Bankowość elektroniczna – literatura

5/5 - (2 votes)

Literatura podstawowa:

[1] Grzechnik Jakub – “Bankowość Internetowa” – ICP Gdańsk, maj 2000

[2] Kitajewski Maciej – “Home Banking. Usługa przyszłości” – Helion 2001 Gliwice

Literatura internetowa:

[3] serwis internetowy bankowy.wp.pl – “Co to jest bankowość elektroniczna”, oraz “Bezpieczeństwo transakcji w internecie”

[4] serwis internetowy Rady Bankowości Elektronicznej – rbe.pl – “Bankowość elektroniczna i elektroniczna wymiana danych”

[5] serwis internetowy iwb.onlinesc.pl – “Bankowość, a możliwości internetu”

[7] serwis internetowy webmaster.pckurier.pl – Leksykon webmastera

[9] serwis internetowy MAGIT: Multimedia i Internet – magit.com.pl – “Kioski multimedialne”

[10] witryny polskich banków elektronicznych: mBank (mbank.com.pl), Inteligo (www.inteligo.pl), Bank Zachodni WBK (bzwbk.pl)

Czasopisma:

[8] BaŚKa – miesięcznik Banku Śląskiego S.A. – 5/2001

Oprogramowanie:

[11] HomeCash wersja demonstracyjna – program obsługujący system Home Banking Banku Śląskiego S.A.

Literatura uzupełniająca:

  • Banasikowska Janina “Metody ochrony danych w bankowych systemach informatycznych” – referat w “Inteligentne systemy wspomagania decyzji w zarządzaniu” – praca zbiorowa – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 1998r.
  • Gazeta bankowa – tygodnik
  • Gospodarowicz Andrzej – “Zarządzanie bankiem komercyjnym” – PWE Warszawa 2000 – rozdział 6 – “Systemy informatyczne w zarządzaniu bankiem”
  • Hibner Jan “Bankowość elektroniczna” – artykuł w “Działanie banków uniwersalnych: wybrane problemy” – praca zbiorowa pod red. Longina Leśniewskiego – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 2000r.
  • Krążkiewicz Zbigniew – “Operacje bankowe” – SGH dla Poltext Warszawa 2000 – rozdział 11 – “Informatyka w operacjach bankowych”
  • Niedzielska Elżbieta – “Informatyka Ekonomiczna” – AE Wrocław 1999 – rozdział 11 “Systemy informacyjne bankowości”
  • “Nowe usługi bankowe na tle wybranych problemów organizacji i zarządzania bankiem uniwersalnym” – praca zbiorowa – red. naukowy Alfred Janc – Akademia Ekonomiczna w Poznaniu – 2001r. (3 rozdziały)
  • Porębska-Miąc Teresa “E-biznes – perspektywy rozwoju” – artykuł w “Systemy wspomagania organizacji SWO’2000” – praca zbiorowa – Akademia Ekonomiczna w Katowicach – 2000r.
  • Prace naukowe Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu nr 828 pt. “Zastosowanie rozwiązań informatycznych w bankowości” – materiały konferencyjne – red. naukowy Andrzej Gospodarowicz. – Wrocław 1999r. (9 referatów)
  • “Zysk” – Informator Banku Śląskiego S.A.

Pojęcie i znaczenie obligacji

5/5 - (1 vote)

Jedną z popularnych form gromadzenia kapitału w gospodar­kach wielu krajów jest emisja i sprzedaż obligacji. Obligacja to papier wartościowy, w którym wystawca potwierdza zaciągnięcie określonej kwoty pożyczki i zobowiązuje się do jej zwrotu właści­cielowi obligacji w ustalonym z góry terminie oraz do zapłaty od­setek liczonych w stosunku do nominalnej kwoty pożyczki. Są to papiery wartościowe przynoszące stały dochód w stosunku do kapitału wyłożonego na ich zakup.

Natomiast treść dokumentu obligacji jest przez ustawę dokładnie sformułowana i powinna zawierać:

  1. powołanie podstawy prawnej emisji,
  2. nazwę emitenta,
  3. nazwę obligacji i cel jej wyemitowania,
  4. wartość nominalną i numer kolejny obligacji oraz serię,
  5. przy obligacji imiennej, oznaczenie wierzyciela,
  6. ewentualny zakaz lub ograniczenie zbywania obligacji imiennej,
  7. wysokość oprocentowania, warunki wykupu i terminy wypłaty oprocentowania,
  8. treść przyjętych wobec wierzyciela dodatkowych zobowiązań,
  9. wielkość gwarancji I nazwę jednostki gwarantującej lub banku gwarantującego, gdy wartość emisji obligacji wraz z sumą należnego oprocentowania jest wyższa od granicy określonej,

10. miejsce i datę wystawienia obligacji oraz datę zakupu obligacji,

11. podpisy osób uprawnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu emitenta, przy czym podpisy te mogą być odtwa­rzane sposobem mechanicznym.

