Archiwa Prace dyplomowe - bankowość - Strona 21 z 24 - Prace dyplomowe z bankowości, prace dyplomowe

Eurokonto Junior

5/5 - (1 vote)

praca magisterska z pierwszej dekady XXI wieku

Adresatami tego rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego są dzieci, które ukończyły 13. rok życia, a ich rodzice bądź opiekunowie prawni – którzy są faktycznymi posiadaczami konta – są zainteresowani otwarciem dla nich indywidualnych rachunków celowych. Warunkiem otwarcia Eurokonta Junior jest udzielenie przez posiadacza konta stałego pełnomocnictwa osobie małoletniej i złożenie przez niego Wniosku o wydanie karty Junior, zawierającego także zobowiązanie wnoszenia na rachunek celowy systematycznych wpłat.

W ramach Eurokonta Junior może być ustanowionych maksymalnie 9 pełnomocników.

Karty wydawane do Eurokonta Junior:

1. IKM – czyli identyfikacyjna karta magnetyczna wydawana posiadaczowi Eurokonta Junior, umożliwia dokonywanie wypłat gotówkowych i bezgotówkowych w krajowych oddziałach Banku, do wysokości salda każdego z rachunków celowych prowadzonego w ramach Eurokonta Junior;

2. Junior – międzynarodowa karta płatniczo – bankomatowa działająca w systemie Maestro, wydawana pełnomocnikowi (osobie małoletniej), umożliwia dokonywanie transakcji do wysokości salda rachunku celowego. Posiadacz karty Junior może przy użyciu tej karty korzystać z bankomatowej funkcji „Depozyty” w zakresie dokonywania wpłat gotówkowych na prowadzony na swoją rzecz rachunek celowy. Za pośrednictwem bankowej usługi telefonicznej Teleserwis: posiadacz Eurokonta Junior ma możliwość dostępu do informacji o saldach poszczególnych rachunków celowych, posiadacz karty Junior ma możliwość dostępu do informacji o saldzie prowadzonego na swoją rzecz rachunku celowego;

Zasady prowadzenia rachunku:

minimalna kwota systematycznych wpłat na rachunki celowe w przeliczeniu miesięcznym: 20 zł; środki zgromadzone na koncie są oprocentowanie według zmiennej stopy procentowej ustalanej w stosunku rocznym: 7%; odsetki naliczane są odrębnie od salda każdego rachunku celowego prowadzonego w ramach Eurokonta Junior; saldo, poniżej którego rachunek celowy nie jest oprocentowany: 100 zł; dzienny limit wypłat gotówkowych przy użyciu karty Junior: 200 zł (lub równowartość tej kwoty w innej walucie w przypadku wypłat dokonywanych za granicą)

Opłaty i prowizje:

opłata za prowadzenie rachunku: 0,50 zł miesięcznie; wydanie karty IKM: bez opłat; karta Junior za wydanie karty: 4 zł rocznie; wypłata gotówki z bankomatów Banku Pekao SA: bez opłat; wypłata gotówki w innych bankomatach: 3%, min. 4 zł; transakcje bezgotówkowe: bez opłat; funkcja depozytowa w bankomacie: 0,50 zł

Rodzaje rachunków banku PEKAO S.A.

5/5 - (1 vote)

praca magisterska z pierwszej dekady XXI wieku

Eurokonto to rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy skierowany do różnych segmentów klientów w zależności od ich potrzeb i upodobań, a także wieku i dochodów.

Posiadaczem jednego z niżej wymienionych Eurokont może być zarówno rezydent (osoba mająca miejsce stałego zamieszkania w Polsce), jak i nierezydent (osoba mająca miejsce stałego zamieszkania za granicą).

Warunkiem otwarcia Eurokonta jest zadeklarowanie systematycznych wpłat na rachunek, wypełnienie karty informacyjnej (podanie m.in. adresu zamieszkania
i zatrudnienia) oraz okazanie dokumentu tożsamości.

