Pisanie prac

kategoria pisanie prac z bankowości

Krajowe Banki Centralne Eurosystemu – rola i wymogi

Oceń tę pracę

Do ESBC należą banki centralne wszystkich krajów UE, lecz w zależności od tego czy ich kraj uczestniczy w unii walutowej czy też nie różny jest zakres kompetencji tych instytucji w systemie. EBC oraz władze monetarne państw strefy euro tworzą w obrębie ESBC tzw. Eurosystem . W stosunku do banków centralnych Eurosystemu w związku z rolą jaką pełnią w kształtowaniu wspólnej polityki pieniężnej stawia się im pewne wymogi.

Miejsce wszystkich banków centralnych w ESBC określa jego statut stanowiący, iż „Krajowe banki centralne są integralną częścią ESBC i działają zgodnie z wytycznymi i instrukcjami EBC”[1].

Banki centralne Eurosystemu partycypują w kształtowaniu polityki pieniężnej poprzez udział prezesów tych banków w Radzie Prezesów. Należy jednak zauważyć, iż osoby wchodzące w skład tego organu maj ą za zadanie kierować się dobrem całej unii walutowej, a nie reprezentować interesy swojego kraju czy instytucji na czele której stoją.

Głównym zadaniem banków centralnych strefy euro są jednak zadania wykonawcze w sferze polityki pieniężnej. Instytucje te wprowadzają w życie postanowienia Rady Prezesów zgodnie z zaleceniami Zarządu EBC. Krajowe banki centralne także emitują banknoty i monety euro, zgodnie z postanowieniami EBC.

W związku z takim ukształtowaniem funkcji krajowych banków centralnych został wprowadzony wymóg zgodności ich statutów z ustawodawstwem unijnym, w tym ze statutem ESBC[2]. Ma to na celu zapewnienie władzom monetarnym w poszczególnych krajach odpowiedniej niezależności oraz zsynchronizowania instrumentów polityki monetarnej.

Statut ESBC stawia wymóg, aby prezes banku centralnego był wybierany na co najmniej pięcioletnią kadencję oraz ogranicza możliwość jego odwołania do sytuacji, gdy niemożliwe jest przez niego sprawowanie swej funkcji. Każdą decyzje o odwołaniu osoby pełniącej funkcję prezesa banku centralnego w ESBC można zaskarżyć do Trybunału Sprawiedliwości[3]. Szczególne zwrócenie uwagi na prezesów banków centralnych związane jest zapewne z ich uczestnictwem w najwyższym organie decyzyjnym ESBC.

Standaryzację instrumentów polityki pieniężnej w ramach ESBC wymusza zapis jego statutu, mówiący, iż „EBC określa ogólne zasady dokonywania przez niego lub przez krajowe banki centralne operacji na otwartym rynku i operacji kredytowych, w tym ogłaszania warunków, na jakich są one gotowe dokonywać powyższe operacje”[4].

Krajowe banki centralne są zobligowane do wpłacenia do EBC środków finansowych stanowiących jego kapitał zakładowy oraz do przekazywania rezerw walutowych. Zarówno podział wpłat kapitału jak i rezerwy walutowej odbywa się wg klucza subskrypcji.

Krajowe Banki Centralne (KBC) Eurosystemu odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu strefy euro, a ich znaczenie wykracza poza granice krajów, które reprezentują. Eurosystem, składający się z Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich strefy euro, ma za zadanie utrzymanie stabilności cen oraz wspieranie ogólnej polityki gospodarczej Unii Europejskiej. KBC są nieodłącznym elementem tego systemu, pełniąc różnorodne funkcje i spełniając specyficzne wymogi.

Jednym z głównych zadań krajowych banków centralnych jest implementacja polityki pieniężnej ustalonej przez EBC. KBC działają jako kanały transmisji decyzji dotyczących stóp procentowych, operacji otwartego rynku oraz innych instrumentów polityki pieniężnej. Dzięki bliskiej współpracy z EBC, KBC pomagają zapewnić jednolite wdrażanie polityki pieniężnej w całej strefie euro. To wymaga od KBC precyzyjnego i terminowego dostosowywania się do wytycznych EBC oraz ciągłego monitorowania sytuacji na rynkach finansowych.

Rola KBC w utrzymaniu stabilności finansowej jest równie istotna. Krajowe banki centralne pełnią funkcje nadzorcze nad systemami płatniczymi i rozliczeniowymi, co jest kluczowe dla sprawnego funkcjonowania gospodarki. KBC monitorują i analizują ryzyka systemowe oraz współpracują z innymi instytucjami nadzorczymi w celu zapewnienia stabilności sektora finansowego. W tym kontekście KBC współdziałają także z EBC w ramach Eurosystemu, dzieląc się informacjami i koordynując działania mające na celu zapobieganie kryzysom finansowym.

Wymogi stawiane przed krajowymi bankami centralnymi są ściśle związane z ich rolą w Eurosystemie. Przede wszystkim KBC muszą spełniać wysokie standardy w zakresie niezależności. Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, krajowe banki centralne muszą być niezależne od rządów swoich krajów oraz innych organów politycznych. Niezależność ta jest kluczowa dla zapewnienia, że decyzje dotyczące polityki pieniężnej są podejmowane wyłącznie w oparciu o cele stabilności cenowej, a nie krótkoterminowe interesy polityczne.

KBC muszą również dysponować odpowiednimi zasobami finansowymi i operacyjnymi, aby skutecznie realizować swoje zadania. To obejmuje zarówno odpowiednie kapitały własne, jak i zasoby ludzkie o wysokich kompetencjach. Zdolność do skutecznego zarządzania rezerwami walutowymi oraz prowadzenia operacji rynkowych jest niezbędna, aby KBC mogły wspierać stabilność finansową i implementować politykę pieniężną Eurosystemu.

Przejrzystość i odpowiedzialność to kolejne kluczowe wymogi stawiane przed KBC. Banki centralne muszą regularnie informować opinię publiczną oraz instytucje europejskie o swoich działaniach i decyzjach. Przejrzystość w działaniach KBC jest istotna dla budowania zaufania do polityki pieniężnej i stabilności finansowej. Odpowiedzialność KBC obejmuje również współpracę z krajowymi i europejskimi organami kontrolnymi oraz regularne poddawanie się audytom.

Krajowe Banki Centralne odgrywają także rolę doradczą w swoich krajach. Jako eksperci w dziedzinie gospodarki i finansów, KBC dostarczają analiz i raportów, które wspierają krajowe polityki gospodarcze. Współpracują z rządami i innymi instytucjami w celu opracowywania strategii mających na celu rozwój gospodarczy i stabilność finansową.

Nie można zapominać o roli KBC w zarządzaniu rezerwami walutowymi. Choć zarządzanie rezerwami jest koordynowane na poziomie Eurosystemu, to krajowe banki centralne są odpowiedzialne za faktyczne operacje na rynkach finansowych. Zarządzanie rezerwami wymaga zaawansowanej wiedzy i doświadczenia w operacjach rynkowych, a także zdolności do reagowania na zmieniające się warunki rynkowe.

W kontekście integracji europejskiej, KBC mają również zadanie promowania stabilności i jedności w strefie euro. Współpraca między krajowymi bankami centralnymi a EBC jest kluczowa dla zapewnienia spójności polityki pieniężnej i stabilności finansowej w całej Unii Europejskiej. KBC uczestniczą w regularnych spotkaniach i grupach roboczych Eurosystemu, gdzie omawiane są bieżące wyzwania i strategie działania.

Krajowe Banki Centralne Eurosystemu pełnią kluczową rolę w zapewnieniu stabilności cenowej i finansowej w strefie euro. Ich zadania obejmują implementację polityki pieniężnej, nadzór nad systemami płatniczymi, zarządzanie rezerwami walutowymi oraz współpracę z innymi instytucjami na poziomie krajowym i europejskim. Wymogi stawiane przed KBC, takie jak niezależność, odpowiednie zasoby, przejrzystość i odpowiedzialność, są niezbędne do skutecznego realizowania tych zadań. KBC są filarem Eurosystemu, wspierając stabilność i rozwój gospodarczy w strefie euro oraz w całej Unii Europejskiej.

Krajowe banki centralne jako element Eurosystemu

Krajowe banki centralne państw należących do strefy euro stanowią integralną część Eurosystemu, który jest odpowiedzialny za prowadzenie wspólnej polityki pieniężnej Unii Europejskiej. Eurosystem tworzą Europejski Bank Centralny oraz krajowe banki centralne państw, które przyjęły euro jako walutę. W tym układzie krajowe banki centralne nie tracą swojej podmiotowości instytucjonalnej, lecz funkcjonują w ramach wspólnego systemu, realizując zadania zarówno na poziomie krajowym, jak i ponadnarodowym. Taka konstrukcja ma na celu połączenie centralizacji decyzji strategicznych z decentralizacją ich wykonania.

Rola krajowych banków centralnych w Eurosystemie polega przede wszystkim na współuczestnictwie w procesie kształtowania polityki pieniężnej oraz jej praktycznej realizacji. Prezesi krajowych banków centralnych zasiadają w Radzie Prezesów Europejskiego Banku Centralnego, która jest głównym organem decyzyjnym w zakresie polityki pieniężnej. W tym sensie krajowe banki centralne mają realny wpływ na decyzje dotyczące stóp procentowych, operacji otwartego rynku czy instrumentów niestandardowych stosowanych w sytuacjach kryzysowych.

Jednocześnie krajowe banki centralne pełnią funkcję wykonawczą, realizując decyzje podjęte na poziomie Europejskiego Banku Centralnego na obszarze swoich państw. Oznacza to prowadzenie operacji refinansujących z bankami komercyjnymi, zarządzanie gotówką euro, a także nadzorowanie prawidłowego funkcjonowania systemów płatniczych. Dzięki temu Eurosystem może działać sprawnie mimo znacznego zróżnicowania gospodarek państw członkowskich.

Istotnym aspektem funkcjonowania krajowych banków centralnych w Eurosystemie jest zachowanie równowagi pomiędzy interesem wspólnotowym a specyfiką krajową. Choć podstawowym celem Eurosystemu jest utrzymanie stabilności cen w całej strefie euro, krajowe banki centralne muszą uwzględniać uwarunkowania lokalnych rynków finansowych oraz struktur gospodarczych. W praktyce oznacza to konieczność ciągłej analizy danych makroekonomicznych oraz przekazywania ich do Europejskiego Banku Centralnego.

Włączenie krajowych banków centralnych do Eurosystemu oznacza również zmianę tradycyjnego rozumienia suwerenności monetarnej. Państwa strefy euro rezygnują z prowadzenia niezależnej polityki pieniężnej, przekazując to uprawnienie na poziom wspólnotowy. Krajowe banki centralne stają się wówczas instytucjami współtworzącymi jednolitą politykę pieniężną, co wymaga wysokiego poziomu koordynacji, zaufania oraz zgodności z przyjętymi zasadami funkcjonowania Eurosystemu.

Rola krajowych banków centralnych w realizacji polityki pieniężnej

Jednym z najważniejszych zadań krajowych banków centralnych Eurosystemu jest udział w realizacji wspólnej polityki pieniężnej, której nadrzędnym celem jest utrzymanie stabilności cen. Stabilność cen jest rozumiana jako niska, ale dodatnia stopa inflacji w średnim okresie, co ma sprzyjać trwałemu wzrostowi gospodarczemu i stabilności finansowej. Krajowe banki centralne realizują ten cel poprzez wykonywanie operacji pieniężnych zgodnie z wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego.

W praktyce oznacza to, że krajowe banki centralne przeprowadzają operacje otwartego rynku, udzielają kredytów refinansowych bankom komercyjnym oraz przyjmują od nich depozyty. Choć warunki tych operacji są ustalane centralnie, to ich techniczna realizacja odbywa się na poziomie krajowym. Dzięki temu Eurosystem korzysta z istniejącej infrastruktury bankowej oraz doświadczenia krajowych instytucji, co zwiększa efektywność całego systemu.

Krajowe banki centralne odpowiadają również za emisję banknotów euro i zarządzanie obiegiem gotówki. Choć banknoty euro mają jednolity wygląd i status prawny we wszystkich państwach strefy euro, to ich fizyczna dystrybucja, zabezpieczenie i wycofywanie z obiegu należą do kompetencji krajowych banków centralnych. Zadanie to ma istotne znaczenie dla zaufania społeczeństwa do wspólnej waluty oraz sprawnego funkcjonowania systemu płatniczego.

Kolejnym obszarem aktywności krajowych banków centralnych jest monitorowanie stabilności sektora finansowego. Choć głównym organem odpowiedzialnym za nadzór bankowy w strefie euro jest Jednolity Mechanizm Nadzorczy, to krajowe banki centralne nadal odgrywają istotną rolę w analizie ryzyka systemowego. Ich wiedza o lokalnych rynkach finansowych pozwala na wczesne identyfikowanie zagrożeń oraz skuteczniejsze reagowanie na potencjalne kryzysy.

Rola krajowych banków centralnych w polityce pieniężnej ma również wymiar analityczny i doradczy. Instytucje te prowadzą badania ekonomiczne, przygotowują prognozy makroekonomiczne oraz analizują skutki decyzji monetarnych dla gospodarek narodowych. Wyniki tych analiz są następnie wykorzystywane w procesie decyzyjnym Eurosystemu, co podkreśla znaczenie krajowych banków centralnych jako zaplecza eksperckiego dla Europejskiego Banku Centralnego.