W obligacji powinien być również ustanowiony harmonogram spłaty obligacji ze wskazaniem terminu płatności i wysokości wypłat. Do obligacji powinien być dołączony ar­kusz kuponowy oprocentowania i wykupu obligacji.

Obligacje przeznaczone są dla małych, indywidualnych inwestorów, a bardziej upraszczając temat dla „zjadaczy chleba” czyli dla nas – osób fizycznych. Nie mogą ich nabywać firmy – dokładniej osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

Obligacje mają jedną bardzo ważną cechę dla „zwykłego Kowalskiego” – są bezpieczne. Tu nie ma obawy znacznych spadków kursów na giełdzie, nie ma nie zagwarantowanych zysków, tak jak w przypadku funduszy inwestycyjnych.

Obligacje dają posiadaczowi:

  • bezpieczeństwo – nie ma obaw o nie wypłacalność ich emitenta, czyli Skarbu Państwa. Jedynym niebezpieczeństwem, którego prawdopodobieństwo jest bliskie zeru, jest ogłoszenie upadłości przez Skarb Państwa. Byłaby to sytuacja upadku całego naszego państwa.
  • pewny zysk – istotą obligacji skarbowych jest to, że ich nabywca z góry wie jakie zyski będzie osiągał. Możemy tu mieć do czynienia z dwoma sytuacjami:
  1. emitent, czyli podmiot który proponuje obligacje – w naszym przypadku Skarb Państwa – z góry zobowiązuje się, że po określonym terminie wypłaci nam tyle a tyle procent zysku – są to obligacje o stałym oprocentowaniu.
  2. emitent nie określa z góry jaki zysk dokładnie kupujący otrzyma – jednak z góry znamy na jakich zasadach zostanie nam wypłacone oprocentowanie np. inflacja + coś extra, zwane marżą.
  • możliwość wycofania się – obligacje skarbowe dają nam dużą swobodę w decydowaniu o czasie naszej inwestycji. Z oferowanych obligacji na rynku nie ma takich z których nie moglibyśmy się wycofać przed określonym końcem ich żywotności – czyli przed terminem wykupu. Jeśli jednak zdecydujemy się wycofać przed terminem musimy się liczyć z konsekwencjami w postaci zmniejszonego zysku jaki osiągniemy.

Obligacje są instrumentami dłużnymi wykorzystywanymi na rynkach finansowych, które pełnią kluczową rolę w zarządzaniu długiem przez różne podmioty, w tym rządy, samorządy lokalne oraz przedsiębiorstwa. Są to zobowiązania wydawane przez emitenta, które gwarantują wierzycielowi, czyli nabywcy obligacji, zwrot zainwestowanej kwoty, zwaną nominałem, wraz z określonymi odsetkami w ustalonym terminie.

Dla emitentów, obligacje stanowią sposób na pozyskanie kapitału, który jest potrzebny do finansowania różnych celów, takich jak projekty infrastrukturalne, rozwój przedsiębiorstw czy pokrycie deficytu budżetowego. Emitowanie obligacji pozwala na zdobycie dużych sum pieniędzy, które mogą być trudne do uzyskania za pomocą innych metod finansowania, takich jak pożyczki bankowe.

Dla inwestorów, obligacje są atrakcyjną formą inwestycji, ponieważ zwykle oferują regularne płatności odsetkowe i są postrzegane jako stosunkowo bezpieczne, zwłaszcza gdy są emitowane przez stabilne rządy lub duże korporacje. Obligacje pozwalają inwestorom na dywersyfikację portfela inwestycyjnego i mogą stanowić ważny element strategii inwestycyjnej, szczególnie dla tych, którzy szukają regularnego i przewidywalnego źródła dochodu.

Rynek obligacji odgrywa również ważną rolę w gospodarce, wpływając na stopy procentowe i dostępność kredytu. Rynek ten jest wskaźnikiem zaufania inwestorów do gospodarki i jest ściśle monitorowany przez analityków finansowych, banki centralne oraz polityków.