Odmiany Eurokonta:

Eurokonto Junior – przeznaczone dla dzieci w wieku od 13 lat;

Eurokonto OK- dla młodzieży w wieku od 15 lat;

Eurokonto Akademickie – dla wszystkich uczących się w wieku powyżej 18 lat;

Eurokonto – przeznaczone dla osób, które chcą korzystać z produktów i usług bankowych w podstawowym stopniu;

Eurokonto Plus – dla osób, które chcą aktywnie korzystać z usług bankowych;

Eurokonto VIP – dla osób legitymujących się ponadprzeciętnymi zarobkami;

Eurokonto Prestiż – dla Klientów Centrum Bankowości Prywatnej;

Eurokonto Business – dla osób prowadzących jednoosobowo działalność gospodarczą;

Eurokonto WWW – dla osób korzystających z sieci Internet;

Eurokonto umożliwia:

szybki i bezpieczny dostęp do własnych pieniędzy przez całą dobę dzięki rozbudowanej sieci oddziałów i bankomatów, wygodne regulowanie należności w placówkach handlowych
i usługowych za pomocą kart płatniczych i euroczeków, korzystanie z pożyczki w Eurokoncie lub dopuszczalnego przez Bank przekroczenia salda rachunku (tzw. overdraft), regulowanie stałych opłat np. za czynsz lub telefon, uzyskiwanie dodatkowych dochodów w postaci odsetek kapitalizowanych co miesiąc, dostęp do automatycznej, bankowej usługi telefonicznej Teleserwis, korzystanie z funkcji depozytowej w wielu bankomatach Banku Pekao SA.

Oprocentowanie, opłaty i prowizje oraz limity:

oprocentowanie rachunku wg zmiennej stawki rocznej: 7% opłata za prowadzenie rachunku: w zależności od odmiany Eurokonta wykonywanie zleceń stałych (od każdej operacji): 1 zł (Uwaga: przy niektórych rodzajach Eurokonta opłata jest ustalona w innej wysokości.), przelewy na rachunki prowadzone w Banku Pekao SA: bez prowizji prowadzone w innych bankach krajowych: 3 zł (nie dotyczy Eurokonta WWW) wydanie blankietów euroczekowych (za jeden blankiet): 0,40 zł realizacja euroczeków w Banku Pekao SA: bez prowizji w urzędach pocztowych: 2 zł w innych bankach krajowych: 0,5% kwoty (min. 1,50 zł, maks. 6 zł) za granicą: 1,6% kwoty (min. 1,10 EUR, maks. 4,80 EUR po przeliczeniu na złote). Uwaga: do niektórych rodzajów Eurokonta euroczeki nie są wydawane. Oprocentowanie dopuszczalnego debetu: 30%; dzienny limit wypłat gotówkowych przy użyciu karty Maestro: 700 zł; dzienny limit wypłat gotówkowych przy użyciu Eurokarty lub karty Visa Concerto: 1.500 zł

Uwaga: przy niektórych rodzajach Eurokonta limity są ustalone w innej wysokości. kwota gwarantowana, do wysokości której euroczek może być wystawiony w Polsce: 650 zł

Eurokonto jako pakiet usług i instrumentów bezgotówkowych przypisanych do tradycyjnie rozumianego rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego posegregowaliśmy według następującego kryterium:

Dla dzieci i młodzieży uczącej się:

Eurokonto Junior
Eurokonto OK.
Eurokonto Akademickie

Dla klientów indywidualnych:

Eurokonto
Eurokonto Plus

Dla zamożnych klientów prywatnych:

Eurokonto VIP
Eurokonto Prestiż
Eurokonto Business

Eurokonto WWW

Podział i charakter instrumentów polityki pieniężnej

5/5 - (2 votes)

Poprzednio stwierdzono, że cele polityki pieniężnej powinny reagować na jej instrumenty. Z definicji polityki pieniężnej wynika, że dotyczy ona kwestii kształtowania podaży pieniądza. Wiedząc, że podmiotem prowadzącym politykę pieniężną jest bank centralny instrumenty polityki pieniężnej można określić jako środki będące w dyspozycji banku centralnego pozwalające kontrolować podaż pieniądza.

