Archiwa Pisanie prac - Strona 6 z 12 - Prace dyplomowe z bankowości, prace dyplomowe

Wirtualna karta płatnicza

5/5 - (3 votes)

Płacenie kartą w Internecie obarczone jest wysokim stopniem ryzyka. Sytuacja, w której do wykonania transakcji wystarcza znajomość numeru karty oraz danych jej posiadacza, powoduje, że te informacje powinny być przez każdego właściciela karty szczególnie chronione. Technologie, które maja ten stan zmienić, tzn. Visa 3D Secure i Mastercard SPA, są jeszcze we wstępnym etapie wdrażania, i minie sporo czasu, zanim będą wykorzystywane przy dokonywaniu większości płatności w Internecie.

Najprostszym, stosowanym przez większość osób dokonujących płatności w sieci, sposobem minimalizowania ryzyka jest powierzanie danych o swojej karcie tylko sprawdzonym witrynom internetowym. Jest to sposób zapewniający bardzo wysokie bezpieczeństwo, bowiem znani sprzedawcy, nie mogąc pozwolić sobie na utratę zaufania ze strony klientów, chronią ich dane bardzo dokładnie.

Często witryny internetowe w momencie dokonywania płatności za towar przekierowują klienta na strony znanego mu centrum rozliczeniowego lub firmy, która dokonuje całej transakcji, tak, że dane o karcie klienta wcale nie docierają do sprzedawcy. Tak działają choćby polskie centra Polcard czy eCard, które zapewniają bezpieczną autoryzację płatności w Internecie.

Niektóre sklepy internetowe, zgodnie z zaleceniami organizacji płatniczych, żądają w momencie dokonywania transakcji podania kodu CVV2 lub CVC2. Kod taki składa się z 3 cyfr i jest nadrukowany z tyłu karty płatniczej. Jego znajomość ma dowodzić, że osoba dokonująca płatności jest w fizycznym posiadaniu karty, którą chce zapłacić.

Choć wszystkie te metody autoryzacji transakcji chronią dane naszej karty, to jednak wada tkwi w samym systemie płatności, który pozwala na dokonanie transakcji bez prawie żadnej weryfikacji. Niestety, nigdy nie można mieć pewności, czy dane naszej karty nie wpadną jednak w ręce osoby niepowołanej. Numer karty oraz kod CVV2 może przecież skopiować nawet sprzedawca w zwyczajnym sklepie, w którym płacimy kartą.

Przed przypadkowym skopiowaniem danych naszej karty w sklepie może uchronić nas tylko szczególna ostrożność i uwaga. To zagrożenie wyeliminuje dopiero wprowadzenie dodatkowych sposobów weryfikacji transakcji, a to potrwa jeszcze trochę czasu.

Jeśli jednak zdarza nam się płacić w Internecie, to prawie za każdym razem zastanawiamy się, czy aby „nie pchamy się w paszczę lwa” i sami nie przekazujemy numeru naszej karty oszustom. Aby zabezpieczyć się przed takimi sytuacjami oraz dla zapewnienia komfortu zakupów w Internecie, stworzony został specjalny typ karty służącej jedynie do płatności w sieci (ewentualnie także do płatności telefonicznych lub pocztowych, bez fizycznego przedstawiania karty).

Karty takie nie mogą być wykorzystywane do zwyczajnych płatności, gdyż nie posiadają paska magnetycznego ani mikroprocesora. Poza tym karty wirtualne funkcjonują tak samo, jak zwyczajne karty debetowe.

Wyrabiając kartę wirtualną, bank otwiera nam specjalny rachunek, na który będziemy przelewać pieniądze wykorzystywane do płatności za towary i usługi w Internecie. Cała istota karty wirtualnej polega na tym, że korzystając z Internetu przelewamy na rachunek karty dokładną, odliczoną sumę potrzebną do płatności. Robimy to na chwilę przed dokonaniem samej płatności. Powoduje to, że przez cały czas na rachunku karty nie znajdują się żadne pieniądze. Nawet więc jeśli ktoś pozna dane naszej karty, to w żaden sposób nie będzie mógł tych danych wykorzystać dla dokonania płatności.