Podsumowując, obligacje są kluczowym elementem globalnego systemu finansowego, oferującym korzyści zarówno dla emitentów, jak i inwestorów. Ich odpowiednie wykorzystanie i zrozumienie jest istotne dla efektywnego funkcjonowania rynków finansowych oraz dla osiągania celów finansowych zarówno podmiotów publicznych, jak i prywatnych.

Polecenie wypłaty

5/5 - (3 votes)

Polecenie wypłaty jest najczęściej stosowaną formą rozliczeń zagranicznych. Dokonywane jest techniką teletransmisji ale może być również listowne lub telegraficzne. Banki wykonują polecenia przelewu zarówno na zlecenie i na rachunek klienta, jak również na rachunek własny, na przykład dla zasilania rachunków u korespondentów, w związku z transakcjami kupna i sprzedaży dewiz , lokowaniem funduszów , spłatą zobowiązań oraz przy inkasie dokumentów handlowych.

„Polecenie wypłaty polega na wykonaniu przez bank polecenia klienta lub banku – korespondenta wypłacenia albo zapisania na rachunek wskazanej osoby fizycznej lub prawnej określonej kwoty pieniężnej, ze środków wypłaconych bankowi bądź zapisanych na rachunek banku wykonawcy przez bank zlecający wypłatę.”[1] Pokrywane jest ze środków bezpośrednio wpłaconych do banku lub obciąża rachunek zleceniodawcy, może być również zapisane na rachunek banku wykonującego polecenie w banku zlecającym wypłatę.

Dokument płatniczy w obrotach międzybankowych nie ma samoistnego obiegu i nie może być indosowany. Banki dokonując wypłat zagranicznych, wykorzystują najczęściej sieć swoich korespondentów. W zależności od treści dyspozycji otrzymanej od klientów, banki wydają swym korespondentom zlecenia płatnicze dokonania wypłaty lub przelewu określonej kwoty pieniężnej na rzecz beneficjenta oznaczonego w dokumencie rozliczeniowym.

W rozliczeniach poleceniem wypłaty biorą udział cztery strony a mianowicie:

  • zleceniodawca,
  • bank zleceniodawcy,
  • bank pośredniczący, który jest korespondentem banku przyjmującego zlecenie,
  • odbiorca ( beneficjent)

Zleceniodawca może być osobą fizyczną lub prawną ( instytucją, przedsiębiorstwem) zlecającą bankowi wypłacenie wskazanej osobie, instytucji lub przedsiębiorstwu określonej kwoty pieniężnej Przy poleceniach otrzymywanych z zagranicy jest to zazwyczaj instytucja bankowa. Z kolei przy poleceniach na zagranicę może to być osoba fizyczna lub prawna, która we własnym interesie powinna dokładnie określić wszystkie szczegóły polecenia dla banku, gdyż od razu po przyjęciu do wykonania tego zlecenia przez bank nabiera ono charakteru umowy dwustronnej.

Bank przyjmujący zlecenie swego klienta działa jako komisant z polecenia i na rachunek zleceniodawcy, odpowiadając wobec niego jedynie za wykonanie polecenia zgodnie z zasadami oraz za dokonanie wyboru korespondenta – czyli banku zagranicznego.

Jeśli chodzi o bank pośredniczący to jest nim najczęściej korespondent zagraniczny banku zleceniodawcy. Działa on na podstawie otrzymanego zlecenia . Musi się on ściśle stosować do poleceń banku zleceniodawcy i w każdym wypadku informować go o zaistniałych problemach związanych z niemożnością wykonania zadania.

Ostatni trzon rozliczenia tzw. beneficjent może być osobą fizyczną lub prawną, której zlecona kwota ma być wypłacona . Może on ją przyjąć w całości, w części lub zaniechać jej przyjęcia. Wszelkie reklamacje ze strony odbiorcy powinny być kierowane bezpośrednio do zleceniodawcy. Forma wykonania zlecenia jest dowolna i może ją wybrać bank pośredniczący. Wypłata może być dokonana w formie gotówki, przez wręczenie beneficjentowi czeku lub też przez przelanie kwoty przypadającej do wypłaty na wskazany w poleceniu wypłaty rachunek odbiorcy w tym samym lub innym banku.

Polecenia wypłaty w polskiej praktyce są stosunkowo szeroko stosowane w obrotach zagranicznych. Reguluje się za ich pośrednictwem wszystkie płatności z tytułów innych niż obrót towarowy jak na przykład składki do organizacji międzynarodowych, przekazy na koszty utrzymania placówek zagranicznych, oraz renty i emerytury. Polecenia mogą być również stosowane w płatnościach z tytułu usług.