Banki centralne dysponują całym zestawem instrumentów polityki pieniężnej. Najbardziej rozpowszechnioną klasyfikację instrumentów tworzy się poprzez dokonanie ich podziału ze względu na sposób oddziaływania banku centralnego. W ten sposób otrzymuje się trzy grupy instrumentów:

instrumenty rynkowe (pośrednie),
instrumenty administracyjne (bezpośrednie),
instrumenty perswazyjne .

Stosując instrumenty rynkowe (tzw. sterowania pośredniego) bank centralny oddziałuje na pozostałe banki poprzez swój udział na rynku międzybankowym jako kontrahent. Do tego rodzaju instrumentów należą: polityka otwartego rynku, polityka kredytu refinansowego oraz polityka kursowa . Ich skuteczność zależy od efektywności rynku finansowego, a więc aby stosować instrumenty sterowania pośredniego rynek finansowy musi być w pełni rozwinięty. Instrumenty rynkowe polityki pieniężnej są dziś głównymi narzędziami wykorzystywanymi przez banki centralne.

W przypadku stosowania instrumentów administracyjnych (tzw. sterowania bezpośredniego) bank centralny wstępuje jako instytucja nadrzędna w stosunku do banków komercyjnych, stosuj ąc wobec nich nakazy i zakazy. Wyraża się to głównie w ustalaniu stopy rezerw obowiązkowych, stosowaniu limitów kredytowych, kontroli stóp procentowych, terytorialnym lub sektorowym ograniczeniu działalności, wytycznymi co do jakości produktów bankowych^[1]. Istotną zaletą tego rodzaju instrumentów jest ich wysoka precyzyjność w osiąganiu określonego poziomu agregatu pieniężnego bądź wysokości stóp procentowych. Z drugiej jednak strony ta skuteczność odnosi się tylko do okresu krótkiego, a niepożądane efekty ich użycia m.in. ograniczenie konkurencji na rynku ^[2]^[3] a co za tym idzie i jego efektywności, czy patologie w postaci handlu limitami kredytowymi ograniczają wykorzystanie tych instrumentów. Głównie stosuje się je w przypadkach przejściowych zakłóceń w funkcjonowaniu rynku, nieskuteczności instrumentów pośrednich, bądź gdy rynek finansowy jest słabo rozwinięty .

Bank centralny może także oddziaływać na rynek finansowy poprzez perswazję. Publiczne wypowiedzi prezesa banku centralnego czy określanie nastawienia w polityce pieniężnej sugeruj ą pożądane przez bank centralny kierunki działań banków komercyjnych. W tym przypadku banki komercyjne nie są zobligowane do realizacji wytycznych banku centralnego, lecz z uwagi na chęć zachowania dobrych stosunków z bankiem centralnym stosują się one do nich. Skuteczność tego rodzaju podejścia zależy od ilości banków jaka działa na rynku, im większa ilość banków tym skuteczność perswazji mniejsza.

Najważniejszymi dziś narzędziami, które wykorzystywane są przez władze monetarne do kontroli podaży pieniądza to: polityka rezerw obowiązkowych, polityka kredytu refinansowego i polityka otwartego rynku^{[4] [5]}.

^[1] I. Czechowska, dz. cyt., s. 55-56.

^[2] Tamże, s. 55

^[3] Tamże, s. 55.

^[4] P. Szpunar, Polityka pieniężna. Cele i warunki skuteczności, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2000, s. 60.

^[5] A. Krajewska, R. Milewski, dz. cyt., s. 474.