Wymogi instytucjonalne i prawne wobec krajowych banków centralnych Eurosystemu

Funkcjonowanie krajowych banków centralnych w ramach Eurosystemu wiąże się z koniecznością spełnienia określonych wymogów instytucjonalnych i prawnych. Jednym z podstawowych warunków jest niezależność banku centralnego, która obejmuje niezależność personalną, finansową oraz funkcjonalną. Oznacza to, że organy władzy publicznej nie mogą wydawać bankom centralnym wiążących poleceń ani wpływać na decyzje dotyczące polityki pieniężnej.

Niezależność krajowych banków centralnych jest zagwarantowana zarówno w prawie unijnym, jak i w ustawodawstwie krajowym. Traktaty Unii Europejskiej jednoznacznie wskazują, że banki centralne państw strefy euro są zobowiązane do działania zgodnie z celami Eurosystemu, a nie interesami rządów narodowych. W praktyce oznacza to konieczność dostosowania konstytucji i ustaw krajowych do standardów europejskich przed przystąpieniem do strefy euro.

Kolejnym istotnym wymogiem jest zakaz finansowania deficytu budżetowego przez bank centralny. Krajowe banki centralne nie mogą udzielać bezpośrednich kredytów rządom ani nabywać ich papierów wartościowych na rynku pierwotnym. Zasada ta ma na celu zapobieganie presji inflacyjnej oraz utrzymanie dyscypliny fiskalnej w państwach członkowskich. Przestrzeganie tego zakazu jest jednym z fundamentów stabilności Eurosystemu.

Wymogi wobec krajowych banków centralnych obejmują także obowiązek harmonizacji zasad rachunkowości, sprawozdawczości oraz zarządzania ryzykiem. Banki te muszą stosować wspólne standardy, co umożliwia porównywalność danych oraz efektywną koordynację działań na poziomie europejskim. Jednocześnie zachowują one odpowiedzialność za własne bilanse, co wymaga wysokiego poziomu profesjonalizmu i przejrzystości.

Istotnym elementem wymogów instytucjonalnych jest również odpowiedzialność komunikacyjna krajowych banków centralnych. Muszą one skutecznie przekazywać decyzje Eurosystemu opinii publicznej w swoich krajach, wyjaśniając ich cele i skutki. Przejrzysta komunikacja sprzyja budowaniu zaufania do wspólnej polityki pieniężnej oraz ogranicza ryzyko nieporozumień społecznych. W tym sensie krajowe banki centralne pełnią rolę pośredników między instytucjami europejskimi a obywatelami państw strefy euro.

[1]  Protokół w sprawie statutu Europejskiego…, dz. cyt., art. 14.3.

[2] Tamże, art. 14.1.

[3] Tamże, art. 14.2.

[4] Tamże, art. 18.2.

Otwieranie i zamykanie rachunku bankowego

5/5 - (1 vote)

praca magisterska z Rzeszowa

Otwarcie rachunku bankowego następuje na podstawie umowy pomiędzy klientem a bankiem, której treść wynika z art. 725 – 733 kodeksu cywilnego. Zawarcie umowy powinno poprzedzać zapoznanie się z bankowym regulaminem dla posiadaczy rachunków bankowych, określającym prawa i obowiązki stron, będącym szczegółowym rozwinięciem umowy rachunku bankowego zawieranej między klientem a bankiem. Dla osób fizycznych rachunki są otwierane na podstawie dowodu osobistego.[1]

Otwarcie rachunku bankowego następuje na wniosek klienta i na podstawie złożonych przez niego dokumentów oraz podpisanej przez niego umowy rachunku bankowego. Wymagania dotyczące rodzaju dokumentów są zróżnicowane i zależą od ustaleń wewnętrznych banku oraz statusu prawnego wnioskodawcy.

Datą otwarcia rachunku jest dzień, w którym następuje zawarcie umowy pomiędzy klientem a bankiem (na bankowym formularzu umowy) poprzez podpisanie umowy przez posiadacza rachunku i bank.

Podpisanie umowy przez posiadacza rachunku musi nastąpić w obecności pracownika banku lub osoby do tego upoważnionej.

Umowa rachunku bankowego wyodrębniona została w kodeksie cywilnym jako umowa nazwana, konsensualna, dwustronnie zobowiązująca, odpłatna, o charakterze cywilno – prawnym a umawiające się strony są równorzędnymi partnerami. Umowa zawierana jest w dwu jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron, na czas określony lub nieokreślony a jej stronami są bank i posiadacz rachunku.[2]

Umowa rachunku płatnego na każde żądanie zawierana jest na czas nieokreślony, natomiast umowa rachunku terminowego na czas określony – przez posiadacza rachunku. Po upływie terminu zadeklarowanego w umowie posiadacz rachunku powinien złożyć następną dyspozycję odnośnie wkładu terminowego, jeśli tego nie uczyni, umowę uważa się za zawartą na kolejny taki sam okres, na warunkach prowadzenia i oprocentowania wkładu obowiązujących w pierwszym dniu nowego terminu.

Zamknięcie rachunku bankowego dokonywane jest na wniosek posiadacza rachunku po złożeniu pisemnej decyzji likwidacji rachunku lub na podstawie decyzji władz sądowych i prokuratorskich, a także z inicjatywy banku. Bank może jednak wypowiedzieć umowę rachunku bankowego tylko z ważnych powodów.

O zamiarze wypowiedzenia umowy bank zawiadamia posiadacza rachunku pisemnie, podając dowód decyzji.

Umowa podlega rozwiązaniu, jeżeli w ciągu 2 lat na rachunku nie dokonano żadnych obrotów oprócz okresowego dopisywania odsetek i saldo rachunku nie przekracza minimum ustalonego przez bank dla otwarcia rachunku.

Rozwiązanie umowy o prowadzenie rachunku wspólnego następuje w przypadku śmierci chociażby jednego ze współposiadaczy.

Otwieranie i zamykanie rachunku bankowego to procesy, które wiążą się z wieloma formalnościami oraz wymogami prawnymi. Są one kluczowymi elementami w zarządzaniu finansami osobistymi i korporacyjnymi, ponieważ rachunek bankowy jest podstawowym narzędziem do przechowywania, transferu i zarządzania środkami finansowymi. Omówienie tych procesów wymaga zrozumienia zarówno procedur, jak i zasad, które nimi rządzą.

Otwieranie Rachunku Bankowego

1. Wymogi i Procedury

Proces otwierania rachunku bankowego może różnić się w zależności od rodzaju rachunku, banku, a także od kraju, w którym rachunek jest otwierany. W Polsce otwieranie rachunku bankowego jest stosunkowo prostą procedurą, ale wymaga spełnienia określonych wymogów formalnych.

Dokumenty tożsamości: Każda osoba fizyczna, chcąca otworzyć rachunek bankowy, musi przedstawić dokument tożsamości. Zazwyczaj jest to dowód osobisty, ale akceptowany może być także paszport. Osoby niepełnoletnie mogą otworzyć rachunek jedynie za zgodą opiekuna prawnego.

Zaświadczenia dodatkowe: W przypadku rachunków firmowych, bank może wymagać dodatkowych dokumentów, takich jak zaświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców (KRS), NIP, REGON, a także dokumenty potwierdzające uprawnienia osoby reprezentującej firmę.

Formularze: W banku konieczne będzie wypełnienie formularzy otwarcia rachunku, które zawierają podstawowe informacje o kliencie oraz rodzaju rachunku, który ma być otwarty.

Umowa: Po wypełnieniu wszystkich formalności, klient podpisuje umowę z bankiem. Umowa określa prawa i obowiązki obu stron oraz szczegółowe warunki korzystania z rachunku.

2. Rodzaje Rachunków

W Polsce dostępnych jest kilka podstawowych rodzajów rachunków bankowych:

Rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy (ROR): Jest to najbardziej powszechny rodzaj rachunku, który służy do codziennych operacji finansowych, takich jak otrzymywanie wynagrodzenia, opłacanie rachunków, czy dokonywanie zakupów.

Rachunek oszczędnościowy: Rachunek ten jest przeznaczony głównie do oszczędzania środków, zazwyczaj oferuje wyższe oprocentowanie niż ROR, ale może mieć ograniczenia w zakresie liczby darmowych operacji.

Rachunek walutowy: Rachunek ten służy do przechowywania środków w walutach obcych. Jest przydatny dla osób, które często podróżują lub dokonują transakcji międzynarodowych.

Rachunek firmowy: Przeznaczony dla przedsiębiorców, umożliwia prowadzenie operacji finansowych związanych z działalnością gospodarczą.

3. Proces Otwarcia

Po złożeniu wymaganych dokumentów i podpisaniu umowy, bank zazwyczaj otwiera rachunek w ciągu kilku dni roboczych. Klient otrzymuje dostęp do rachunku, który może być realizowany przez bankowość internetową, mobilną oraz kartę płatniczą.

Zamykanie Rachunku Bankowego

1. Powody Zamknięcia Rachunku

Zamknięcie rachunku bankowego może być konieczne z różnych powodów. Do najczęstszych należą:

Zmiana banku: Klient decyduje się na przeniesienie swoich środków do innego banku, który oferuje korzystniejsze warunki.

Koniec działalności: W przypadku zamykania rachunku firmowego powodem może być zakończenie działalności gospodarczej.

Niezadowolenie z usług banku: Klient może być niezadowolony z jakości usług lub opłat bankowych.

Zbędność rachunku: Klient może uznać, że dany rachunek jest już niepotrzebny.

2. Procedura Zamknięcia Rachunku

Proces zamknięcia rachunku bankowego również wiąże się z kilkoma krokami:

Złożenie wniosku: Klient musi złożyć w banku wniosek o zamknięcie rachunku. Może to zrobić osobiście w oddziale banku, a w niektórych przypadkach również przez internet.

Spłata zobowiązań: Przed zamknięciem rachunku konieczne jest uregulowanie wszelkich zobowiązań, takich jak spłata debetu czy należnych opłat.

Wypłata środków: Klient musi wypłacić lub przelać wszystkie środki zgromadzone na rachunku. Bank może także zaoferować przelanie środków na inny rachunek wskazany przez klienta.

Zwrot karty i dokumentów: W niektórych przypadkach bank może wymagać zwrotu karty płatniczej oraz innych dokumentów związanych z rachunkiem.

Potwierdzenie zamknięcia: Po zamknięciu rachunku, klient powinien otrzymać potwierdzenie od banku, że rachunek został zamknięty i wszystkie zobowiązania zostały uregulowane.

Wyzwania i Zmiany w Procesach Otwierania i Zamykania Rachunków

Współczesne technologie oraz zmieniające się regulacje prawne mają znaczący wpływ na procesy otwierania i zamykania rachunków bankowych.

Digitalizacja: Wprowadzenie bankowości internetowej i mobilnej znacznie uprościło proces otwierania rachunków. Wiele banków oferuje możliwość założenia rachunku bez konieczności wizyty w oddziale, wykorzystując metody zdalnej weryfikacji tożsamości, takie jak wideoweryfikacja czy podpis elektroniczny.

Regulacje prawne: Nowe przepisy, takie jak Dyrektywa PSD2 w Unii Europejskiej, wprowadziły zmiany w sposobie, w jaki banki mogą oferować usługi płatnicze, co również wpłynęło na procedury związane z rachunkami bankowymi. Klienci mają większą kontrolę nad swoimi danymi finansowymi i mogą łatwiej przenosić swoje rachunki między bankami.

Zwiększone bezpieczeństwo: Wraz ze wzrostem cyberzagrożeń, banki wdrożyły bardziej zaawansowane środki bezpieczeństwa, aby chronić konta klientów przed nieautoryzowanym dostępem. Wprowadzenie dwuetapowej weryfikacji oraz zaawansowanych systemów monitorowania transakcji jest teraz standardem.

Podsumowanie

Otwieranie i zamykanie rachunku bankowego to procesy, które odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu finansami zarówno osób fizycznych, jak i firm. Pomimo że procedury te mogą wydawać się proste, wymagają spełnienia określonych wymogów formalnych oraz przestrzegania przepisów prawnych. Współczesne technologie, takie jak bankowość internetowa i mobilna, znacząco uprościły te procesy, pozwalając klientom na otwieranie i zamykanie rachunków zdalnie, bez konieczności wizyty w oddziale banku.

Jednakże, mimo tych ułatwień, otwieranie i zamykanie rachunków bankowych wiąże się z koniecznością dokładnego zrozumienia swoich zobowiązań oraz zabezpieczenia środków finansowych. Ważne jest, aby klienci byli świadomi wszystkich opłat i warunków związanych z posiadaniem rachunku oraz żeby podejmowali świadome decyzje dotyczące zarządzania swoimi finansami. W obliczu rosnącej digitalizacji oraz zmieniających się przepisów, procesy te będą prawdopodobnie dalej ewoluować, oferując klientom jeszcze większą wygodę, ale również wymagając większej ostrożności w zarządzaniu swoimi środkami.

[1] Z. Krzyżkiewicz, Rozliczenie pieniężne – vademecum bankowe, Poltext, Warszawa 1999, s. 20.

[2] Ustawa z dn. 29.08.1997r. Prawo bankowe. Dz.U. nr 140 poz. 939.

Oferta Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Państwowego dla klientów instytucjonalnych

5/5 - (1 vote)

Biorąc pod uwagę rozmiary działalności, dynamikę rozwoju, różnorodność oferowanych produktów, osiągane wyniki finansowe oraz wysoką jakość oferowanych usług Powszechna Kasa Oszczędności zaliczana jest do czołówki polskich banków. Jest bankiem uniwersalnym, prowadzącym obsługę zarówno ludności, jak i podmiotów gospodarczych oraz jednostek samorządu terytorialnego.