Karty wirtualne najwcześniej pojawiły się w ofercie banków internetowych, lecz od niedawna są dostępne także w niektórych bankach „tradycyjnych”.

mBank eKarta (plastikowa)

eKartę może uzyskać każdy posiadacz eKonta w mBanku. Karta jest wydawana ze znakiem organizacji Visa. Koszty jej wydania to 25 zł. Maksymalny, ustalany prze użytkownika limit transakcji kartą to 2.000 zł, może on zostać tymczasowo, tzn. na okres do 3 dni, podniesiony do kwoty 5.000 zł. Zmiana limitu karty lub jego tymczasowe podniesienie kosztuje 2 zł. Dodatkowo można korzystać ze specjalnego serwisu informującego o dokonanych transakcjach przez e-mail lub SMS. Serwisy takie kosztują odpowiednio 2 lub 3 zł na miesiąc.

Przelewanie pieniędzy na rachunek karty i jego opróżnianie następuje poprzez normalne kanały dostępu do mBanku, czyli Internet lub telefon.

Poza zwykłą eKartą bank wydaje wraz z firmą eCard – eM Kartę oraz z portalem Interia – eKartę Interia.pl. Obie karty mają takie same parametry jak zwyczajna eKarta.

MultiBank netk@rta (plastikowa)

Każdy posiadacz rachunku w Multibanku może uzyskać netk@rtę. Jej wydanie kosztuje 22 zł. Maksymalny limit wysokości dokonywanych transakcji o 3.000 zł, może on zostać podniesiony na okres 3 dni do kwoty 10.000 zł. Zmiana lub podniesienie limitu kosztuje 2 zł. Serwis informacyjny o transakcjach przez e-mail kosztuje 2 zł a przez SMS 3 zł. Funkcjonalność karty Multibanku jest taka sama, jak karty wydawanej przez mBank.

PKO BP Visa Classic (wirtualna – klient otrzymuje jedynie numer karty)

Karta ta wydawana jest przez bank posiadaczom rachunku e-Superkonto. Jednak w związku z połączeniem pionu bankowości elektronicznej e-PKO z bankiem Inteligo, już wkrótce karta ta zniknie z oferty banku.

Koszt wydania karty to 25 zł. Dzienny limit bezgotówkowych transakcji kartą to 500 zł, natomiast limit miesięczny wynosi 10.000 zł. Klient może być informowany o dokonanych transakcjach poprzez SMS (dodatkowa opłata 2,5 zł na miesiąc) lub e-mail (opłata 2 zł/miesiąc).

Invest Bank Mastercard (wirtualna – klient otrzymuje jedynie numer karty)

Jest to najstarsza karta wirtualna dostępna na polskim rynku. Pojawiła się w ofercie banku w listopadzie 2000 roku. Jest to też jedyna oferowana karta wirtualna systemu EC/MC. Aby uzyskać kartę, trzeba być posiadaczem rachunku Invest-Konto. Koszt wydani karty to 25 zł. Karta nie posiada maksymalnego limitu wydatków, można nią dokonywać płatności do wysokości salda rachunku. Informacje o transakcjach dokonywanych kartą przesłane przez SMS kosztują 3 zł na miesiąc, a przez e-mail 2 zł na miesiąc.

CitiConnect

Inny typ rozwiązań dla płatności w Internecie oferuje Citibank. Posiada on w ofercie specjalna kartę (karta tego systemu jest oferowana przez Onet karta OnetPortfel) przeznaczona do płatności tylko na stronach sklepów internetowych, które nawiązały współpracę z Citibankiem i umożliwiają płatności przy użyciu CitiConnect.

Dokonując transakcji należy wpisać numer swojej karty CitiConnect oraz potwierdzić ją poprzez podanie kodu PIN karty. Transakcje dokonane kartą CitiConnect mogą obciążyć dowolną, zdefiniowaną kartą kredytową lub też specjalny rachunek bankowy. W przypadku podłączenia karty do specjalnego rachunku bankowego, wydanie karty nastąpi dopiero po zasileniu rachunku minimalną kwotą 15 zł.

Samo wydanie karty i korzystanie z karty jest bezpłatne. Klient otrzymuje także potwierdzenia dokonanych transakcji przy użyciu e-maila lub SMSa.