Kredyt kupiecki

5/5 - (2 votes)

Odroczenie płatności za zobowiązania handlowe, zwane potocznie kredytem handlowym lub kupieckim, stanowi ok. 50 % całości zobowiązań małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce^[1]. Sytuacja ta jest w dużej części wymuszona brakiem dostępu do kredytów bankowych – dla wielu przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i mikro, kredyt kupiecki stanowi szansę na przetrwanie i utrzymanie się na rynku. Istotne znaczenie ma również fakt, iż przy tego rodzaju kredycie, kredytodawcy z reguły nie żądaj ą zabezpieczeń, które byłyby niezbędne w przypadku ubiegania się o kredyt bankowy.

Wyróżniane są dwa rodzaje kredytu kupieckiego:

kredyt dostawcy,
kredyt odbiorcy.

W pierwszym przypadku polega on na odroczeniu płatności za sprzedany towar. Koszt odroczenia z reguły wkalkulowany jest w cenę towaru – jest nim tzw. skonto, czyli rabat lub upust, jaki oferowany jest nabywcy w przypadku dokonania płatności za towar w terminie wcześniejszym, niż wyszczególniony na fakturze sprzedaży. Znając wartość skonta, termin płatności faktury oraz termin, do którego należy opłacić fakturę, aby móc uzyskać upust, koszt kredytu kupieckiego można wyznaczyć przy pomocy następującego wzoru^[2]:

S 365 dni

K = – x – x 100 %

100 ^– S Z – D

gdzie:

K – roczny nominalny koszt kredytu kupieckiego,

S – wartość upustu (w % od wartości faktury),

Z – maksymalny okres zapłaty za fakturę,

D – termin zapłaty, który warunkuje możliwość skorzystania z upustu (w przypadku płatności natychmiastowej D = 0).

W przypadku, w którym kredyt kupiecki wykorzystywany jest cyklicznie w ciągu roku, efektywny roczny koszt takiego kredytu będzie nieco wyższy. Przy założeniu, że warunki na jakich jest on zaciągany nie ulegają zmianie, można go wyznaczyć z następującego wzoru^[3]:

^KE = (¹H^)^N –¹

gdzie:

KE – efektywny roczny koszt kredytu,

K – nominalny koszt kredytu (policzony zgodnie z poprzednim wzorem),

N – ilość powtórzeń kredyty kupieckiego w ciągu roku.

Jeżeli przedsiębiorstwo ma możliwość zaciągnięcia kredytu bankowego, wskazane jest porównanie kosztów obu kredytów. Może się bowiem okazać, iż w określonej sytuacji gospodarczej opłaca się przedsiębiorstwu zaciągnąć kredyt bankowy dla sfinansowania faktury, aby uzyskać korzystny upust od jej wartości. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku kredytu bankowego, przy założeniu działalności przynoszącej odpowiednie zyski, występuje tarcza podatkowa, która obniża efektywny koszt kredytu.

Z kolei kredyt odbiorcy ma z reguły formę przedpłaty, czyli wpłaty na rachunek dostawcy środków finansowych za dobra, które nie zostały jeszcze wyprodukowane. Znamienny jest w tej sytuacji fakt, że kredyt tego typu nie tylko stanowi źródło finansowania, ale również gwarantuje kredytobiorcy sprzedaż swoich produktów lub usług^[4]. Ponieważ jednak kredyt odbiorcy wydaje się występować stosunkowo rzadko, głównie w sytuacji niedoboru danego dobra na rynku, monopolu lub specyficznych przedsięwzięć inwestycyjnych (np. przedpłaty na mieszkania, związane z kosztowną budową osiedla mieszkaniowego), nie zostanie on szerzej omówiony w tej pracy.