[1] Zbigniew Krzyżkiewicz „Operacje bankowe” Wyd. Poltext, Warszawa 1998 r. , str.169

Podstawowe informacje o sektorze bankowym (stan na 31.12.1998 r.)

5/5 - (1 vote)

Podstawowe informacje o sektorze bankowym (stan na 31.12.1998 r.)

Lp.

Wyszczególnienie

Banki
komercyjne

w tym:
z przewagą kapitału

Banki
spółdziel-
cze

System
bankowy

polskiego

zagran.

w mln. USD (USD 1 = 3,50 zł)

1

2

3

4

5

6

7

1 Suma aktywów netto

87   707,7

72   563,5

15   144,2

3   914,7

91   622,4

2. Kredyty netto

32   527,1

25   -034,9

7   492,2

1   696,0

34   223,1

3. Papiery wartościowe netto

24   196,7

21   430,8

2   765,9

332,9

24   529,6

4. Depozyty podmiotów   niefinansowych

50   785,5

43   456,9

7   328,6

2   786,4

53   571,9

5. w tym: od osób prywatnych

36   764,2

33   300,8

3   463,4

2   041,8

38   806,0

6. Suma funduszy podstawowych   i uzupełniających

7   383,3

5   477,3

1   906,0

342,6

7   725,9

7. w tym: fundusze podstawowe

6   898,6

5   124,9

1   773,7

308,1

7   206,7

8. Fundusze własne

6   368,0

4   518,7

1   849,3

276,4

6   644,5

9. Wynik finansowy brutto

1   481,0

1   061,3

419,7

81,6

1   562,6

10. Wynik finansowy netto

835,0

569,3

265,7

50,4

885,4

Źródło: Sytuacja finansowa banków w 1998 r. Synteza. NBP, GINB, Warszawa, kwiecień 1999, tabela 33, s. 39

Restrukturyzacja sektora bankowego

5/5 - (5 votes)

praca dyplomowa z początku wieku

Zaostrzenie norm i praktyki sprawowania nadzoru bankowego paradoksalnie uzewnętrzniło kryzys systemu bankowego, jak i przyczyniło się do zahamowania tendencji recesyjnych. Główne kierunki działań NBP jako organu nadzoru bankowego to:

  • Polityka licencjonowania, jak wspomniano od 1993 r. zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej otrzymywały wyłącznie banki zagraniczne, często w formie objęcia większościowego   pakietu akcji w bankrutującym polskim banku.
  • Eliminacja podmiotów, których uzdrawianie byłoby zbyt kosztowne – do 1999 roku sądy ogłosiły upadłość 5 banków komercyjnych i 133 banków spółdzielczych.
  • Przejęcie przez NBP bezpośredniej kontroli nad Pierwszym Komercyjnym Bankiem w Lublinie, który następnie przejął kilka banków spółdzielczych, oraz Prosper Bankiem S.A.
  • Wspomaganie finansowe banków przejmujących inne podmioty znajdujące się w stanie likwidacji w drodze nabywania przez NBP papierów wartościowych emitowanych przez te banki, udzielanie oprocentowanych kredytów refinansowych i lombardowych, gwarantowanie lokat bankowych, zwalnianie z tworzenia rezerwy obowiązkowej. Łączne zaangażowanie NBP w finansowanie działań sanacyjnych w systemie bankowym na koniec 1997 r. wyniosło 608 845 tyś. zł, w tym w bankach komercyjnych 486 618,3 tyś. zł, zaś w bankach spółdzielczych 126 226,7 tyś. zł. Zarówno pomoc finansowa NBP dla banków komercyjnych, jak i wsparcie instytucjonalne – wyrażanie zgody na przejęcie banku wyznaczały kierunek zmian – konsolidację, której potrzebę z pełną ostrością ujawnił kryzys systemu bankowego. Szerzej procesy konsolidacji przedstawione zostaną w dalszej części opracowania.

Drugi filar akcji ratowania sektora bankowego stanowiła pomoc rządowa, uruchomiona na mocy ustawy o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków z 1993 r. Zgodnie z tą ustawą do prowadzenia procedury bankowych postępowań ugodowych upoważnione zostały wszystkie banki, dokapitalizowanych zostało natomiast 10 banków państwowych bądź o dominującym udziale kapitałowym skarbu państwa. Przesądziło to o udziale różnych grup banków w programie oddłużania (restrukturyzacją objęto wierzytelności o łącznej wartości 5,16 mld.): 74,2% pięciu banków skarbu państwa (w tym trzy dokapitalizowane na łączną kwotę 2,9 mld. zł), 23,9% dziewięć banków wyłonionych z NBP (w tym siedem dokapitalizowanych) oraz 1,7% innych banków w formie spółek akcyjnych.