Interesującą cecha systemu CitiConnect jest również fakt, ze sprzedawca po przejrzeniu listy zrealizowanych transakcji może niektóre z nich odrzucić, jeżeli np. nie jest w stanie dostarczyć zadanego towaru lub zrealizować usługi. Wówczas pieniądze automatycznie wracają na konto klienta. [1]

[1] Karol Żwiruk Bezpieczne płatności w Internecie expander.pl

Emisja i obrót obligacjami

5/5 - (1 vote)

Emisja i obrót obligacjami są kluczowymi elementami rynku finansowego, które umożliwiają mobilizację kapitału dla podmiotów publicznych i prywatnych. Obligacje, będące instrumentami dłużnymi, zapewniają emitentom, takim jak rządy, samorządy lokalne czy przedsiębiorstwa, dostęp do finansowania. Inwestorzy zaś, nabywając obligacje, mają możliwość uzyskania zwrotu w postaci odsetek.

Proces emisji obligacji rozpoczyna się od decyzji o pozyskaniu środków poprzez zadłużenie. Emitent, często przy współpracy z doradcami finansowymi i bankami inwestycyjnymi, określa warunki emisji, w tym nominał, oprocentowanie, termin zapadalności i całkowitą wartość emisji. W przypadku większych emisji, szczególnie na rynku międzynarodowym, emitent może poddać się ocenie agencji ratingowych, której wynik ma kluczowe znaczenie dla ustalenia oprocentowania obligacji. Następnie emitent rejestruje emisję w odpowiednich organach regulacyjnych i przystępuje do oferty, która może być skierowana do szerokiego grona inwestorów (emisja publiczna) lub ograniczonego kręgu (emisja prywatna).

Obrót obligacjami odbywa się na rynku pierwotnym, gdzie inwestorzy nabywają obligacje bezpośrednio od emitenta, oraz na rynku wtórnym, który umożliwia kupno i sprzedaż obligacji między inwestorami, zapewniając płynność inwestycji. Obrót na rynku wtórnym może odbywać się na giełdzie lub poza giełdą (OTC – Over The Counter).

Obligacje pełnią ważną rolę w gospodarce, umożliwiając finansowanie długoterminowych projektów inwestycyjnych. Dla emitentów są one alternatywą dla kredytów bankowych, często oferując niższe koszty finansowania. Dla inwestorów, zwłaszcza instytucjonalnych, stanowią ważny element dywersyfikacji portfela inwestycyjnego i źródło regularnych dochodów.

Inwestycje w obligacje wiążą się jednak z ryzykiem kredytowym, związanym ze zdolnością emitenta do spłaty długu, oraz ryzykiem rynkowym, gdzie zmiany stóp procentowych mogą wpływać na wartość obligacji. Ważne jest więc dokładne zrozumienie tych ryzyk oraz analiza warunków emisji i kondycji finansowej emitenta.

Podsumowując, emisja i obrót obligacjami są kluczowymi komponentami systemu finansowego, oferując szerokie możliwości zarówno dla emitentów, jak i inwestorów. Zrozumienie mechanizmów rynku obligacji jest istotne dla efektywnego funkcjonowania rynków finansowych oraz dla podejmowania świadomych decyzji inwestycyjnych.

Emisji obligacji mogą dokonywać tylko jednostki do tego uprawnione i są nimi:

Skarb Państwa,
banki,
podmioty gospodarcze posiadające osobowość prawną,
organizacje społeczne oraz fundacje prowadzące działalność gospodarczą

Równocześnie emisja obligacji przez nieuprawnione podmioty, traktowana jest przez ustawę jako przestępstwo.

Calem emisji obligacji po stronie emitenta jest finansowanie określonej działalności przedsiębiorstwa, alternatywnie w stosunku do emisji akcji i kredytu bankowego czy też leasingu urządzeń i maszyn, a fundusze zdobyte dzięki emisji są w całości przeznaczone na realizację dokładnie sprecyzowanego w obligacji celu.

Z drugiej strony nabywca obligacji ma możliwość lokaty wolnego kapitału, a co za tym idzie osiągania określonych korzyści majątkowych w postaci odsetek oraz uzyskiwanie dodatkowych świadczeń nie pieniężnych, jeżeli takowe gwarantuje obligacja. Obligacje w przeciwieństwie do akcji posiadają wysoki stopień zabezpieczenia finansowego i stanowią atrakcyjną formę inwestowania dla osób fizycznych i prawnych unikających nadmiernego ryzyka.