Podsumowanie

Na rynku widoczna jest szeroka oferta kredytów bankowych, w tym atrakcyjnych form kredytowania w postaci kredytów preferencyjnych. Nie oznacza to oczywiście, że są one dostępne dla każdego przedsiębiorstwa. W szczególności kredyty preferencyjne wymagają od
potencjalnego kredytobiorcy spełnienia wielu dodatkowych kryteriów. Istotną przeszkodą jest również brak zdolności kredytowej, rozumiany jako brak wystarczająco silnej kondycji ekonomiczno – finansowej przedsiębiorstwa, która zabezpieczałaby spłatę kredytu wraz z odsetkami w wymaganym przez bank stopniu. Jednym ze sposobów na podwyższenie zdolności kredytowej wydaje się być skorzystanie z oferty funduszy poręczeniowych. Zgodnie ze wzorem na wskaźnik DSCR, istotny jest również poziom wykazywanych zysków.

W celu pozyskania dodatkowych środków obrotowych, sugerowane jest również – przynajmniej w stosunku do stałych kontrahentów – zastosowanie weksla we wzajemnych rozliczeniach. Powinno to pozwolić na zredukowanie poziomu wykorzystania kredytów obrotowych i w rezultacie na zmniejszenie wysokości płaconych odsetek.

Formą finansowania, która stosowana jest najczęściej w przypadku działalności gospodarczej osób fizycznych, jest zaciąganie zobowiązań przez właściciela firmy i przeznaczanie pozyskanych w ten sposób środków na finansowanie działalności. Pomimo, że pozyskanie tą drogą większej ilości środków jest raczej wątpliwe, to jest ona szczególnie istotna w przypadku działalności o niedużej skali, np. pracy wykonanej w domu, gdyż często pozwala sfinansować ją w 100 % – np. w postaci komputera lub samochodu właściciela, wykorzystywanego do zarówno do celów osobistych, jak i do prowadzenia działalności gospodarczej.

^[1] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 93.

^[2] Ibidem, s. 160.

[3] Ibidem.

[4] Ibidem, s. 94.

Kredyt inwestycyjny

5/5 - (3 votes)

Kredyty inwestycyjne udzielane są z reguły na okresy dłuższe niż 1 rok i służą sfinansowaniu konkretnych przedsięwzięć inwestycyjnych^[1]. Przedmiotem finansowania może być każdy środek zaliczany do majątku trwałego przedsiębiorstwa, stąd kredyty inwestycyjne udzielane są na inwestycje:

materialne – w rzeczowe składniki majątku trwałego (urządzenia, budynki),
niematerialne – w wartości niematerialne i prawne (patenty, prawa autorskie),
finansowe – w papiery wartościowe (akcje, udziały w innych przedsiębiorstwach)^[2].

Kredyt udzielany jest w rachunku kredytu, a jego wykorzystanie odbywa się w formie realizacji przez bank zleceń płatniczych kredytobiorcy, które wiążą się z realizacją kredytowanej inwestycji. Najczęściej kredytobiorca przedstawia faktury, które następnie opłaca bank przelewając określoną kwotę środków pieniężnych na rachunki kontrahentów. W przypadku inwestycji, której okres realizacji jest rozłożony w czasie (np. budowa budynku), wypłata kredytu następuje z reguły transzami, przy czym wypłata kolejnej transzy uzależniona jest od właściwego wykorzystania poprzedniej^[3].

Często stosowana jest karencja, czyli odroczenie spłaty rat kapitałowych kredytu na pewien okres, np. niezbędny do osiągnięcia zdolności produkcyjnej. W okresie karencji kredytobiorca spłaca tylko raty odsetkowe.

Procedura uzyskania kredyty inwestycyjnego z reguły wydłużona jest w czasie oraz wymaga opracowania biznesplanu. Jednocześnie banki, rozpatrując wnioski kredytowe, z reguły opierają swoją decyzję na zwykłej sprawozdawczości finansowej danego przedsiębiorstwa^[4].

Oznacza to, że analizując dokumenty finansowe firmy, badają one, czy firma będzie w stanie spłacić kredyt z bieżących wpływów – uwzględniając dodatkowe przychody z planowej inwestycji tylko do pewnego stopnia. Stanowi to wyraz ostrożności w ocenie przez banki przyszłych wpływów z realizowanej inwestycji, ale jednocześnie jest dużym utrudnieniem w pozyskiwaniu środków, niezbędnych do realizacji inwestycji.