Oferta dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą jest szczególnie atrakcyjna, stale wzbogacana i dostosowywana do zmieniających się potrzeb i oczekiwań Klientów. Usługi finansowe są świadczone w pełnym zakresie.

Dodatkowym atutem PKO jest rozbudowana sieć oddziałów i ekspozytur na terenie całego kraju – łącznie około 1000.

Powszechna Kasa Oszczędności cieszy się dobrą opinią wśród swoich dotychczasowych Klientów instytucjonalnych, czego wyrazem są przyznane nagrody: „Róża bez kolców”, „HIT POLAGRA ’96”, Dyplom Tygodnika CASH za zajęcie I miejsca w Klienckim Rankingu Banków w kategorii – jakość obsługi.

Prezentowana oferta produktowa umożliwia kompleksowe przeprowadzenie różnorodnych operacji finansowo-kapitałowych.

Oferta PKO BP dla Klientów instytucjonalnych obejmuje:

  • rachunki bankowe w walucie polskiej,
  • rachunki bankowe w walutach wymienialnych,
  • rachunki zagraniczne wolne,
  • rachunki zastrzeżone w walutach wymienialnych,
  • karta bankowa PKO EuroCard/MasterCard Business,
  • kredyty obrotowe w walucie polskiej,
  • kredyty obrotowe w walutach wymienialnych,
  • kredyty inwestycyjne w walucie polskiej,
  • kredyty inwestycyjne w walutach wymienialnych,
  • kredyty w walucie polskiej indeksowane w walucie wymienialnej,
  • kredyt w rachunku bieżącym,
  • kredyt płatniczy,
  • kredyty krótkoterminowe na finansowanie potwierdzonych czeków przyjętych do zapłaty,
  • kredyt na finansowanie sprzedaży ratalnej,
  • kredyt na zakup prywatyzowanych przedsiębiorstw państwowych,
  • kredyt dla zakładów pracy chronionej,
  • kredyty dla małych i średnich przedsiębiorstw udzielane z poręczeniem Banku Gospodarstwa Krajowego,
  • kredyt komercyjny na realizację inwestycji mieszkaniowej,
  • kredyt budowlany w powiązaniu z kredytami na zakup domów jednorodzinnych i lokali mieszkalnych,
  • kredyt dyskontowy (dyskonto weksli),
  • wykup wierzytelności poprzez cesję,
  • wykup wierzytelności leasingowych,
  • faktoring,
  • gwarancje,
  • telegraficzne polecenie wypłaty (przekaz bankowy),
  • czeki bankierskie,
  • akredytywa dokumentowa,
  • inkaso dokumentowe,
  • transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów preferencyjnych,
  • transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów negocjowanych,
  • walutowe transakcje terminowe.

DEPOZYTY

Rachunki bankowe w walucie polskiej

PKO prowadzi następujące rachunki w walucie polskiej:

  • bieżące,
  • pomocnicze,
  • lokat terminowych.

Rachunek bieżący umożliwia posiadanie Karty PKO Eurocard/MasterCard Business.

W celu otwarcia rachunku należy złożyć w oddziale PKO ofertę zawarcia umowy rachunku bankowego wraz z kartą wzorów podpisów. Ofertę stanowi wypełniony formularz umowy, której postanowienia mogą być z woli obu stron modyfikowane.

Karta wzorów podpisów jest dokumentem ustalającym osoby upoważnione do dysponowania rachunkiem (rachunkami) oraz sposób podpisywania dyspozycji.

Umowa rachunku bankowego może przewidywać wyodrębnienie na osobnym rachunku środków pieniężnych przeznaczonych na określone cele, jak również przeprowadzanie w tym zakresie rozliczeń pieniężnych.

W terminie 14 dni od otrzymania oferty PKO zastrzega sobie prawo nie przyjęcia oferty rachunku bankowego, przyjęcia jej z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia treści lub też dołączenia niezbędnych dokumentów.

Zamknięcie rachunku bankowego następuje z chwilą rozwiązania umowy rachunku lub jej wygaśnięcia. Strony mogą rozwiązać umowę zawartą na czas nieoznaczony w każdej chwili za jednomiesięcznym wypowiedzeniem.

Z powodu ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku bankowego oddział PKO lub syndyk masy upadłości mogą wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym.

Rachunki lokat terminowych – otwarcie rachunku lokaty terminowej następuje po podpisaniu umowy, jednak nie wcześniej niż po wpływie środków na rachunek.

Minimalna kwota lokaty wynosi 2 000 zł. Każda następna wpłata w wysokości równej lub wyższej od określonego minimum jest traktowana jako odrębna lokata.

Przy kwotach powyżej 5 000 000 zł. warunki lokat mogą być negocjowane i ustalane indywidualnie.
Lokaty terminowe mogą być przyjmowane na okresy: od 7 dni do 36 miesięcy .

Umowa rachunku lokaty terminowej – po upływie zadeklarowanego okresu umownego – jest automatycznie odnawiana na kolejny taki sam okres, ale na warunkach obowiązujących w pierwszym dniu roboczym po upływie dotychczasowego okresu lokaty, o ile posiadacz nie złożył wcześniej innej dyspozycji.

W przypadku rezygnacji z przedłużenia lokaty wkład wraz z należnymi odsetkami zostaje przelany na wskazany rachunek lub wypłacony gotówką. Nie podjęty w gotówce w następnym dniu po upływie terminu, wkład wraz z odsetkami nie podlega oprocentowaniu.

Rachunki lokat są oprocentowane wyżej niż rachunki bankowe.

Za otwarcie rachunku lokat terminowych Bank nie pobiera opłat.

Rachunki bankowe w walutach wymienialnych

Rachunki prowadzone są w następujących walutach wymienialnych: dolar amerykański (USD), marka niemiecka (DEM), frank francuski (FRF), frank szwajcarski (CHF), funt angielski (GBP), szyling austriacki (ATS), europejska jednostka walutowa (ECU), gulden holenderski (NLG), frank belgijski (BEF), lir włoski (ITL), korona szwedzka (SEK), korona duńska (DKK).

W przypadku uzasadnionym prowadzoną działalnością gospodarczą istnieje możliwość otwarcia nieoprocentowanego rachunku płatnego na żądanie w innej walucie wymienialnej.

Minimalna kwota lokaty wynosi 5 000 USD lub jej równowartość w innej walucie wymienialnej.

Rachunki walutowe terminowe oprocentowane są według stałej stopy procentowej.

Rachunki walutowe a vista oprocentowane są według zmiennej stopy procentowej.

Istnieje możliwość indywidualnego negocjowania oprocentowania lokat w kwocie przekraczającej 50.000 USD lub jej równowartości w innych walutach wymienialnych.

Rachunki a vista i rachunki terminowe w kwocie do 50.000 USD lub jej równowartości w innych walutach wymienialnych, prowadzone w walutach: gulden holenderski, frank belgijski, lir włoski, korona szwedzka i korona duńska nie podlegają oprocentowaniu. Tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach mogą być oprocentowane wg zmiennej stopy procentowej, której wysokość zależy od sytuacji na zagranicznych rynkach finansowych.

Rachunki zagraniczne wolne

Rachunki zagraniczne wolne są prowadzone w walucie polskiej i w następujących walutach wymienialnych: dolar amerykański (USD), marka niemiecka (DEM), frank francuski (FRF), frank szwajcarski (CHF), funt angielski (GBP), szyling austriacki (ATS) i europejska jednostka walutowa (ECU).

Rachunki zastrzeżone w walutach wymienialnych

Rachunki zastrzeżone terminowe służą do przechowywania środków przez określony czas: 3, 6, lub 12 miesięcy. Minimalna kwota lokaty wynosi 50.000,- USD lub jej równowartość w innej walucie wymienialnej. Oprocentowane są wg stałej stopy procentowej, ustalanej indywidualnie.

Rachunki zastrzeżone prowadzone są w następujących walutach wymienialnych: dolar amerykański (USD), marka niemiecka (DEM), frank francuski (FRF), frank szwajcarski (CHF), funt angielski (GBP), szyling austriacki (ATS) i europejska jednostka walutowa (ECU).

Karta PKO EuroCard/MasterCard Business

Karta PKO EUROCARD/MASTERCARD BUSINESS jest międzynarodową kartą płatniczą. Umożliwia ona:

  • dokonywanie płatności za towary i usługi w ponad 12mln punktów usługowo – handlowych na świecie oznaczonych znakiem Eurocard/MasterCard,
  • pobieranie gotówki w oddziałach banków należących do systemu Eurocard/MasterCard oraz z ponad 200 tys. bankomatów,
  • uzyskiwanie międzynarodowych połączeń telefonicznych z 80 krajami świata oraz dokonywanie płatności za te połączenia,
  • korzystanie z pomocy medycznej i prawnej w ramach pakietu ubezpieczeń w przypadku zaistnienia nieszczęśliwego wypadku.

Karta PKO Eurocard/MasterCard Business jest dostępna w wersji złotej i srebrnej.

Kartę PKO EUROCARD/MASTERCARD BUSINESS mogą uzyskać osoby wskazane przez posiadacza rachunku bieżącego prowadzonego przez PKO w walucie polskiej.

Kwota, do wysokości której mogą być dokonywane transakcje w jednym cyklu rozliczeniowym, przy użyciu wszystkich kart wydanych do rachunku bankowego, określona jest jako limit globalny.

Ostateczną decyzję o wysokości limitu globalnego podejmuje Dyrektor oddziału PKO, uwzględniając ograniczenie maksymalnej kwoty limitu wpisane we wniosku. Wysokość limitu globalnego uzależniona jest od sytuacji ekonomiczno – finansowej posiadacza rachunku, w tym od posiadania płynności finansowej.

Najmniejsza wartość limitu globalnego wynosi 10 000 zł. Nie ma górnej granicy wysokości limitu globalnego.
Kwota, do wysokości której mogą być dokonywane transakcje w jednym cyklu rozliczeniowym przy użyciu jednej karty określona jest jako limit indywidualny.

Limity indywidualne wynoszą dla:

  • karty złotej:limit minimalny : 1 000 zł.limit maksymalny: 50 000 zł;
  • karty srebrnej:limit minimalny: 1 000 zł,limit maksymalny : 20 000 zł.

Suma limitów indywidualnych dla poszczególnych kart nie może przekroczyć limitu globalnego.

Rozliczenia pomiędzy PKO a posiadaczem rachunku dokonywane są w złotych. Kwoty transakcji zagranicznych przeliczane są na złote po kursie sprzedaży dla pieniędzy obowiązującym w PKO w dniu przeliczenia.

KREDYTY

Kredyty przeznaczone są na finansowanie bieżących potrzeb związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Maksymalny okres kredytowania wynosi 12 miesięcy. Na wniosek kredytobiorcy PKO może przedłużyć termin obowiązywania umowy o kredyt w postaci linii kredytowej, na kolejne okresy nie dłuższe niż 12 miesięcy.

Kredyty udzielane są w rachunku kredytowym . Mogą być wykorzystane jednorazowo lub w transzach, w formie bezgotówkowej, poprzez realizację dyspozycji kredytobiorcy, na pokrycie płatności w ramach udzielonego kredytu. W celu sfinansowania sukcesywnych i powtarzalnych dostaw towarów, materiałów, surowców czy usług, kredytobiorcom, którzy posiadają w PKO rachunek bieżący, kredyty te mogą być udzielane w postaci linii kredytowej, jako odnawialne bądź jako nieodnawialne.

Spłata kredytu następuje na podstawie (do wyboru przez kredytobiorcę):

  1. przelewu przez kredytobiorcę z rachunku:
    • bieżącego – równowartości w złotych kwoty kredytu w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w PKO w dniu realizacji spłaty,
    • walutowego – kwoty kredytu w walucie wymienialnej;
  2. obciążenia przez PKO rachunku:
    • bieżącego – równowartością w złotych kwoty kredytu w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w PKO w dniu realizacji spłaty,
    • walutowego – kwotą kredytu w walucie wymienialnej;
  3. wpłaty gotówkowej na rachunek kredytowy równowartości w złotych kwoty kredytu w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w PKO w dniu realizacji spłaty.

Kredyt oprocentowany jest według stopy bazowej powiększonej o marżę ryzyka kredytowego banku.

Stopę bazową stanowi:

  • dla kredytów udzielanych na okres 6 miesięcy: stała stopa procentowa, ustalana w oparciu o stopę międzynarodowego rynku pieniężnego dla waluty kredytu (LIBOR, FIBOR lub inna), oferowaną dla międzybankowych depozytów sześciomiesięcznych w dniu podpisania umowy kredytowej,
  • dla kredytów udzielanych na okres powyżej 6 miesięcy: zmienna stopa procentowa, ustalana w oparciu o stopę międzynarodowego rynku pieniężnego dla waluty kredytu (LIBOR, FIBOR lub inna), oferowaną dla międzybankowych depozytów trzymiesięcznych w dniach rozpoczynających kwartalny okres obrachunkowy.

Stosowane są następujące formy zabezpieczenia spłaty kredytu: poręczenie, weksel i poręczenie wekslowe, przelew (cesja) wierzytelności na zabezpieczenie, przejęcie długu, przystąpienie do długu, złożenie kaucji, blokada rachunków bankowych i depozytów, przewłaszczenie na zabezpieczenie, zastaw umowny na zasadach ogólnych, bankowy zastaw rejestrowy, zastaw na prawach, zastaw ustawowy, zastaw na statkach morskich, hipoteka, ubezpieczenie kredytu, inne dodatkowe sposoby zabezpieczenia kredytu.