Dla zabezpieczania praw nabywcy obligacji ustawodawca wprowadził wymóg zachowania określonej proporcji pomiędzy wartością emisji a majątkiem emitenta. Wartość emisji obligacji wraz z sumą należnego oprocentowania w dniu emisji, nic może przekroczyć 50% funduszu statutowego lub kapitału zakładowego albo funduszu własnego, nie obciążonego zobowiązaniami emitenta oraz w przypadku gmin 20% planowanych rocznych dochodów. Za przekroczenie tych proporcji emitentowi zagraża sankcja karna.

Relacje te mogą być zmienione jedynie w wyniku uzyskania gwarancji innej jednostki gospodarczej na wartość emisji stanowiącą przekroczenie powyższej proporcji. Wielkość proporcji i nazwa gwaranta muszą być umieszczone w treści obligacji. Za emisję i wszystkie zobowiązania z niej wynikające emitent odpowiada całym swym majątkiem a gwarant do wysokości udzielonej gwarancji.

Emisja obligacji może nastąpić w drodze publicznej subskrypcji lub na podstawie oferty skierowanej do indywidualnego adresata.

Subskrypcja publiczna polega na ogłoszeniu przy użyciu środków masowego przekazu informacji zamiaru emisji obligacji i zaproszenie do składania deklaracji ich zakupu. W ogłoszeniu powinny znaleźć się następujące informacje dotyczące emisji i emitenta:

cel emisji obligacji,
wielkość emisji obligacji,
warunki wykupu i oprocentowanie obligacji,
ewentualne dodatkowe świadczenia emitenta,
relację wielkości emisji obligacji i należnego oprocentowania do wielkości posiadanych funduszy własnych emitenta,
ewentualną wielkość gwarancji i nazwę jednostki gwarantującej,
wielkość zysku osiągniętego w roku poprzedzającym emisję i perspektywy jego kształtowania w rezultacie przedsięwzięcia sfinansowanego z emisji obligacji,
opinie dyplomowanych, biegłych księgowych, działających przy Stowarzyszeniu Księgowych w Polsce, dotyczącą stanu majątkowego i całokształtu sytuacji gospodarczej spółki, spółdzielni oraz organizacji społecznej i fundacji.
inne dane i informacje umożliwiające potencjalnym nabywcom obligacji orientację w efekcie przedsięwzięcia, które ma być sfinansowane z emisji obligacji, oraz w zdolności emitenta do wywiązania się z zobowiązań wynikających z obligacji.

Jeżeli zaś emisja ma nastąpić w wyniku oferty skierowanej do indywidualnego nabywcy, emitent obowiązany jest udostępnić powyższe dane każdemu z nich oraz najpóźniej na dwa tygodnie przed wyemitowaniem obligacji zamieścić w prasie ogłoszenie o emisji oraz wskazać osoby i jednostki gospodarcze nabywające obligacje.

Ustawodawca nie precyzuje żadnej szczególnej formy zewnętrznej dokumentu obligacji, jednak ze względów praktycznych ważne jest przywiązanie szczególnej wagi do dokładności i staranności druku dla uniknięcia fałszerstwa.

Bankowość elektroniczna – literatura

5/5 - (2 votes)

Literatura podstawowa:

[1] Grzechnik Jakub – “Bankowość Internetowa” – ICP Gdańsk, maj 2000

[2] Kitajewski Maciej – “Home Banking. Usługa przyszłości” – Helion 2001 Gliwice

Literatura internetowa:

[3] serwis internetowy bankowy.wp.pl – “Co to jest bankowość elektroniczna”, oraz “Bezpieczeństwo transakcji w internecie”

[4] serwis internetowy Rady Bankowości Elektronicznej – rbe.pl – “Bankowość elektroniczna i elektroniczna wymiana danych”

[5] serwis internetowy iwb.onlinesc.pl – “Bankowość, a możliwości internetu”

[7] serwis internetowy webmaster.pckurier.pl – Leksykon webmastera

[9] serwis internetowy MAGIT: Multimedia i Internet – magit.com.pl – “Kioski multimedialne”

[10] witryny polskich banków elektronicznych: mBank (mbank.com.pl), Inteligo (www.inteligo.pl), Bank Zachodni WBK (bzwbk.pl)

Czasopisma:

[8] BaŚKa – miesięcznik Banku Śląskiego S.A. – 5/2001

Oprogramowanie:

[11] HomeCash wersja demonstracyjna – program obsługujący system Home Banking Banku Śląskiego S.A.