Nie dotyczy to finansowania określanego mianem project finance (czyt.: prodżekt fajnens, dosł.: finansowanie projektów), w którym bada się możliwości spłaty kredytu przede wszystkim z nadwyżek, które zostaną wygenerowane w wyniku realizacji projektu inwestycyjnego. Badania takie przeprowadzane są jednak najczęściej w odniesieniu do dużych, wielomilionowych inwestycji, które wykraczają poza sferę inwestycji dokonywanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa.

Ponieważ sporządzenie profesjonalnego biznes planu wiąże się często z poniesieniem dużych kosztów, powstaje pytanie, na ile szczegółowy powinien być ten dokument. Rozmowa z pracownikiem działu kredytów może np. wykazać, że wymagany jest tylko szczegółowy kosztorys inwestycji, bez skomplikowanych prognoz przyszłych wpływów^[5].

Niektóre pozycje biznesplanu, takie jak np. pozycja firmy na rynku, główni konkurenci, struktura dostawców i odbiorców itp., często mogą być także wyjaśnione w bezpośredniej rozmowie z pracownikiem kredytowym banku. W szczególności, jeżeli rozmowa dotyczy większych kredytów (np. powyżej 200 000 zł), a pracownik odpowiedzialny jest za sporządzenie wniosku przedstawianego tzw. komitetowi kredytowemu, czyli osobom podejmującym decyzję o ewentualnym przyznaniu finansowania. W takiej sytuacji to pracownik banku zobligowany jest uzyskania informacji niezbędnych dla jasnego i rzeczowego przedstawienia opisania firmy – a przedsiębiorca powinien mu ich po prostu udzielić. Oczywiście, na dodatkowe obciążanie pracą pracowników kredytowych pozwolić sobie mogą przede wszystkim firmy o dobrej kondycji finansowej i ustabilizowanej pozycji na rynku. Najczęściej jednak występuje sytuacja, w której kredyt niezbędny jest przedsiębiorstwu do dalszej działalności, a jej kondycja finansowa budzi pewne zastrzeżenia. W takim przypadku nie należy dawać bankowi dodatkowych powodów do odrzucenia wniosku.

Należy także pamiętać o jeszcze jednym aspekcie związanym z finansowaniem inwestycji. Niektórzy przedsiębiorcy finansują inwestycje w środki trwałe w oparciu o kredyty obrotowe (tzw. „wyciąganie pieniędzy z obrotu”), a także odroczenia terminów płatności kontrahentom (tzw. kredyty kupieckie). Pozwala to na uniknięcie kosztów związanych z udzieleniem przez bank kredytu. Jednocześnie jednak może prowadzić do utraty płynności finansowej i w rezultacie bankructwa firmy. Istnieje wprawdzie wiele firm, które finansują zakupy aktywów trwałych zobowiązaniami wobec dostawców^[6], ale najczęściej są to firmy duże, o silnej pozycji rynkowej pozwalającej wymóc dłuższe terminy płatności na kontrahentach. O ile jednak hipermarket, a w szczególności należący do międzynarodowej sieci, posiadającej olbrzymie zaplecze finansowe, może postępować w ten sposób bez większych obaw o utratę płynności, o tyle w przypadku typowego przedsiębiorstwa z segmentu MŚP wiąże się to z reguły ze sporym ryzykiem. Kluczowe znaczenie ma w takiej sytuacji zarządzanie majątkiem obrotowym.

^[1] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 65.

^[2] Informacje z serwisu internetowego „E-finanse dla rzemosła i małych przedsiębiorstw”, powstałego dzięki wsparciu Narodowego Banku Polskiego w ramach Programu Edukacji Ekonomicznej

^[3] M. Molo, M. Bielówka, Przegląd…, op. cit., s. 42.

^[4] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 67.

^[5] Informacje wewnętrzne Fortis Bank Polska S.A.

^[6] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 65.