Kredyty obrotowe w walucie polskiej

Spłata kredytu następuje na podstawie (do wyboru przez kredytobiorcę):

  • przelewu przez kredytobiorcę środków z rachunku bieżącego,
  • obciążenia przez PKO rachunku bieżącego kredytobiorcy,
  • wpłaty gotówkowej.

Odsetki od wykorzystanego kredytu są płatne za miesięczne lub kwartalne okresy kalendarzowe (do wyboru przez kredytobiorcę) z rachunku bieżącego kredytobiorcy (ostatniego dnia okresu, za który zostały naliczone) lub w postaci wpłat gotówkowych wnoszonych w ciągu 7 dni kalendarzowych po okresie, za który zostały naliczone.

Wykaz załączników do wniosku kredytowego dla podmiotu gospodarczego prowadzącego uproszczoną działalność finansową:

  • informacje na temat działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę;
  • dokumenty stwierdzające status prawny, aktualne dokumenty uprawniające do prowadzenia działalności gospodarczej oraz dokumenty upoważniające osoby podpisujące wniosek do składania aktów woli;
  • informacje na temat majątku osobistego wnioskodawcy;

Kredyty obrotowe w walutach wymienialnych

Odsetki od wykorzystanego kredytu płatne są jednorazowo w dniu spłaty kredytu (w przypadku kredytu udzielonego na okres do 6 miesięcy) lub kwartalnie poprzez obciążenie:

  • rachunku bieżącego kredytobiorcy równowartością w złotych kwoty odsetek naliczonych w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w PKO w dniu płatności,
  • rachunku walutowego kredytobiorcy kwotą odsetek naliczonych w walucie kredytu.

Kredyty inwestycyjne w walucie polskiej

Kredyt może być wykorzystany jednorazowo lub w transzach, w formie bezgotówkowej, poprzez realizację dyspozycji kredytobiorcy, na pokrycie płatności w ramach udzielonego kredytu.

Minimalny udział środków własnych kredytobiorcy wynosi od 20% do 30% w zależności od rodzaju przedsięwzięcia.

Termin spłaty kredytu: miesięczne, kwartalne lub jednorazowe – w przypadku kredytów krótkoterminowych. Istnieje możliwość karencji w spłacie kredytu.

Odsetki od wykorzystanego kredytu są płatne za miesięczne lub kwartalne okresy kalendarzowe (do wyboru przez kredytobiorcę) z rachunku bieżącego kredytobiorcy (ostatniego dnia okresu, za który zostały naliczone) lub w postaci wpłat gotówkowych wnoszonych w ciągu 7 dni kalendarzowych po okresie, za który zostały naliczone.

Stopa procentowa stanowi sumę stopy bazowej i marży ryzyka kredytowego banku. W indywidualnie negocjowanych umowach o kredyt stopa bazowa może być zastąpiona stawką WIBOR odpowiednio skorygowaną o marżę odsetkową.

Kredyty inwestycyjne w walutach wymienialnych

Kredyty inwestycyjne – udzielane w walucie wymienialnej wskazanej przez kredytobiorcę – przeznaczone są na finansowanie tworzenia nowych lub powiększenia istniejących zdolności wytwórczych lub usługowych.

Mogą być one udzielone na każdy cel, na każdy dozwolony prawem rodzaj działalności gospodarczej.
Ze względu na okres kredytowania, kredyty inwestycyjne mogą być:

  • krótkoterminowe – udzielane na okres do 3 miesięcy,
  • średnioterminowe – udzielane na okres od 3 do 12 miesięcy,
  • długoterminowe – udzielane na okres powyżej 12 miesięcy.

Czas kredytowania zależy od realizowanego projektu.

Kredyt może być wykorzystany jednorazowo lub w transzach, w formie bezgotówkowej, poprzez realizację dyspozycji kredytobiorcy, na pokrycie płatności w ramach udzielonego kredytu.

Minimalny udział środków własnych kredytobiorcy wynosi od 20% do 30% w zależności od rodzaju przedsięwzięcia.

Termin spłaty kredytu: miesięczne, kwartalne lub jednorazowe – w przypadku kredytów krótkoterminowych.
Istnieje możliwość karencji w spłacie kredytu.

Odsetki od wykorzystanego kredytu płatne są kwartalnie (lub według umownych zasad ustalonych z kredytobiorcą) poprzez obciążenie:

  • rachunku bieżącego kredytobiorcy równowartością w złotych kwoty odsetek naliczonych w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w PKO w dniu płatności,
  • rachunku walutowego kredytobiorcy kwotą odsetek w walucie kredytu.

Kredyt oprocentowany jest według stopy bazowej powiększonej o marżę ryzyka kredytowego banku.

Kredyty w walucie polskiej indeksowane w walucie wymienialnej

Indeksacja polega na przeliczeniu kwot zleceń płatniczych w walucie polskiej na ustaloną w umowie walutę wymienialną. Indeksacji mogą podlegać kredyty od kwoty co najmniej 50 000 zł. Waluty, w których mogą być indeksowane, to: dolar amerykański i marka niemiecka.

Kredyt może być udzielany na finansowanie:

  • bieżących potrzeb (kredyt obrotowy),
  • nakładów na odtworzenie, modernizację lub zwiększenie majątku trwałego (kredyt inwestycyjny).

Okres kredytowania wynosi:

  • w przypadku kredytu obrotowego – do 12 miesięcy,
  • w przypadku kredytu inwestycyjnego – zależy od realizowanego przedsięwzięcia.

Kredyt można wykorzystać jednorazowo lub w transzach, w formie bezgotówkowej, poprzez realizację dyspozycji kredytobiorcy, na pokrycie płatności w ramach udzielonego kredytu.

Odsetki od wykorzystanego kredytu płatne są kwartalnie lub według umownych zasad ustalonych z kredytobiorcą poprzez obciążenie przez PKO rachunku bieżącego kredytobiorcy równowartością w złotych kwoty odsetek naliczonych w walucie wymienialnej według kursu sprzedaży dewiz stosowanego przez PKO w dniu płatności.

Kredyt w rachunku bieżącym

Kredyt może być udzielony kredytobiorcy o dobrej kondycji finansowej, posiadającemu w oddziale PKO czynny bieżący rachunek podstawowy.

W szczególnych przypadkach kredyt może być udzielony również posiadającym w PKO inny czynny rachunek bieżący.

Kredyt jest udzielany w walucie polskiej, jako odnawialny, w ramach przyznanego limitu. Wykorzystanie kredytu następuje w formie bezgotówkowej (w wyjątkowych wypadkach część kredytu może być wykorzystana w formie gotówkowej), poprzez realizację dyspozycji kredytobiorcy. Każda spłata części kredytu powoduje odnowienie kredytu o spłaconą kwotę, do wysokości ustalonego w umowie kredytowej limitu.

Odsetki od wykorzystanego kredytu naliczane są na bieżąco według stopy procentowej obowiązującej w czasie trwania umowy i pobierane z rachunku bieżącego kredytobiorcy w drugim dniu roboczym po upływie miesiąca, za który zostały naliczone.

Spłata kredytu następuje (zgodnie z terminem spłaty określonym w umowie kredytowej) z kwot pochodzących z pierwszych wpływów na rachunek bieżący kredytobiorcy.

Kredyt jest oprocentowany w stosunku rocznym według zmiennej lub stałej stopy procentowej – do wyboru przez kredytobiorcę. Stopa procentowa stanowi sumę stopy bazowej i marży ryzyka kredytowego banku.
W indywidualnie negocjowanych umowach o kredyt stopa bazowa może być zastąpiona stawką WIBOR odpowiednio skorygowaną o marżę odsetkową.

Kredyt płatniczy

Kredyt może być udzielany posiadaczom rachunku bieżącego, czynnego od co najmniej 6 miesięcy. Jeżeli kondycja ekonomiczno-finansowa kredytobiorcy jest bankowi znana, a jego zdolność kredytowa nie budzi zastrzeżeń, warunek ten może być złagodzony.

Maksymalna kwota kredytu wynosi 500 000 zł.

Maksymalny okres kredytowania wynosi 3 miesiące.

Kredyt wykorzystywany jest w formie bezgotówkowej. W uzasadnionych przypadkach część kredytu (nie więcej niż 50 %) może być wykorzystana w formie gotówkowej.

Spłata kredytu następuje poprzez ( do wyboru przez kredytobiorcę):

  • obciążenia przez PKO rachunku bieżącego kredytobiorcy,
  • wpłaty gotówkowe na rachunek kredytowy.

Odsetki od wykorzystanego kredytu płatne są:

  1. w terminie spłaty kredytu:
    • z rachunku bieżącego kredytobiorcy ostatniego dnia okresu, za który zostały naliczone lub
    • w postaci wpłaty gotówkowej w ciągu 7 dni po okresie, za który zostały naliczone,
  2. jednorazowo za cały okres kredytowania (według stałej stopy procentowej) w dniu wypłaty kredytu – w przypadku zastosowania oprocentowania kredytu z dyskontem.

Po upływie jednego miesiąca (a w uzasadnionych przypadkach po 7 dniach) od daty spłaty poprzedniego kredytu można uzyskać kolejny kredyt płatniczy.

Kredyt jest oprocentowany w stosunku rocznym według zmiennej lub stałej stopy procentowej – do wyboru przez kredytobiorcę. Stopa procentowa stanowi sumę stopy bazowej i marży ryzyka kredytowego banku.
W indywidualnie negocjowanych umowach o kredyt stopa bazowa może być zastąpiona stawką WIBOR odpowiednio skorygowaną o marżę odsetkową.

Kredyt krótkoterminowy na finansowanie potwierdzonych czeków przyjętych do zapłaty

Kredyt przeznaczony jest na finansowanie potwierdzonych czeków rozrachunkowych przyjętych do zapłaty.
Kredyt może być udzielony podmiotom gospodarczym, które posiadają rachunek bieżący w PKO od co najmniej 12 miesięcy, są w dobrej sytuacji finansowej i terminowo realizują zobowiązania.

Kredyt jest udzielany na okres nie przekraczający 3 miesięcy.

Kwota kredytu zależy od skali obrotów na rachunku bieżącym kredytobiorcy: nie może jednak przekroczyć 200 000 zł.

Kredyt jest udzielany jako odnawialny.

Spłata kredytu następuje poprzez uznanie rachunku kredytowego kredytobiorcy kwotą potwierdzonych czeków rozrachunkowych przekazanych z banku wystawcy z tytułu zapłaty czeków.

Odsetki płatne są miesięcznie, na koniec każdego miesiąca kalendarzowego, poprzez pobranie przez PKO środków pieniężnych z rachunku bieżącego kredytobiorcy.

Kredyt jest oprocentowany w stosunku rocznym według stałej stopy procentowej. Stopa procentowa stanowi sumę stopy bazowej i marży ryzyka kredytowego banku.

W indywidualnie negocjowanych umowach o kredyt stopa bazowa może być zastąpiona stawką WIBOR odpowiednio skorygowaną o marżę odsetkową.

Kredyt na finansowanie sprzedaży ratalnej

Kredyt udzielany jest firmom handlowym na sfinansowanie sprzedaży ratalnej dóbr trwałego użytku.

Maksymalny okres kredytowania wynosi 12 miesięcy.

Kredyt wykorzystywany jest w formie linii kredytowej.

Kwota kredytu musi być wykorzystywana w transzach miesięcznych, w celu sfinansowania należności kredytobiorcy z tytułu ratalnej sprzedaży. Kwota transzy nie może przekroczyć 60% wartości dóbr trwałego użytku sprzedanych na raty osobom fizycznym.

Kredyt wraz z należnymi odsetkami spłacany jest w ratach miesięcznych, nie później niż do pierwszego dnia miesiąca za miesiąc poprzedni.

Odsetki naliczane są oddzielnie dla każdej transzy kredytu.

Okres spłaty transzy kredytu nie może przekroczyć 6 miesięcy.

Kredyt oprocentowany jest według zmiennej stopy procentowej, natomiast uruchamiane transze kredytu – według stałej stopy procentowej, obowiązującej w dniu przekazania przedmiotów sprzedanych na raty osobom fizycznym.

Kredyt na zakup akcji prywatyzowanych przedsiębiorstw państwowych

PKO udziela podmiotom gospodarczym (jak również osobom fizycznym) kredytu bezgotówkowego, przeznaczonego na zakup akcji prywatyzowanych przedsiębiorstw państwowych.

Wysokość kredytu zależy od zdolności kredytobiorcy do terminowej spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz proponowanego zabezpieczenia spłaty. Nie może jednak przekroczyć kwoty należności z tytułu zakupywanych akcji według ceny sprzedaży, z uwzględnieniem preferencyjnych warunków ich nabycia.

Maksymalny okres kredytowania wynosi 4 lata, w tym możliwy roczny okres karencji w spłacie kapitału i odsetek.

Po zawarciu umowy kredytowej, kwota udzielonego kredytu jest przekazywana przez bank na wskazany przez kredytobiorcę rachunek w banku sprzedającym akcje.

Kredytobiorca przedkłada w PKO w ciągu dwóch tygodni od dnia zakupu akcji imienne świadectwa depozytowe – do wglądu.

Kredyt i odsetki spłacane są w ratach kwartalnych, nie później niż do ostatniego dnia miesiąca kończącego kwartał kalendarzowy.

Kredyt oprocentowany jest według zmiennej stopy procentowej

Kredyty dla zakładów pracy chronionej

PKO udziela kredytów – w walucie polskiej bądź w walutach wymienialnych – zakładom pracy chronionej (z dopłatami ze środków PFRON-u). Kredyty przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej – zarówno na cele inwestycyjne, jak i obrotowe.

