje akredytyw przystosowane do szczególnych potrzeb handlowych obrotów międzynarodowych.

Biorąc pod uwagę zobowiązanie banku do wypłaty eksporterowi , które może być odwołalne lub nieodwołalne rozróżniamy :

  • akredytywę odwołalną ,
  • akredytywę nieodwołalną.

Pierwsza z nich może być zmieniona lub odwołana przez wystawiający ją bank bez zgody uczestników rozliczeń. Jednak bank otwierający akredytywę, który ją zmienia lub odwołuje , jest zobowiązany do zwrócenia bankowi realizującemu tę akredytywę wszystkich wydatków poniesionych przed otrzymaniem zawiadomienia.

Akredytywa nieodwołalna jest bezwzględnym zobowiązaniem banku dokonania zapłaty, jeśli beneficjent akredytywy spełni postawione w niej warunki. Dlatego może być anulowana lub zmieniona wyłącznie za zgodą wszystkich zainteresowanych stron.

Z punktu widzenia roli banku pośredniczącego w realizowaniu akredytywy rozróżniamy:

  • akredytywę potwierdzoną,
  • akredytywę nie potwierdzoną.

W przypadku akredytywy potwierdzonej bank pośredniczący , po zbadaniu przedłożonych dokumentów towarowych, dokonuje natychmiast wypłaty na rzecz beneficjenta.

Natomiast przy realizowaniu akredytywy nie potwierdzonej rola banku pośredniczącego polega na poinformowaniu beneficjenta o otwarciu akredytywy i przekazaniu dokumentów do banku importera, który po zbadaniu ich zgodności przekazuje należność.

Kolejny podział akredytywy uwzględnia sposób określenia beneficjenta. W związku z tym kryterium akredytywy dzielimy na :

  • akredytywy przenośne,
  • akredytywy nieprzenośne.

Akredytywa przenośna może być zastosowana w sytuacji gdy zagraniczny kontrahent importera, będący wystawcą akredytywy, jest pośrednikiem , a nie posiadając towaru nabywa go od subdostawcy.

Akredytywa nieprzenośna może być zrealizowana jedynie przez beneficjenta wymienionego w akredytywie.

Szczególną i bardziej złożoną formą rozliczeń jest akredytywa w formie listu kredytowego zwana także akredytywą typu L/C lub CLC. „ Jej otwarcie awizuje bank bezpośrednio beneficjentowi, przesyłając mu tekst akredytywy na specjalnym blankiecie firmowym , utrudniającym fałszerstwo. W tym dokumencie bank importera upoważnia beneficjenta akredytywy do ciągnienia na niego traty i zobowiązuje się do jej wykupienia , pod warunkiem , że będą do niej dołączone dokumenty wymienione w akredytywie.”[1]

Czynności bankowe związane z akredytywami polegają głównie na operowaniu tymi dokumentami. Dlatego też niezwykle ważna jest ich treść. Akredytywa dokumentowa powinna zawierać:

  • nazwę i adres zleceniodawcy – importera,
  • nazwę i adres beneficjenta – eksportera,
  • określenie rodzaju akredytywy,
  • kwotę i walutę akredytywy,
  • zestawienie dokumentów, jakie powinien przedłożyć beneficjent,
  • charakterystykę podstawowych elementów rozliczanej transakcji,
  • termin i miejsce, w którym upływa ważność akredytywy.

Wykorzystując akredytywę dokumentową w rozliczeniach zagranicznych należy ustalić sposób jej realizacji przez beneficjenta. Trzeba również określić dokumenty towarowe , których przedłożenie jest podstawą do wypłacenia należności eksporterowi.

Do dokumentów tych należą: dokumenty przewozowe, faktura handlowa, polisa ubezpieczeniowa oraz wszelkiego rodzaju świadectwa np. pochodzenia towaru, sanitarne. Poszczególne dokumenty muszą być podpisane ręcznie , w formie faksymile, pieczątki lub innego mechanicznego lub elektronicznego sposobu poświadczania. Dokumenty nie wymienione w treści akredytywy nie podlegają badaniu przez banki.

Bardzo ważną rzeczą w rozliczeniach z udziałem akredytywy jest również dokładne podanie zasadniczych elementów transakcji handlowej, zawartej między eksporterem a importerem. Chodzi tutaj zwłaszcza o warunki dostawy wynikające z zawartej umowy kupna – sprzedaży, nazwę, ilości i ceny towaru.

Akredytywa dokumentowa wykorzystywana w rozliczeniach zagranicznych ma swoje wady jak i zalety. Jest ona korzystną formą zapłaty dla eksportera, ponieważ zapewnia mu natychmiastowe otrzymanie zapłaty oraz eliminuje ryzyko odstąpienia importera od transakcji. Dla importera akredytywa oznacza z jednej strony terminowo wykonaną umowę przez eksportera , natomiast z drugiej strony powoduje okresowe zamrożenie środków i związane z tą formą wysokie koszty w postaci prowizji bankowych lub wszelkiego rodzaju opłat. Ta druga strona jest zdecydowanie niekorzystna dla importera.


[1] Zbigniew Krzyżkiewicz „ Operacje bankowe” Wyd. Poltext , Warszawa 1998 r. , str. 181

Strategia i perspektywy rozwoju banku

5/5 - (3 votes)

praca magisterska napisana w roku 2004

Polski rynek usług bankowych podlega w ostatnich latach istotnej transformacji wspomaganej obecnością zagranicznych instytucji finansowych. Działaniami, umożliwiającymi polskim bankom sprostanie rywalizacji z zagranicznymi konkurentami jest łączenie się mniejszych instytucji w większe (konsolidacja) oraz zmiany technologiczne i jakościowe.  Te ostatnie pozwalają krajowym bankom funkcjonować na rynkach bardziej efektywnie i dostosowywać ofertę produktową do rosnących wymagań klientów.