Literatura uzupełniająca:

Banasikowska Janina “Metody ochrony danych w bankowych systemach informatycznych” – referat w “Inteligentne systemy wspomagania decyzji w zarządzaniu” – praca zbiorowa – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 1998r.
Gazeta bankowa – tygodnik
Gospodarowicz Andrzej – “Zarządzanie bankiem komercyjnym” – PWE Warszawa 2000 – rozdział 6 – “Systemy informatyczne w zarządzaniu bankiem”

Hibner Jan “Bankowość elektroniczna” – artykuł w “Działanie banków uniwersalnych: wybrane problemy” – praca zbiorowa pod red. Longina Leśniewskiego – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 2000r.
Krążkiewicz Zbigniew – “Operacje bankowe” – SGH dla Poltext Warszawa 2000 – rozdział 11 – “Informatyka w operacjach bankowych”
Niedzielska Elżbieta – “Informatyka Ekonomiczna” – AE Wrocław 1999 – rozdział 11 “Systemy informacyjne bankowości”
“Nowe usługi bankowe na tle wybranych problemów organizacji i zarządzania bankiem uniwersalnym” – praca zbiorowa – red. naukowy Alfred Janc – Akademia Ekonomiczna w Poznaniu – 2001r. (3 rozdziały)
Porębska-Miąc Teresa “E-biznes – perspektywy rozwoju” – artykuł w “Systemy wspomagania organizacji SWO’2000” – praca zbiorowa – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 2000r.
Prace naukowe Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu nr 828 pt. “Zastosowanie rozwiązań informatycznych w bankowości” – materiały konferencyjne – red. naukowy Andrzej Gospodarowicz. – Wrocław 1999r. (9 referatów)
“Zysk” – Informator Banku Śląskiego S.A.

Pojęcie i znaczenie obligacji

5/5 - (1 vote)

Jedną z popularnych form gromadzenia kapitału w gospodarkach wielu krajów jest emisja i sprzedaż obligacji. Obligacja to papier wartościowy, w którym wystawca potwierdza zaciągnięcie określonej kwoty pożyczki i zobowiązuje się do jej zwrotu właścicielowi obligacji w ustalonym z góry terminie oraz do zapłaty odsetek liczonych w stosunku do nominalnej kwoty pożyczki. Są to papiery wartościowe przynoszące stały dochód w stosunku do kapitału wyłożonego na ich zakup.

Natomiast treść dokumentu obligacji jest przez ustawę dokładnie sformułowana i powinna zawierać:

powołanie podstawy prawnej emisji,
nazwę emitenta,
nazwę obligacji i cel jej wyemitowania,
wartość nominalną i numer kolejny obligacji oraz serię,
przy obligacji imiennej, oznaczenie wierzyciela,
ewentualny zakaz lub ograniczenie zbywania obligacji imiennej,
wysokość oprocentowania, warunki wykupu i terminy wypłaty oprocentowania,
treść przyjętych wobec wierzyciela dodatkowych zobowiązań,
wielkość gwarancji I nazwę jednostki gwarantującej lub banku gwarantującego, gdy wartość emisji obligacji wraz z sumą należnego oprocentowania jest wyższa od granicy określonej,

10. miejsce i datę wystawienia obligacji oraz datę zakupu obligacji,

11. podpisy osób uprawnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu emitenta, przy czym podpisy te mogą być odtwarzane sposobem mechanicznym.

W obligacji powinien być również ustanowiony harmonogram spłaty obligacji ze wskazaniem terminu płatności i wysokości wypłat. Do obligacji powinien być dołączony arkusz kuponowy oprocentowania i wykupu obligacji.