Sposoby zabezpieczenia spłaty kredytów są takie same , jak w przypadku kredytów inwestycyjnych i obrotowych.

Kredyty dla małych i średnich przedsiębiorstw udzielane z poręczeniem Banku Gospodarstwa Krajowego

Kredyty dla małych i średnich przedsiębiorstw – udzielane w walucie polskiej oraz w walutach wymienialnych – przeznaczone są na inwestycje lub zakup surowców i materiałów do produkcji.

Bank Gospodarstwa Krajowego udziela poręczeń małym i średnim przedsiębiorstwom, które :

  • zatrudniają nie więcej niż 250 osób,
  • posiadają roczny przychód nie przekraczający 20 mln ECU (około 70 mln zł.)
  • posiadają sumę bilansową nie większą niż 10 mln ECU (około 35 mln zł).

Kredytobiorca składa wniosek o udzielenie poręczenia w PKO, łącznie z wnioskiem o udzielenie kredytu.

Poręczenie może być udzielone do wysokości:

  • 50% kwoty kredytu – w przypadku ubiegania się o kredyt do 200 000 zł,
  • 70% kwoty kredytu – w przypadku ubiegania się o kredyt powyżej 200 000 zł.

Maksymalny okres kredytowania objętego poręczeniem nie może przekroczyć 5 lat i jednego miesiąca.
Stopa procentowa stanowi sumę stopy bazowej i marży ryzyka kredytowego banku. W indywidualnie negocjowanych umowach o kredyt stopa bazowa może być zastąpiona stawką WIBOR odpowiednio skorygowaną o marżę odsetkową.

Kredyt komercyjny na realizację inwestycji mieszkaniowej

Kredyt komercyjny na realizację inwestycji przeznaczony jest na:

  • budowę, nadbudowę lub rozbudowę domu wielomieszkaniowego lub jednorodzinnego,
  • przebudowę pomieszczeń niemieszkalnych na cele mieszkalne (np. strychu, suszarni itp.),
  • remont, modernizację i rewaloryzację lokali i budynków mieszkalnych, z wyjątkiem bieżącej konserwacji i odnawiania mieszkań.

Domy (lokale) objęte inwestycją powinny być przeznaczone na sprzedaż, przydział na warunkach prawa spółdzielczego lub wynajem.

Kredyt jest udzielany osobom prawnym, osobom fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, prowadzącym działalność gospodarczą.

Kredyt może zostać udzielony do wysokości 70% planowanych kosztów inwestycji.

Wkład własny kredytobiorcy wynosi 30% planowanych kosztów inwestycji.

Maksymalny okres spłaty kredytu wynosi 10 lat.

W okresie realizacji inwestycji kredytobiorca zobowiązany jest spłacać, co miesiąc, odsetki od wykorzystanego kredytu.

Spłata kapitału zawieszona jest do czasu zakończenia inwestycji. Jeżeli domy/lokale objęte kredytowaną inwestycją przeznaczone są na sprzedaż lub na przydział na warunkach prawa spółdzielczego, kredyt spłacany jest jednorazowo w ciągu trzech miesięcy od zakończenia inwestycji; jeżeli domy/lokale przeznaczone są na wynajem, kredyt po zakończeniu inwestycji może być spłacony w ratach miesięcznych w terminie do 10 lat.
Podstawowym zabezpieczeniem kredytu stosowanym przez bank jest hipoteka na nieruchomości. Mogą być stosowane także inne zabezpieczenia, poręczenie według prawa cywilnego, blokada na rachunku bankowym i inne przewidziane prawem formy zabezpieczeń.

Oprocentowanie kredytu jest zmienne w zależności od terminu spłaty kredytu.

Kredyt budowlany w powiązaniu z kredytem na zakup domów jednorodzinnych i lokali mieszkalnych

Kredyt jest udzielany na budowę domów jednorodzinnych i domów wielomieszkaniowych, jeżeli domy jednorodzinne i lokale mieszkalne w domach wielomieszkaniowych objęte inwestycją są przeznaczone na sprzedaż lub przydział na warunkach prawa spółdzielczego.

Kredyt jest udzielany osobom prawnym, osobom fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej ,prowadzącym działalność gospodarczą.

Kredyt może być udzielony do wysokości 80% planowanych kosztów inwestycji, nie więcej niż 70% realnej wartości zabezpieczenia.

Minimalny wkład własny kredytobiorcy wynosi 20% planowanych kosztów inwestycji.

Maksymalny okres spłaty kredytu wynosi 15 miesięcy.

Kredyt wraz z odsetkami jest spłacany po zakończeniu inwestycji w terminie określonym w umowie o kredyt. W okresie realizacji inwestycji odsetki od wykorzystanego kredytu są kapitalizowane kwartalnie.

Źródłem spłaty kredytu są m.in. Środki pochodzące z kredytów na zakup domów jednorodzinnych i lokali mieszkalnych, udzielonych przez PKO, który jest stroną umowy o kredyt budowlany (patrz: oferta dla Klientów indywidualnych – kredyt na cele mieszkaniowe).

Podstawowym zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka. Mogą być stosowane, ewentualnie, dodatkowo: poręczenie według prawa cywilnego, blokada środków na rachunku bankowym i inne przewidziane prawem formy zabezpieczeń.

Oprocentowanie kredytu jest zmienne w wysokości stopy bazowej lub stałe.

Kredyt dyskontowy (dyskonto weksli)

PKO oferuje krótkoterminowy złotowy kredyt dyskontowy, udzielany pod składane do dyskonta weksle kupieckie i handlowe spełniające wymogi:

  • określone w ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe(Dz.U.nr 37, poz. 282),
  • termin ich płatności upływa nie później niż za trzy miesiące od dnia przyjęcia weksla do dyskonta,
  • z terminem płatności w oznaczonym dniu,
  • płatne w oddziale banku, w którym główny dłużnik wekslowy ma rachunek bieżący.

Decyzję o udzieleniu kredytu dyskontowego bank podejmuje w przeciągu 3 dni od daty złożenia weksla do dyskonta.

Bank przyjmuje do dyskonta weksle od podawców którzy wykażą się zdolnością kredytową.
W zamian za przyjęte do dyskonta weksle bank wypłaca podawcy (kredytobiorcy) kwotę, na którą wystawiony jest weksel, pomniejszoną o wartość odsetek dyskontowych.

WYKUP WIERZYTELNOŚCI

Wykup wierzytelności poprzez cesję

Przedmiotem umowy wykupu poprzez cesję mogą być:

  • wierzytelności, których zbywalność nie jest ograniczona poprzez: przepisy prawa, zastrzeżenia umowne i właściwości zobowiązania,
  • wierzytelności istniejące i wymagalne,
  • wierzytelności przyszłe, których termin wymagalności przypada nie później niż w okresie 3 miesięcy od dnia podpisania umowy, pod warunkiem, że:
    • są niesporne, a ich zbywcy i dłużnicy nie są zagrożeni postępowaniem likwidacyjnym lub upadłościowym oraz nie znajdują się w stadium przekształceń lub podziału,
    • nie podlegają potrąceniu z tytułu wierzytelności odbiorców względem zbywcy, istniejących lub mogących powstać w czasie obowiązywania umowy,
    • są udokumentowane przez zbywcę zawartymi umowami.

Wykup wierzytelności następuje na podstawie umowy cesji (przelewu), na mocy której ceduje się na bank wszelkie prawa wynikające z wierzytelności, w tym zabezpieczenia oraz roszczenia o zaległe odsetki.

Realizując umowę cesji (przelewu ), PKO wypłaca zbywcy kwotę nie wyższą od wysokości nabytej wierzytelności pomniejszoną o prowizję.

Wysokość prowizji jest indywidualnie negocjowana.

Bank może zażądać zabezpieczenia spłaty wykupionej.

Za czynności związane z wykupem wierzytelności PKO pobiera prowizję określone w Taryfie prowizji i opłat bankowych w PKO.

Wykup wierzytelności leasingowych

Bank wykupuje wierzytelności, które odpowiadają następującym warunkom:

  • przedmiotem umowy leasingowej są rzeczy ruchome, służące działalności gospodarczej leasingobiorcy,
  • wierzytelności są bezsporne i udokumentowane,
  • wierzytelności nie podlegają jakimkolwiek ograniczeniom wynikającym z zastrzeżeń poczynionych w umowach, z przepisów prawa lub właściwości przenoszonej wierzytelności,
  • leasingodawca ma zdolności kredytowe i posiada rachunek bieżący w PKO,
  • leasingobiorca posiada zdolność do bieżącej spłaty rat leasingowych,
  • czas trwania umowy leasingowej nie może przekraczać 3 lat.

Bank nie skupuje wierzytelności przedawnionych oraz dotyczących podmiotów gospodarczych znajdujących się w stanie likwidacji, upadłości , podziału lub przekształcania.

Bank ma prawo zbywania wykupionych wierzytelności.

Stosowane są następujące zabezpieczenia kredytu: fundusz gwarancyjny utworzony poprzez zablokowanie na wydzielonym rachunku co najmniej 3% kwoty wykupywanej wierzytelności, przewłaszczenie na zabezpieczenie przedmiotów z umowy leasingu, poręczenie, weksel i poręczenie wekslowe, gwarancje, przelew (cesja) wierzytelności na zabezpieczenie, przejęcie długu, przystąpienie do długu, złożenie kaucji, blokada rachunków bankowych i depozytów, przewłaszczenie na zabezpieczenie, zastaw umowny na zasadach ogólnych, bankowy zastaw rejestrowy, zastaw na prawach, zastaw ustawowy, zastaw na statkach morskich, hipoteka, ubezpieczenie kredytu, inne dodatkowe sposoby zabezpieczenia kredytu.

Zbywca (leasingodawca) poręcza zapłatę przez dłużnika kolejnych rat leasingowych.

Z tytułu zapłaty za przeniesione prawa PKO wypłaca kwotę w złotych odpowiadającą wysokości wierzytelności będącej przedmiotem umowy, pomniejszoną o :

  1. prowizję,
  2. odsetki dyskontowe naliczane według stopy dyskontowej wykupywanych wierzytelności leasingowych, odpowiadającej wysokości stopy bazowej oraz marży ryzyka kredytowego banku.

Faktoring

PKO wykupuje wierzytelności handlowe podmiotów gospodarczych powstałe w obrocie krajowym, których zbywalność nie jest ograniczona przez przepisy prawa, zastrzeżenia umowne i właściwości zobowiązania. Wraz z przenoszoną wierzytelnością na bank przechodzą wszelkie prawa względem dłużnika, w tym prawo do dalszego rozporządzania wierzytelnością.

Dla terminów płatności wykupywanych wierzytelności obowiązują następujące stawki WIBOR:

  1. do 14 dni – notowanie dwutygodniowe,
  2. do 30 dni – notowanie jednomiesięczne,
  3. dla okresu od 31 dni do 90 dni – notowanie trzymiesięczne.

Dla zabezpieczenia wierzytelności bank blokuje od 10 do 30% kwoty należnej faktorantowi, do czasu spłacenia całej należności przez odbiorcę. W zależności od oceny ryzyka banku możliwe jest ustanowienie innych zabezpieczeń – z niżej wymienionych.

GWARANCJE

PKO udziela gwarancji w walucie polskiej i walutach wymienialnych.

PKO udziela gwarancji na zabezpieczenie:

  1. Wykonania zobowiązań:
    • wynikających z umowy sprzedaży, dostawy, leasingu lub umowy o świadczenie usług,
    • wobec urzędów celnych (z tytułu cła, podatku granicznego),
    • innych zobowiązań
  2. Spłaty kredytu udzielonego przez inny bank,
  3. Gwarancji udzielonej przez inny bank (regwarancja).

O gwarancję bankową mogą się ubiegać osoby prawne, osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej prowadzące działalność gospodarczą.

W przypadku nie uregulowania przez podmiot, na rzecz którego gwarancji udzielono, zobowiązań będących przedmiotem gwarancji, PKO pokrywa zobowiązania z własnych środków, obciążając równocześnie ich równowartością rachunek kredytu krótkoterminowego podmiotu gospodarczego.

Zadłużenie z tytułu kredytu może utrzymywać się przez okres 7 dni, a następnego dnia po tym terminie zostanie przeniesione na rachunek zadłużenia przeterminowanego i postawione w stan natychmiastowej wymagalności.

Oprocentowanie zadłużenia z tytułu uregulowania przez PKO zobowiązań objętych gwarancją, wynosi odpowiednio, jak oprocentowanie kredytów krótkoterminowych lub gotówkowych dla osób fizycznych oraz fizycznych oraz kredytów nie spłaconych w terminie i postawionych w stan natychmiastowej wymagalności obowiązujące w okresie utrzymywania się zadłużenia.

OPERACJE ZAGRANICZNE

Ogólne informacje o operacjach zagranicznych realizowanych przez PKO

PKO oferuje podmiotom gospodarującym usługi związane z rozliczeniami zagranicznymi. Zapewniają one Klientom korzystną i terminową obsługę handlowych transakcji importowych i eksportowych.

PKO oferuje Klientom obsługę nieuwarunkowanych i uwarunkowanych form rozliczeń.

Nieuwarunkowane formy rozliczeń obejmują:

  • skup i sprzedaż czeków bankierskich,
  • obsługę telegraficznych poleceń wypłaty (przekazów bankowych).

Uwarunkowane formy rozliczeń obejmują operacje:

  • inkasa dokumentowego,
  • akredytywy dokumentowej.