Rząd skoncentrował się zatem na uzdrawianiu banków z przewagą własności państwowej, wspierając restrukturyzację portfeli kredytowych zasileniem z bezzwrotnych środków budżetowych w formie 15-letnich obligacji restrukturyzacyjnych w kwocie 4 mld. w latach 1993-1994 i 0,7 mld. zł w 1996 r., podczas gdy NBP wspierał procesy sanacji banków prywatnych, wykorzystując jednak głównie środki pomocy zwrotnej, choć udzielanej na warunkach preferencyjnych. Warto tu jednak podkreślić odmienność celów, jakie zamierzano osiągnąć: dla NBP jedynym celem była sanacja systemu bankowego, gdy rząd poprzez restrukturyzację i dokapitalizowanie przygotował objęte nimi banki do prywatyzacji. Argumentami za budżetowym wsparciem banków państwowych były portfele kredytowe odziedziczone po poprzednim systemie – banki tworzone według Prawa Bankowego z 1989 r. same ,,dorobiły się” portfela złych kredytów, następnie brak możliwości powiększenia funduszy własnych ze źródeł zewnętrznych – banki prywatne takiej możliwości nie były pozbawione, wreszcie relatywnie większe obciążenia fiskalne – obligatoryjna dywidenda.

Restrukturyzacją objęto w 1994 r. ok. 48% należności w sytuacji nieprawidłowej, w 1995 r. ok. 40%, w 1996 r. ok. 42%. Najczęściej stosowaną procedurą oddłużeniową było bankowe postępowanie ugodowe (w kolejnych latach odpowiednio 31, 30 22% wierzytelności restrukturyzowanych). Niemała rolę odegrało też postawienie dłużników w stan upadłości i likwidacji (w kolejnych latach odpowiednio 23, 28 i 40% należności objętych restrukturyzacją). Część wierzytelności została wystawiona do publicznej sprzedaży (w kolejnych latach 15, 12 i 8%). W ramach bankowych postępowań ugodowych zwykle dochodziło do umorzenia części długu wraz z odsetkami (średnio prawie 2/3), dzięki czemu klienci odzyskiwali płynność finansową i uzyskiwali dostęp do nowych źródeł finansowania, co w następstwie pozwalało na spłatę zadłużenia. Obligatoryjna upadłość lub likwidacja dłużnika, a także sprzedaż wierzytelności umożliwiła bankom odzyskanie przynajmniej części należności oraz eliminację z portfela kredytów straconych przez spisanie ich w straty. Rezultatem działań naprawczych była stopniowa poprawa jakości portfela kredytowego, co obrazuje poniższe zestawienie (dane NBP):

 

1993

1994

1995

1996

1997

1998

Udział należności   zagrożonych
w należnościach brutto (w %)

31,0

28,5

20,9

10,2

10,2

10,2

w tym:
– należności poniżej standardu

7,5

5,9

5,4

3,9

3,8

3,9

– należności wątpliwych

6,4

5,7

3,5

1,6

1,2

1,8

– należności straconych

17,1

16,9

12,0

7,2

5,2

4,5

Obligatoryjne zabezpieczenie rezerwami celowymi należności nieprawidłowych do końca marca 1994 r., a więc w okresie gdy wykazywały one najwyższy poziom spowodowało wspomniane uprzednio załamanie wyniku finansowego banków w latach 1993-1994, a następnie ich rozwiązywanie w miarę poprawy jakości portfela kredytowego stało się źródłem nadzwyczajnego wzrostu zysków w latach 1995-1996. Można zatem stwierdzić, że zmiany charakteru polityki nadzoru bankowego z liberalnej w latach 1990-1991 na rygorystyczną w następnych latach pogłębiły załamanie systemu bankowego. Niewątpliwie źródłem kryzysu była recesja w gospodarce, lecz jego przebieg byłby łagodniejszy gdyby przez cały czas obowiązywały jednakowe reguły. Stąd m. in. zaistniała konieczność zastosowania szczególnego wsparcia sanacji systemu bankowego. Z perspektywy czasu można jednak postawić tezę, że skoordynowanie programu restrukturyzacji, realizowanego przez rząd i sanacji, przeprowadzanej przez NBP mogło w większym stopniu służyć wzmocnieniu sektora bankowego.

Exit mobile version