Obligacje przeznaczone są dla małych, indywidualnych inwestorów, a bardziej upraszczając temat dla „zjadaczy chleba” czyli dla nas – osób fizycznych. Nie mogą ich nabywać firmy – dokładniej osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

Obligacje mają jedną bardzo ważną cechę dla „zwykłego Kowalskiego” – są bezpieczne. Tu nie ma obawy znacznych spadków kursów na giełdzie, nie ma nie zagwarantowanych zysków, tak jak w przypadku funduszy inwestycyjnych.

Obligacje dają posiadaczowi:

bezpieczeństwo – nie ma obaw o nie wypłacalność ich emitenta, czyli Skarbu Państwa. Jedynym niebezpieczeństwem, którego prawdopodobieństwo jest bliskie zeru, jest ogłoszenie upadłości przez Skarb Państwa. Byłaby to sytuacja upadku całego naszego państwa.
pewny zysk – istotą obligacji skarbowych jest to, że ich nabywca z góry wie jakie zyski będzie osiągał. Możemy tu mieć do czynienia z dwoma sytuacjami:

emitent, czyli podmiot który proponuje obligacje – w naszym przypadku Skarb Państwa – z góry zobowiązuje się, że po określonym terminie wypłaci nam tyle a tyle procent zysku – są to obligacje o stałym oprocentowaniu.
emitent nie określa z góry jaki zysk dokładnie kupujący otrzyma – jednak z góry znamy na jakich zasadach zostanie nam wypłacone oprocentowanie np. inflacja + coś extra, zwane marżą.

możliwość wycofania się – obligacje skarbowe dają nam dużą swobodę w decydowaniu o czasie naszej inwestycji. Z oferowanych obligacji na rynku nie ma takich z których nie moglibyśmy się wycofać przed określonym końcem ich żywotności – czyli przed terminem wykupu. Jeśli jednak zdecydujemy się wycofać przed terminem musimy się liczyć z konsekwencjami w postaci zmniejszonego zysku jaki osiągniemy.

Obligacje są instrumentami dłużnymi wykorzystywanymi na rynkach finansowych, które pełnią kluczową rolę w zarządzaniu długiem przez różne podmioty, w tym rządy, samorządy lokalne oraz przedsiębiorstwa. Są to zobowiązania wydawane przez emitenta, które gwarantują wierzycielowi, czyli nabywcy obligacji, zwrot zainwestowanej kwoty, zwaną nominałem, wraz z określonymi odsetkami w ustalonym terminie.

Dla emitentów, obligacje stanowią sposób na pozyskanie kapitału, który jest potrzebny do finansowania różnych celów, takich jak projekty infrastrukturalne, rozwój przedsiębiorstw czy pokrycie deficytu budżetowego. Emitowanie obligacji pozwala na zdobycie dużych sum pieniędzy, które mogą być trudne do uzyskania za pomocą innych metod finansowania, takich jak pożyczki bankowe.

Dla inwestorów, obligacje są atrakcyjną formą inwestycji, ponieważ zwykle oferują regularne płatności odsetkowe i są postrzegane jako stosunkowo bezpieczne, zwłaszcza gdy są emitowane przez stabilne rządy lub duże korporacje. Obligacje pozwalają inwestorom na dywersyfikację portfela inwestycyjnego i mogą stanowić ważny element strategii inwestycyjnej, szczególnie dla tych, którzy szukają regularnego i przewidywalnego źródła dochodu.

Rynek obligacji odgrywa również ważną rolę w gospodarce, wpływając na stopy procentowe i dostępność kredytu. Rynek ten jest wskaźnikiem zaufania inwestorów do gospodarki i jest ściśle monitorowany przez analityków finansowych, banki centralne oraz polityków.

Podsumowując, obligacje są kluczowym elementem globalnego systemu finansowego, oferującym korzyści zarówno dla emitentów, jak i inwestorów. Ich odpowiednie wykorzystanie i zrozumienie jest istotne dla efektywnego funkcjonowania rynków finansowych oraz dla osiągania celów finansowych zarówno podmiotów publicznych, jak i prywatnych.