Rozliczenia operacji zagranicznych dokonywane są w walucie krajowej bądź w walutach wymienialnych, zgodnie z dyspozycjami zawartymi w zleceniach oraz obowiązującymi przepisami dewizowymi.

Przy realizacji zleceń składanych przez Klientów w oddziałach PKO, bank korzysta z szerokiej bazy banków-korespondentów. Dzięki temu PKO może realizować zlecenia płatnicze na rzecz beneficjentów praktycznie na całym świecie.

Wykaz banków-korespondentów, w których PKO posiada rachunki nostro, przedstawiony jest w części 10 „Katalogu ofert i usług bankowych dla podmiotów gospodarczych”.

Większość zleceń dotyczących rozliczeń zagranicznych PKO realizuje, korzystając z ogólnoświatowego systemu łączności międzybankowej SWIFT. Dzięki temu zlecenia Klientów składane w oddziałach PKO mogą być realizowane w bankach zagranicznych w przeciągu dwóch dni od daty złożenia zlecenia.

W operacjach zagranicznych istnieje możliwość zastosowania:

  • kursów negocjowanych według wysokości kwot ogłaszanych w Tabeli kursów PKO,
  • kursów preferencyjnych dla:
    • skupu i sprzedaży dewiz według wysokości kwot ogłaszanych w Tabeli kursów PKO,
    • dolarów amerykańskich i marek niemieckich, które nie były negocjowane

Telegraficzne polecenie wypłaty (przekaz bankowy)

Polecenie wypłaty (przekaz bankowy) stanowi dogodną formę regulowania płatności w obrocie zagranicznym. Umożliwia wypłacenie lub przelanie określonej kwoty w walucie wymienialnej na rzecz wskazanej osoby fizycznej lub podmiotu gospodarującego na całym świecie, zgodnie z przepisami Prawa dewizowego lub indywidualnym zezwoleniem dewizowym.

Polecenie wypłaty umożliwia realizację operacji terminowych w transakcjach typu import – export. Możliwość negocjowania warunków kupna i sprzedaży walut pozwala uniknąć ryzyka związanego z różnicami kursowymi.
Polecenia wypłaty wysyłane za granicę oraz polecenia wypłaty otrzymane z banków zagranicznych są realizowane na zlecenie i na rzecz Klientów PKO, a także Klientów innych banków.

Polecenia wypłaty są wystawiane w 11 walutach wymienialnych: USD – dolary amerykańskie, DEM – marki niemieckie, GBP – funty angielskie, FRF – franki francuskie, ATS – szylingi austriackie, CHF – franki szwajcarskie, CAD – dolary kanadyjskie, AUD – dolary australijskie, SEK – korony szwedzkie , DKK – korony duńskie , NLG – guldeny holenderskie.

PKO realizuje dwa rodzaje poleceń wypłaty: za granicę i z zagranicy.

Polecenia wypłat realizowane są drogą listowną, telekomunikacyjną lub SWIFT-em przez Biuro Operacji Zagranicznych Centrali PKO oraz oddziały uprawnione do współpracy z zagranicą.

Przy transferze środków wykorzystuje się rachunki NOSTRO posiadane przez PKO w bankach zagranicznych i krajowych (bankach ,korespondentach PKO).

Zleceniodawca ma możliwość wskazania banku zagranicznego, który wykona zlecenie.

Istnieje możliwość negocjacji kursów walut i stosowania kursów preferencyjnych.

Możliwość negocjacji dotyczy również kursów walut, po jakich bank dokonuje przewalutowań.

Stosowane są następujące formy poleceń wypłaty :

  • gotówkowe – wówczas bank wypłaca wskazanemu beneficjentowi należną kwotę w gotówce,
  • zrealizowane przez doręczenie czeku na specjalne życzenie Klienta lub gdy bankowi nie wskazano konta beneficjenta (dogodną formą są czeki bankierskie),
  • dokonane w formie przelewu należności na konto odbiorcy w określonym banku.

Czeki bankierskie

Czek bankierski służy do regulowania płatności z tytułu usług niehandlowych oraz transakcji importowych. Jest to dokument wystawiony przez bank, instytucję kredytową lub inną instytucję świadczącą usługi bankierskie, który poleca innemu bankowi zapłacić określoną sumę pieniężną osobie wymienionej w tekście tego dokumentu.

W praktyce rozliczeń zagranicznych czeki bankierskie są wystawiane na określone osoby, nie stosuje się tu czeków na okaziciela.

Zagraniczny czek płatny w Polsce powinien być przedstawiony do zapłaty:

  • w ciągu 20 dni, jeśli wystawiono go w kraju europejskim lub położonym w basenie Morza Śródziemnego,
  • w okresie 70 dni, gdy wystawiono go innym kraju.

Dniem początkowym oznaczonych wyżej terminów jest dzień wskazany na czeku jako data wystawienia .

Czeki bankierskie wystawione przez banki zagraniczne powinny być przedstawione do zapłaty w terminie :

  • do 3 miesięcy w odniesieniu do czeków płatnych w Wielkiej Brytanii,
  • do 6 miesięcy w odniesieniu do czeków płatnych w USA i Kanadzie
  • w stosunku do czeków płatnych w innych krajach niż ww., zgodnie z polskim prawem czekowym,
  • lub zgodnie z terminem wskazanym w treści czeku.

Czeki bankierskie mogą być wystawiane jako czeki imienne osobom udającym się za granicę (można je przedstawić do realizacji tylko w tych bankach, na które zostały wystawione) lub jako polecenia wypłaty na rzecz osób zagranicznych.

Bank, wydając swojemu Klientowi czek bankierski, obciąża jego rachunek bankowy.

Bank może również wystawić czek Klientowi, który nie posiada rachunku PKO, po wpłaceniu przez Klienta odpowiedniej kwoty do kasy banku.

Warunkiem skupu czeku przez oddział PKO jest:

  • stwierdzenie prawidłowości wystawienia czeku,
  • potwierdzenie jego autentyczności.

Autentyczność czeku bankierskiego jest potwierdzana na podstawie zgodności figurujących na czeku podpisów za bank, wystawcę ze wzorami zawartymi w liście wzorów podpisów tego banku.

Akredytywa dokumentowa

PKO może występować jako bank :

  • otwierający akredytywę importową (na zlecenie importera) w dowolnym kraju,
  • awizujący akredytywę eksportową.

Inkaso dokumentowe

  • Dla Klientów dokonujących transakcji powyżej 25 tys. dolarów amerykańskich, 50 tys. marek niemieckich lub w pozostałych walutach powyżej równowartości 75 tys. ECU, PKO proponuje kursy negocjowane, korzystniejsze od zamieszczonych w tabeli kursów walut.
  • PKO stwarza także możliwość zawierania walutowych transakcji terminowych, zabezpieczających przed zmianami kursów walut, a także stwarzających możliwość uwzględnienia w kalkulacjach i rozliczeniach znanego z wyprzedzeniem kursu walutowego.
  • Dla Klientów dokonujących płatności w formie bezgotówkowej w dolarach amerykańskich dla kwot 5.000 – 25.000, PKO stosuje kursy preferencyjne.

WYBRANE INSTRUMENTY RYNKU PIENIĘŻNEGO I WALUTOWEGO

Transakcje kupna/sprzedaży bonów skarbowych

Bony skarbowe są dyskontowymi papierami wartościowymi, emitowanymi przez Skarb Państwa, które gwarantują ich posiadaczom całkowitą pewność zwrotu zainwestowanych funduszy wraz z dyskontem.
Bony skarbowe występują w postaci zdematerializowanej i mogą być emitowane z terminami wykupu 8-, 13-, 26-, 39-, i 52-tygodniowymi.

Przedmiotem jednorazowej transakcji na rynku pierwotnym i wtórnym są bony skarbowe o nominalnej wartości 100 000 złotych.

PKO oferuje następujące rodzaje usług w zakresie obrotu bonami skarbowymi:

  • pośrednictwo w obrocie pierwotnym, w zakupie bonów skarbowych na rachunek Klienta,
  • transakcje kupna/sprzedaży bonów skarbowych na rynku wtórnym,
  • obsługę wykupu bonów skarbowych w dniu ich zapadalności,
  • prowadzenie depozytu w bonach skarbowych.

PONADTO:

  • oferta PKO umożliwia dostęp do wszystkich rynków, na których występuje obrót bonami skarbowymi,
  • PKO posiada największy portfel bonów skarbowych, co pozwala na zrealizowanie każdej transakcji (nie niższej niż 100 000 złotych), zarówno pod względem wielkości operacji, jak i terminu wykupu; daje to możliwość dokonywania transakcji na wybrany termin,
  • PKO zobowiązuje się w każdej chwili odkupić od Klientów wcześniej sprzedane im bony skarbowe, według wynegocjowanej ceny odkupu.

Uczestnictwo w obrocie bonami skarbowymi za pośrednictwem PKO wymaga:

  • Posiadania lub założenia rachunku bankowego w oddziale banku,
  • Zawarcia umowy o prowadzenie konta depozytowego bonów skarbowych,
  • Złożenia w oddziale banku karty wzorów podpisów osób upoważnionych do dokonywania czynności w obrocie bonami skarbowymi.

Transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów preferencyjnych

Kursy preferencyjne mają zastosowanie przy operacjach bezgotówkowego skupu i sprzedaży walut pochodzących m.in. z eksportu, importu, rachunków walutowych, a także z przelewów walut na rachunki złotowe i odwrotnie.

Transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów preferencyjnych odbywają się w oparciu o aktualną sytuację na rynku międzybankowym.

Bank przeprowadza transakcje kupna/sprzedaży walut wymienialnych według kursów preferencyjnych automatycznie w dolarach amerykańskich (USD) i markach niemieckich (DEM).

Kursy preferencyjne stosowane są dla kwot :

  • 5 000 – 25 000 USD,
  • 10 000 – 50 000 DEM.

Kursy preferencyjne podawane są codziennie w Tabeli kursów PKO.

Transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów negocjowanych

Negocjacji kursów podlegają waluty pochodzące m.in. z eksportu, importu, rachunków walutowych, przelewów walut na rachunki złotowe i odwrotnie.

Transakcje kupna/sprzedaży walut według kursów negocjowanych przeprowadzane są według indywidualnie ustalanych kursów w oparciu o aktualną sytuację na rynku międzybankowym.

Procedura negocjacji kursów dostępna jest w każdym oddziale PKO prowadzącym obsługę walutową.

Kurs negocjowany, tzn. kurs wynegocjowany między bankiem a Klientem, stosuje się w przypadku, gdy jednorazowa wartość transakcji gotówkowej lub bezgotówkowej przewyższa kwotę:

  • 25 000 dolarów amerykańskich (USD),
  • 50 000 marek niemieckich (DEM),
  • 75 000 ECU, jako równowartość dla pozostałych walut.

Kwoty te mogą ulec zmianie, m.in. w zależności od częstotliwości i wysokości transakcji przeprowadzanych z bankiem.

W przypadku realizacji operacji bezgotówkowych w dolarach amerykańskich i markach niemieckich, w kwotach określonych dla kursów negocjowanych, można zastosować – na życzenie Klienta – kursy preferencyjne.

Walutowe transakcje terminowe

Walutowe transakcje terminowe przeznaczone są wyłącznie dla posiadaczy rachunku bieżącego w PKO.

Transakcje terminowe kupna i sprzedaży zabezpieczają przed zmianami kursów walut, które mogą niekorzystnie wpływać na terminowe zobowiązania lub należności Klientów, a także stwarzają możliwość uwzględnienia w kalkulacjach i rozliczeniach znanego z wyprzedzeniem kursu walutowego.

Przedmiotem walutowej transakcji terminowej może być:

  • kupno przez bank waluty pochodzącej z przyszłych należności Klienta,
  • sprzedaż przez bank waluty na pokrycie wymagalnych zobowiązań Klienta.

PKO oferuje walutowe transakcje terminowe dla kwot:

  • nie mniejszych niż 100 000 USD – relacjach USD/zł,
  • nie mniejszych niż 200 000 DEM – w relacjach DEM/zł,

na okres od 2 tygodni do 6 miesięcy.

Walutowa transakcja terminowa jest transakcją kupna/sprzedaży walut z terminem realizacji płatności późniejszym niż drugi dzień roboczy od dnia zawarcia umowy, z tytułu przyszły wymagalnych zobowiązań bądź należności, według kursu terminowego ustalonego w dniu zawarcia umowy.

Podstawowe funkcje bankowe

5/5 - (1 vote)

Do podstawowych zadań banku zaliczane jest zadanie gromadzenia środków pieniężnych, pochodzących z różnych źródeł i od wielu podmiotów. Środki przyjmowane są w formie wpłat na rachunki bieżące przedsiębiorstw, depozytów, lokat terminowych, wkładów oszczędnościowych.

Poza niewielką częścią utrzymywaną w postaci aktywów płynnych w celu umożliwienia bieżących płatności, środki zebrane przez bank wykorzystywane są na finansowanie różnego rodzaju operacji dochodowych. Są to przede wszystkim pożyczki i kredyty, stanowiące główne źródło dochodów banku, udzielane m.in. przedsiębiorstwom na działalność eksploatacyjną i na przedsięwzięcia inwestycyjne, związane z odtwarzaniem, modernizacją i rozbudową majątku produkcyjnego.

Bank przyjmuje wpłaty na rachunki bieżące i czekowe swoich Klientów oraz dokonuje z tych rachunków wypłat zleconych przez ich posiadaczy. Wypłaty z tych rachunków następują w formie gotówkowej lub w formie przelewów na rachunki w tym lub w innych bankach.