Strategia Banku Pekao S.A. uwzględnia nową jakość zarządzania i zorientowana jest na wzrost wartości dla akcjonariuszy poprzez wzrost wartości Banku dla klientów indywidualnych i instytucjonalnych. Bank zamierza, dzięki pogłębionej segmentacji, lepszemu rozpoznaniu potrzeb poszczególnych grup klientów i dostosowaniu do tych potrzeb oferty produktowej, zwiększać poziom satysfakcji klientów i optymalizować koszty operacyjne.

Główne cele strategiczne Banku to:

  • stały wzrost wartości Banku, poprzez wzrost sprzedaży produktów i usług generujących dochody, przy jednoczesnej ścisłej kontroli kosztów,
  • umacnianie wiodącej pozycji w sektorze finansowym w Polsce.[1]

Realizację tych celów wspierają działania w zakresie:

  • zmian w strukturze organizacyjnej i sposobach zarządzania,
  • polityki zatrudnienia,
  • rozwoju nowoczesnych kanałów dystrybucji,
  • wdrożenia nowego systemu informatycznego,
  • monitorowania jakości portfela kredytowego.

Głównym celem Banku w zakresie usług dla klienta detalicznego jest utrzymanie i umocnienie pozycji lidera bankowości detalicznej poprzez aktywny udział w procesie gromadzenia oszczędności gospodarstw domowych w szczególności poprzez innowacyjność produktową oraz nowoczesny model dystrybucji wykorzystujący zarówno istniejący potencjał sieci oddziałów banku, jak też nowoczesne formy dystrybucji / komunikacji z klientami.

W 2002 r. powołany został nowy pion biznesowy zajmujący się obsługą kluczowych klientów Banku, jakimi są osoby fizyczne o dochodach powyżej przeciętnej (VIP) oraz małe i mikro przedsiębiorstwa (SME). Bank usprawnił ich obsługę, budując silniejszą więź pomiędzy nimi i Bankiem.

Bank będzie koncentrował się na kluczowych funkcjach biznesowych, racjonalizacji kosztów, wdrażaniu nowoczesnych lepszych jakościowo technologii, kontynuowaniu powierzania firmom zewnętrznym niektórych funkcji (outsourcing). Procesy te będą miały na uwadze umocnienie pozycji konkurencyjnej Banku. Strategia będzie realizowana poprzez Bank, jak również poprzez podmioty powiązane kapitałowo z Bankiem.

W dziedzinie bankowości korporacyjnej strategia zakłada umocnienie pozycji rynkowej i zwiększenie udziału we wszystkich podstawowych segmentach tego rynku. Działania Banku oparte są na pogłębionej segmentacji. Koncentrują się na ukierunkowanej na klienta organizacji sprzedaży, indywidualizacji obsługi największych klientów, pakietowaniu produktów i usług dostosowanych do zidentyfikowanych potrzeb wybranych grup klientów.

Kolejnym istotnym elementem strategii rozwoju Banku Pekao S.A. jest wprowadzenie nowoczesnego, zintegrowanego systemu informatycznego, pozwalającego zarządzać poszerzającą się wciąż gamą produktów i zapewniającego jednorodną informację w skali całego banku. W 2002 roku bank kontynuował proces konwersji oddziałów do nowego systemu informatycznego. Pozwoliło to zaproponować klientom zupełnie nową jakość obsługi w ramach oferty Pekao24, to jest dostęp do produktów i usług Banku za pośrednictwem takich kanałów jak internet, telefon, telefon komórkowy, centrum obsługi telefonicznej (call center). Z każdym dniem powiększa się liczba klientów korzystających z usług banku za pośrednictwem tych kanałów dostępu.

Jednym z głównych celów strategicznych jest zakończenie wdrażania nowego systemu informatycznego w trakcie 2004 r. Wdrożenie i pełne wykorzystanie nowoczesnego systemu informatycznego ma na celu zapewnienie wyższego poziomu obsługi klientów, efektywności kosztowej oraz polepszenie informacji zarządczej oraz zarządzania ryzykiem.

Kontynuowana będzie dalsza restrukturyzacja Banku i spółek wchodzących w skład Grupy w celu zwiększenia efektywności zarówno w zakresie kosztów osobowych, jak i rzeczowych. Bank prowadzi racjonalną politykę kadrową, polegającą nie tylko na elastycznym dostosowywaniu poziomu zatrudnienia do poziomu prowadzonej działalności, ale i na podnoszeniu jakości kadry, jej odpowiedniej motywacji w celu pozyskania i utrzymania najlepszych pracowników.

Planowane jest również kontynuowanie konserwatywnej polityki zarządzania ryzykiem kredytowym i polityki tworzenia rezerw w Banku. Wdrażane i planowane są działania mające na celu poprawę jakości portfela kredytowego w następnych latach.

Bank Pekao S.A. będzie dla klienta bankiem pierwszego wyboru, a odróżniać się będzie od konkurencji przede wszystkim wysoką, trudną do skopiowania jakością.

—

[1] Prospekt Emisyjny Banku Pekao S.A. Warszawa 2002.