Polecenie wypłaty

5/5 - (3 votes)

Polecenie wypłaty jest najczęściej stosowaną formą rozliczeń zagranicznych. Dokonywane jest techniką teletransmisji ale może być również listowne lub telegraficzne. Banki wykonują polecenia przelewu zarówno na zlecenie i na rachunek klienta, jak również na rachunek własny, na przykład dla zasilania rachunków u korespondentów, w związku z transakcjami kupna i sprzedaży dewiz , lokowaniem funduszów , spłatą zobowiązań oraz przy inkasie dokumentów handlowych.

„Polecenie wypłaty polega na wykonaniu przez bank polecenia klienta lub banku – korespondenta wypłacenia albo zapisania na rachunek wskazanej osoby fizycznej lub prawnej określonej kwoty pieniężnej, ze środków wypłaconych bankowi bądź zapisanych na rachunek banku wykonawcy przez bank zlecający wypłatę.”[1] Pokrywane jest ze środków bezpośrednio wpłaconych do banku lub obciąża rachunek zleceniodawcy, może być również zapisane na rachunek banku wykonującego polecenie w banku zlecającym wypłatę.

Dokument płatniczy w obrotach międzybankowych nie ma samoistnego obiegu i nie może być indosowany. Banki dokonując wypłat zagranicznych, wykorzystują najczęściej sieć swoich korespondentów. W zależności od treści dyspozycji otrzymanej od klientów, banki wydają swym korespondentom zlecenia płatnicze dokonania wypłaty lub przelewu określonej kwoty pieniężnej na rzecz beneficjenta oznaczonego w dokumencie rozliczeniowym.

W rozliczeniach poleceniem wypłaty biorą udział cztery strony a mianowicie:

zleceniodawca,
bank zleceniodawcy,
bank pośredniczący, który jest korespondentem banku przyjmującego zlecenie,
odbiorca ( beneficjent)

Zleceniodawca może być osobą fizyczną lub prawną ( instytucją, przedsiębiorstwem) zlecającą bankowi wypłacenie wskazanej osobie, instytucji lub przedsiębiorstwu określonej kwoty pieniężnej Przy poleceniach otrzymywanych z zagranicy jest to zazwyczaj instytucja bankowa. Z kolei przy poleceniach na zagranicę może to być osoba fizyczna lub prawna, która we własnym interesie powinna dokładnie określić wszystkie szczegóły polecenia dla banku, gdyż od razu po przyjęciu do wykonania tego zlecenia przez bank nabiera ono charakteru umowy dwustronnej.

Bank przyjmujący zlecenie swego klienta działa jako komisant z polecenia i na rachunek zleceniodawcy, odpowiadając wobec niego jedynie za wykonanie polecenia zgodnie z zasadami oraz za dokonanie wyboru korespondenta – czyli banku zagranicznego.

Jeśli chodzi o bank pośredniczący to jest nim najczęściej korespondent zagraniczny banku zleceniodawcy. Działa on na podstawie otrzymanego zlecenia . Musi się on ściśle stosować do poleceń banku zleceniodawcy i w każdym wypadku informować go o zaistniałych problemach związanych z niemożnością wykonania zadania.

Ostatni trzon rozliczenia tzw. beneficjent może być osobą fizyczną lub prawną, której zlecona kwota ma być wypłacona . Może on ją przyjąć w całości, w części lub zaniechać jej przyjęcia. Wszelkie reklamacje ze strony odbiorcy powinny być kierowane bezpośrednio do zleceniodawcy. Forma wykonania zlecenia jest dowolna i może ją wybrać bank pośredniczący. Wypłata może być dokonana w formie gotówki, przez wręczenie beneficjentowi czeku lub też przez przelanie kwoty przypadającej do wypłaty na wskazany w poleceniu wypłaty rachunek odbiorcy w tym samym lub innym banku.

Polecenia wypłaty w polskiej praktyce są stosunkowo szeroko stosowane w obrotach zagranicznych. Reguluje się za ich pośrednictwem wszystkie płatności z tytułów innych niż obrót towarowy jak na przykład składki do organizacji międzynarodowych, przekazy na koszty utrzymania placówek zagranicznych, oraz renty i emerytury. Polecenia mogą być również stosowane w płatnościach z tytułu usług.

[1] Zbigniew Krzyżkiewicz „Operacje bankowe” Wyd. Poltext, Warszawa 1998 r. , str.169