Z prowadzeniem rozliczeń wiąże się dokonywanie operacji płatniczych. Bank występuje tu w roli pośrednika między kontrahentami, przyjmującego na siebie odpowiedzialność za prawidłowe dokonanie zapłaty.

Wykonywanie wymienionych wyżej zadań, tzn.: gromadzenie środków pieniężnych, udzielanie kredytów i pożyczek, dokonywanie rozliczeń zaliczane jest do podstawowych funkcji banku, sprawowanych niemal przez każdy bank komercyjny.

Banki występują stale na rynku papierów wartościowych, lokując na nim część zasobów pieniężnych, nie wykorzystanych na cele operacji kredytowych. Doskonała znajomość tego rynku sprawia, że są one w stanie zaoferować swym Klientom pośrednictwo przy zakupie akcji i obligacji pożyczkowych oraz jednostek udziałowych w zbiorczych funduszach powierniczych. Banki wyręczają Klientów w przechowywaniu zakupionych walorów i w administrowaniu nimi, a więc inkasowaniu należnych odsetek i dywidend.

Podstawowe funkcje bankowe obejmują szeroki zakres usług i operacji, które banki oferują swoim klientom. Oto kilka najważniejszych funkcji:

  1. Przechowywanie pieniędzy (depozyty): banki umożliwiają klientom przechowywanie swoich pieniędzy na różnych rodzajach kont, takich jak konta oszczędnościowe, rachunki bieżące czy lokaty terminowe. Depozyty te są zabezpieczone i dostępne do wypłaty na żądanie.

  2. Kredyty i pożyczki: banki udzielają kredytów osobom fizycznym oraz firmom na różne cele, takie jak zakup mieszkania, samochodu, prowadzenie działalności gospodarczej czy inwestycje. Kredyty mogą być udzielane zarówno na krótki, jak i długi okres czasu.

  3. Przelewy pieniężne: usługa umożliwiająca przenoszenie pieniędzy z jednego konta bankowego na inne, zarówno w obrębie tego samego banku, jak i między różnymi bankami. Przelewy mogą być realizowane zarówno w kraju, jak i za granicą.

  4. Wydawanie kart płatniczych: banki wydają karty debetowe i kredytowe, które umożliwiają klientom dokonywanie płatności w sklepach stacjonarnych i internetowych, a także wypłacanie gotówki z bankomatów.

  5. Zarządzanie finansami: Oferta usług bankowych obejmuje również różnorodne narzędzia do zarządzania finansami, takie jak bankowość internetowa i mobilna, które umożliwiają klientom sprawdzanie stanu konta, planowanie budżetu, zakładanie oszczędności czy inwestowanie.

  6. Bankowość inwestycyjna: banki oferują usługi związane z inwestowaniem, takie jak zakupy akcji, obligacji, funduszy inwestycyjnych czy zarządzanie portfelem inwestycyjnym.

  7. Obsługa walut obcych: banki umożliwiają wymianę walut obcych oraz oferują konta i karty wielowalutowe, co ułatwia transakcje na międzynarodowych rynkach.

  8. Usługi doradcze: klienci mogą korzystać z usług doradczych oferowanych przez banki w zakresie planowania finansowego, inwestycji czy doradztwa podatkowego.

Te funkcje stanowią fundament usług bankowych i są kluczowe dla codziennej działalności banków oraz zarządzania finansami przez klientów.

Banki odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu gospodarki, pełniąc szereg podstawowych funkcji, które umożliwiają przepływ kapitału, zarządzanie ryzykiem finansowym oraz wspieranie działalności gospodarczej. Współczesne banki nie ograniczają się jedynie do przyjmowania depozytów i udzielania kredytów; ich działalność jest znacznie bardziej zróżnicowana i obejmuje szereg złożonych operacji finansowych. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis podstawowych funkcji bankowych, które odzwierciedlają ich rolę w nowoczesnym systemie finansowym.

Przyjmowanie Depozytów

Jedną z najważniejszych funkcji banków jest przyjmowanie depozytów od klientów. Depozyty mogą przyjmować różne formy, w tym konta bieżące, konta oszczędnościowe i lokaty terminowe. Konta bieżące umożliwiają klientom dokonywanie codziennych transakcji, takich jak płatności za towary i usługi, wypłaty gotówki i przelewy bankowe. Konta oszczędnościowe są przeznaczone dla osób, które chcą gromadzić środki i otrzymywać odsetki od zgromadzonych oszczędności. Lokaty terminowe, zwane również depozytami terminowymi, są formą oszczędności, w której środki są przechowywane przez określony czas w zamian za wyższe oprocentowanie.

Udzielanie Kredytów

Udzielanie kredytów jest kolejną kluczową funkcją banków. Kredyty umożliwiają przedsiębiorstwom, gospodarstwom domowym i rządom dostęp do kapitału na finansowanie różnych potrzeb, takich jak inwestycje, zakup nieruchomości, konsumpcja czy realizacja projektów infrastrukturalnych. Banki oferują różnorodne produkty kredytowe, w tym kredyty hipoteczne, kredyty konsumpcyjne, kredyty samochodowe, kredyty obrotowe dla firm i wiele innych. Proces udzielania kredytów obejmuje ocenę zdolności kredytowej wnioskodawcy, analizę ryzyka kredytowego oraz ustalanie warunków kredytowych, takich jak wysokość oprocentowania, okres spłaty i wymagane zabezpieczenia.

Zarządzanie Płatnościami

Banki pełnią również funkcję pośrednika w zarządzaniu płatnościami, umożliwiając klientom dokonywanie bezpiecznych i efektywnych transakcji finansowych. Systemy płatności bankowych obejmują tradycyjne formy płatności, takie jak czeki, przekazy pieniężne i przelewy bankowe, oraz nowoczesne metody płatności elektronicznych, takie jak karty płatnicze, bankowość internetowa, płatności mobilne i systemy płatności natychmiastowych. Banki zapewniają infrastrukturę technologiczną oraz procedury bezpieczeństwa, które chronią przed oszustwami i nadużyciami, zapewniając jednocześnie płynność i niezawodność transakcji płatniczych.

Zarządzanie Ryzykiem

Zarządzanie ryzykiem jest kluczowym aspektem działalności bankowej. Banki muszą identyfikować, oceniać i zarządzać różnymi rodzajami ryzyka, w tym ryzykiem kredytowym, ryzykiem rynkowym, ryzykiem operacyjnym i ryzykiem płynności. Ryzyko kredytowe wynika z możliwości niespłacenia kredytów przez klientów, co może prowadzić do strat finansowych dla banku. Ryzyko rynkowe wiąże się z niekorzystnymi zmianami w cenach aktywów finansowych, takich jak akcje, obligacje czy waluty. Ryzyko operacyjne wynika z potencjalnych błędów proceduralnych, awarii technologicznych, oszustw czy działań niezgodnych z przepisami. Ryzyko płynności odnosi się do zdolności banku do terminowego wywiązywania się z zobowiązań finansowych. Banki stosują różnorodne techniki zarządzania ryzykiem, takie jak dywersyfikacja portfela, rezerwy kapitałowe, ubezpieczenia oraz zaawansowane modele matematyczne i analizy finansowe.

Emisja Instrumentów Finansowych

Banki odgrywają ważną rolę w emisji instrumentów finansowych, takich jak akcje, obligacje i inne papiery wartościowe. Dzięki emisji instrumentów finansowych przedsiębiorstwa i rządy mogą pozyskiwać kapitał na finansowanie inwestycji i projektów rozwojowych. Banki inwestycyjne, jako pośrednicy, pomagają w przygotowaniu ofert publicznych, ustalaniu warunków emisji oraz wprowadzaniu instrumentów finansowych na rynek. Proces ten obejmuje również doradztwo w zakresie struktury kapitału, analizy rynkowe oraz marketing emisji wśród potencjalnych inwestorów.

Inwestycje i Doradztwo Finansowe

Banki oferują również usługi związane z inwestycjami i doradztwem finansowym. Klienci mogą korzystać z różnorodnych produktów inwestycyjnych, takich jak fundusze inwestycyjne, lokaty strukturyzowane, obligacje, akcje i inne instrumenty finansowe. Banki świadczą także usługi doradztwa inwestycyjnego, pomagając klientom w budowaniu i zarządzaniu portfelami inwestycyjnymi, analizie rynków finansowych, ocenie ryzyka oraz podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Banki oferują również usługi zarządzania majątkiem (wealth management), które obejmują kompleksowe zarządzanie aktywami zamożnych klientów, doradztwo podatkowe oraz planowanie sukcesji.

Bankowość Korporacyjna

Banki pełnią kluczową rolę w obsłudze korporacji i dużych przedsiębiorstw, oferując szeroki wachlarz usług bankowych dostosowanych do specyficznych potrzeb firm. Bankowość korporacyjna obejmuje finansowanie działalności gospodarczej, zarządzanie płynnością, usługi cash management, finansowanie handlu zagranicznego, zarządzanie ryzykiem walutowym oraz doradztwo finansowe i strategiczne. Banki pomagają firmom w pozyskiwaniu kapitału, zarządzaniu ryzykiem finansowym oraz optymalizacji operacji finansowych, co przyczynia się do ich rozwoju i konkurencyjności na rynku.

Bankowość Prywatna

Banki oferują również usługi bankowości prywatnej, skierowane do zamożnych klientów indywidualnych, którzy wymagają spersonalizowanej obsługi finansowej. Bankowość prywatna obejmuje zarządzanie majątkiem, doradztwo inwestycyjne, planowanie podatkowe i sukcesyjne oraz ekskluzywne usługi finansowe. Klienci bankowości prywatnej mają dostęp do dedykowanych doradców finansowych, którzy pomagają im w realizacji celów finansowych, zarządzaniu aktywami oraz planowaniu długoterminowej strategii inwestycyjnej.

Bankowość Elektroniczna

Współczesne banki rozwijają również usługi bankowości elektronicznej, które umożliwiają klientom korzystanie z produktów i usług bankowych za pośrednictwem internetu, aplikacji mobilnych oraz innych kanałów cyfrowych. Bankowość elektroniczna obejmuje takie usługi jak bankowość internetowa, bankowość mobilna, płatności elektroniczne, zdalne otwieranie kont, zarządzanie finansami osobistymi oraz zdalne doradztwo finansowe. Dzięki bankowości elektronicznej klienci mogą wygodnie i bezpiecznie zarządzać swoimi finansami z dowolnego miejsca i o dowolnej porze.

Zakończenie

Podstawowe funkcje bankowe obejmują szeroki zakres działalności, które są kluczowe dla funkcjonowania nowoczesnej gospodarki. Przyjmowanie depozytów, udzielanie kredytów, zarządzanie płatnościami, zarządzanie ryzykiem, emisja instrumentów finansowych, inwestycje i doradztwo finansowe, bankowość korporacyjna, bankowość prywatna oraz bankowość elektroniczna to tylko niektóre z wielu funkcji, które banki pełnią na co dzień. Dzięki tym funkcjom banki wspierają rozwój gospodarczy, zapewniają stabilność finansową oraz umożliwiają klientom realizację ich celów finansowych. W miarę postępu technologicznego i zmian w otoczeniu rynkowym, banki będą musiały nadal ewoluować i dostosowywać swoje usługi, aby sprostać rosnącym oczekiwaniom klientów oraz wyzwaniom współczesnego świata finansów.

Bank wirtualny mBank

5/5 - (1 vote)

W pełni wirtualny mBank posiada w swojej ofercie wyłącznie internetowe konta oszczędnościowo-rozliczeniowe. Jednymi z nich są e-Konto oraz izzyKonto. Ten drugi rodzaj rachunku jest kierowany do młodzieży, która ukończyła co najmniej 13 rok życia. Jest to takie samo konto bankowe jak e-Konto, jednak e-Konto kierowane jest do osób pełnoletnich.

Otworzenie i prowadzenie e-Konta oczywiście jest zwolnione z opłat. Zaletą tego rachunku jest niewątpliwie wysokie jego oprocentowanie efektywne, które wynosi aż 3,04%. Nie trzeba posiadać stałych dochodów (i tym samym wpłat) oraz nie ma się obowiązku utrzymywania minimalnej kwoty rachunku. Jest to duża zaleta. Z chwilą założenia rachunku osoba otrzymuje bezpłatnie kartę płatniczą Visa Elektron, tak jak to ma miejsce w Lukas Banku.

Generalnie rzecz ujmując bezpieczeństwo obu banków jest bardzo podobne, a nawet można pokusić się o stwierdzenie, że jest prawie takie samo.

Charakterystyka procedur kryptograficznych

Procedury kryptograficzne służą do ochrony wysyłanych przez Internet danych, a także mogą znaleźć zastosowanie do wiarygodnej identyfikacji użytkownika. Zazwyczaj dzieje się tak, iż “wędrujące” dane w sieci są w postaci niezaszyfrowanej. Jeśli chce się, aby dane nie były odczytywane przez niepowołane osoby, musimy szyfrować je kluczem szyfrującym. Nadawca przesyła te dane w postaci zaszyfrowanej, natomiast odbiorca korzystając z klucza deszyfrującego, deszyfruje tekst i jest w stanie odczytać go.

Owym kluczem może być długi ciąg znaków w zapisie dwójkowym. Im znaków więcej, tym większy jest klucz szyfrujący i tym trudniej dla osób postronnych złamać szyfr (bez klucza deszyfrującego).

Oba klucze (szyfrujący i deszyfrujący) nie muszą być identyczne, zaś istotne jest, aby strony komunikacji używały tej samej procedury szyfrującej. Występują dwa rodzaje szyfrowania:

  • szyfrowanie symetryczne
  • szyfrowanie asymetryczne

Szyfrowanie symetryczne opiera się na użyciu tego samego, identycznego szyfrującego i deszyfrującego poufnego klucza. Ten rodzaj szyfrowania wykonywany jest szybko, więc zwykle jest używany wówczas, gdy nadawca musi zaszyfrować duże ilości danych. Bezpieczeństwo tej metody nie tkwi w tajności jej budowy, ale w konstrukcji odpornej na kryptoanalizę. Bowiem każda metoda, której szczegóły nie zostały ujawnione, może zawierać w sobie tzw. tylne drzwi, czyli miejsce w algorytmie, które może być wykorzystane przez przeciwnika znającego szczegóły algorytmu.

Najpopularniejszym symetrycznym algorytmem szyfrującym jest DES (Data Encryption Standard), który został stworzony w 1977 roku przez dużą firmę IBM. W tym samym roku rząd Stanów Zjednoczonych przyjął go za oficjalny standard. Na początku DES oparty był na 56-bitowym kluczu, co teraz nie jest już zabezpieczeniem nie do złamania. Dlatego też zmodyfikowano ten algorytm do wersji z kluczem 128-bitowym (Triple-DES), który w dalszym ciągu daje dużą gwarancję bezpieczeństwa szyfrowanych danych. Do kodowania/dekodowania danych używany jest 1 klucz. Z tego względu protokół DES musi być wspomagany przez protokoły umożliwiające bezpieczną wymianę klucza poprzez sieć rozległą.

Innym algorytmem symetrycznym jest 128-bitowy IDEA (International Data Encryption Algorithm). Stworzono go w latach 90-tych w Europie z myślą o większym bezpieczeństwie danych, gdyż uważano że wielkość kluczy DES-a jest za mała. Inną ważną przyczyną były regulacje prawne w USA uznające DES za produkt o znaczeniu militarnym i tak używanie go poza granicami tego kraju – bez stosownych licencji – było czynem przestępczym. Działo się tak, ponieważ prawo USA zabraniało do dnia 14 stycznia 2000 roku eksportu technologii szyfrowania stosujących klucze “mocniejsze” niż 56 bitów. Stwarzało to blokadę dla rozwoju bankowości internetowej w Europie (eksportowano systemy operacyjne wraz z uboższą wersją przeglądarki). Istniała potrzeba znalezienia algorytmu, którego stosowanie nie prowadziłoby do konfliktów z amerykańskimi organami bezpieczeństwa. I tak IDEA to algorytm, z którego korzystać można bezpłatnie do celów niekomercyjnych. Klucze używane przez algorytm IDEA są złożone z 128 bitów, co oznacza, że poszukiwanie pasującego klucza do pary kryptogram (poprzez wypróbowywanie wszystkich kluczy) jest niewykonalne. Mimo wielkości kluczy programy szyfrujące i deszyfrujące według algorytmu IDEA nie są wolniejsze niż programy realizujące DES.

Poza tymi dwoma wymienionymi algorytmami szyfrującymi symetrycznie można się doszukąc innych : AES (Advanced Encryption Standard), SQUARE, SAFER (Secure And Fast Encryption Routine), RC2.  Zaletą tych wszystkich systemów szyfrujących jest szybkość szyfrowania oraz stosunkowo prosta rachunkowość. Wadą – konieczność bezpiecznej wymiany kluczy przed komunikacją, oraz potrzeba  posiadania oddzielnego klucza dla każdej pary nabywca/odbiorca[1].

Natomiast szyfrowanie asymetryczne, jak można się domyśleć, polega nie na posługiwaniu się przez obie strony tym samym, identycznym kluczem, zaś dwóch różnych. Klucz publiczny i klucz prywatny tworzą parę. Ten pierwszy jest dostępny dla wszystkich, zaś tego drugiego powinno się bardzo dobrze strzec. Metoda szyfrowania asymetrycznego polega na tym, iż dane szyfrowane są jednym kluczem z pary i aby je odszyfrować należy użyć drugiego klucza. Nadawca zatem wysyłając wiadomość, używa klucza publicznego odbiorcy, a wówczas ten posiadający odpowiedni, pasujący klucz prywatny, będzie w stanie odkodować wiadomość. W szyfrowaniu symetrycznym przed wymianą zaszyfrowanych informacji nadawca i odbiorca muszą najpierw wymienić klucze (aby te były takie same), zaś w szyfrowaniu asymetrycznym nie jest to konieczne. Poprzez takie szyfrowanie, obie strony nie muszą siebie spotykać, znać.

Najbardziej znanym szyfrowaniem asymetrycznym jest algorytm RSA o długości klucza 768 bitów. Stworzyła go w 1978 roku trójka utalentowanych matematyków z MIT – Ronald Rivest, Adi Shamir, Leonard Adleman. Obecnie już mamy algorytmy RSA o długościach klucza od 512 do nawet 4096 bitów. Wadą szyfrowania asymetrycznego jest powolność oraz ogromna rachunkowość, przez co tylko najpotężniejsze komputery świata mogą odkodowywać szyfr o tymże algorytmie.

Pewnego rodzaju udoskonaleniem szyfrowania symetrycznego i asymetrycznego są systemy hybrydowe. Użytkownik nie musi już wymieniać z bankiem tajnego klucza, bowiem nie występuje tutaj (znany z szyfrowania asymetrycznego) długi czas obliczeń szyfru. Ponadto metoda ta jest jakby połączeniem wyżej wymienionych dwóch metod, gdyż w sposób symetryczny odbywa się szyfrowanie danych (wykorzystuje się zwykle metodę DES), natomiast w sposób asymetryczny odbywa się wymiana tego samego klucza tzw. klucza sesyjnego. Sesja wymiany informacji wygląda więc tak: strona inicjująca komunikację generuje losowo klucz sesyjny, następnie szyfruje jego treść za pomocą publicznego klucza odbiorcy. Odbiorca odszyfrowyje klucz sesyjny swoim kluczem prywatnym i informuje nadawcę o gotowości do przesyłu danych[2]. Dalsza interakcja komputera klienta z komputerem banku odbywa się na zasadzie algorytmu symetrycznego.

Najczęściej wykorzystywanym systemem hybrydowym jest protokół SSL (Secure Socket Layer) pozwalający na przesyłanie danych w standardzie HTTPS (HyperText Transfer Protocol – Secure). Firma Netscape stworzyła ten sposób szyfrowania danych. Do korzystania z metody SSL potrzebna jest przeglądarka internetowa, która już sama w sobie posiada “siłę szyfrowania” danych o mocy 128-bitów. Istnieje także szyfrowanie za pomocą innego protokołu – SSL/SGC (Server Gated Cryptography). Niektóre banki (Fortis Bank) używają protokołów SSL/SGC 128 bitów, chociaż należy podkreślić, iż SSL jest uważany za bezpieczniejszy (większość banków ma SSL).

Podczas inicjalizacji bezpiecznego połączenia odbywa się szereg czynności, które komputery banku  i użytkownika muszą sprawdzić – ustalenie wersji protokołu, kluczy, rodzaji kompresji danych, hashowania, szyfrowania i tym podobne. Co ważniejsze odbywa się także wymiana certyfikatów obu stron, weryfikująca ich wierzytelność. Klucz sesyjny użyty do połączenia banku z klientem jest – jak wcześniej zostało wspomniane –  kluczem sesyjnym, który prawidłowo będzie funkcjonował tylko przy tym jednym, konkretnym połączeniu. Od 2002, najczęściej stosowane na świecie są klucze o długości 128 bitów, które jeszcze pod koniec XX wieku były zastrzeżone jedynie dla zastosowań militarnych i rządowych w USA..

Zgodnie z artykułem 3, pkt 1 ustawy o podpisie elektronicznym z dnia 18 września 2001 roku, podpis elektroniczny to “dane w postaci elektronicznej, które wraz z innymi danymi, do których zostały dołączone, lub z którymi są logicznie powiązane, służą do identyfikacji osoby skłądającej podpis elektroniczny”[3]. Podpis cyfrowy (zamiennie nazywany) to – innymi słowy – ciąg bitów, sekwencja znaków, która dołączona do przesyłanych danych ma stanowić podstawę weryfikacji wierzytelności jego posiadacza. Podpis ten jest odpowiednikiem podpisu odręcznego, jego znaczenie prawne jest takie same. Podpis cyfrowy daje gwarancję identyfikacji stron umowy. Wykorzystanie tego podpisu przy jakichkolwiek transakcjach pomiędzy stronami jest potwierdzeniem tożsamości podpisującego, a także jednoznacznym zaaprobowaniem umowy lub dokumentu przesłanego przez Internet.

Cały proces podpisywania elektronicznego dokumentów przebiega w następujący sposób[4]:

  • Pakiet danych, który ma zostać wysłany przez nadawcę, formatowany jest w ciąg bitów.
  • Z powyższego ciągu przy pomocy jednokierunkowej matematycznej funkcji skrótu generowana jest unikalna wartość hash (ekstrakt wiadomości).
  • Otrzymany ekstrakt szyfrowany jest kluczem prywatnym nadawcy i tak otrzymany kryptogram stanowi podpis cyfrowy.
  • Pakiet danych razem z podpisem wysyłane są do odbiorcy.

Funkcjonowanie zaszyfrowanego podpisu cyfrowego jest związane z asymetrycznym algorytmem szyfrującym (nadawca koduje kluczem prywatnym, odbiorca odkodowuje kluczem publicznym). Ponadto podpis ten jest składową ciągu bitów składających się na niego (zależny od treści wysyłanych danych) oraz od osoby, która podpisuje się. Nie jest przeszkodą posiadanie przez jedną osobę nawet kilku cyfrowych podpisów, ponieważ każdy podpis jest 128-bitowy, co daje niewyobrażalnie wielką ilość różnych podpisów.

Inteligo korzysta ze standardowych technik podpisu elektronicznego bazując na algorytmach jawnych o długości 1024 bitów. Algorytm stosowany przez Inteligo jest standardem ogólnoświatowym i zapewnia niezaprzeczalność oraz możliwość kontroli spójności przesyłanych przez nas wyciągów[5]. Jak widać polskie banki stosują najwyższej klasy zabezpieczenia (w tym wypadku podpisu cyfrowego). Aby e-podpisy spełniały swoją rolę muszą być zabezpieczone przez użyciem ich przez osoby trzecie. Jest to zadaniem certyfikatów.

Certyfikat to rodzaj elektronicznego zaświadczenia, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu są przyporządkowane do osoby posługującej się nim oraz potwierdzają jej tożsamość. Wydawane one są przez tzw. Jednostki Certyfikujące (Certificate Authority – CA), które pracują w strukturze hierarchicznej. Narodowy Bank Polski (NBP) stoi najwyżej w hierarchii, jeżeli mowa o Polsce. Jednostki mu podległe, otrzymując od NBP certyfikat, uzyskują wiarygodny certyfikat dla siebie. Następnie taka jednostka może emitować certyfikaty dla konkretnych banków, zaś one robić to samo dla swoich klientów.

Certyfikat ma postać zaświadczenia z imieniem i nazwiskiem osoby, jednakże nie będzie posiadał danych, które mogłyby ułatwić osobom trzecim kradzież środków na rachunku. Standardowy certyfikat przechowuje następujące dane: publiczny klucz szyfrujący właściciela, data wygaśnięcia certyfikatu, nazwa właściciela, nazwa wystawcy certyfikatu (CA), wreszcie dodatkowe informacje, potrzebne dla konkretnych zastosowań[6].

Owe certyfikaty dają użytkownikowi pewność, iż strona z którą się połączył jest faktyczną stroną banku, a nie stworzoną przez cyberoszustów, którzy budują systemy, a na nich strony, które tylko zbierają informacje o klientach banku, aby później wykorzystać je w celach kradzieży. Pomaga tutaj protokół SSL (o którym mowa była wcześniej), który pobiera certyfikat banku i jeśli ten będzie zaakceptowany przez wbudowany w przeglądarkę internetową SSL, wtedy komputer akceptuje certyfikat i po ustaleniu procedur szyfrujących między stronami (system hybrydowy), wchodzimy na stronę serwisu banku.

Z kolei bank, aby mógł zweryfikować osobę próbującą wejść do jego komputera, musi powziąć pewne starania i zabezpieczenia. Do nich możemy zaliczyć:

  • Identyfikacja użytkownika na podstawie tzw. loginu i hasła,
  • Tokeny elektroniczne
  • Karty mikroprocesorowe (tzw. smart card)
  • Techniki biometryczne

[1] Jakub Grzechnik, “Bankowość Internetowa”,s.109, Internetowe Centrum Promocji, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk, 2000r.

[2] Jakub Grzechnik, “Bankowość Internetowa”, s.109, Internetowe Centrum Promocji, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk, 2000r.

[3] Jacek Grzywacz (pod red.), ”, Praca zbiorowa “Bezpieczeństwo systemów informatycznych w bankach w Polsce”., s.71, Szkoła Główna Handlowa, Warszawa, 2003r.

[4] Arkadiusz Jurkowski “Materiały i studia. Zeszyt nr 125 – Bankowość elektroniczna”, s.27, NBP, Warszawa , Czerwiec 2001r.

[6] Marek Kowalkiewicz, artykuł “Zabezpieczenia uslug bankowych poprzez Internet po stronie klienta – rozwiązania stosowane w Polsce”, Gazeta IT nr 8, grudzień 2002r.

Exit mobile version