Sposoby komunikacji banku z klientem

5/5 - (1 vote)

Aby sprawnie zarządzać posiadanym kontem należy od czasu do czasu komunikować się z własnym bankiem, aby wydać odpowiednie dyspozycje. Kiedyś można było dokonać tego, wyłącznie idąc do oddziału banku, później mogliśmy już skorzystać z telefonu. Od pewnego czasu powstaje wiele nowych kanałów komunikacji z bankiem, w większości są to drogi elektroniczne.

Z założonego konta korzystamy wykorzystując jeden z poniższych kanałów dostępu (tabela 3.1):

Tabela 1. Zestawienie sposobów komunikowania się klienta z bankiem

Lp

Sposób korzystania z konta bankowego

UZ

Nazwa

1

Bezpośredni kontakt z pracownikiem banku w realnym oddziale (filii, ekspozyturze, agencji, na poczcie itp.)

Nie

–

2

Rozmowa z teleoperatorem poprzez telefon stacjonarny

Nie

–

3

Wydawanie dyspozycji z klawiatury telefonu (zautomatyzowane wybieranie tonowe)

Tak

Phone Banking

4

Rozmowa z teleoperatorem poprzez telefon komórkowy

Nie

–

5

Korespondencja z pracownikiem banku z wykorzystaniem telefonu komórkowego (SMS, e-mail z komórki)

Nie

–

6

Wydawanie dyspozycji do banku z wykorzystaniem przeglądarki WAP

Tak

WAP Banking

7

Wydawanie dyspozycji z telefonu komórkowego w formie tekstowej

Tak

SMS Banking

8

Wydawanie dyspozycji do banku ze strony WWW poprzez Internet

Tak

Internet Banking

9

Wydawanie dyspozycji do banku poprzez Internet wykorzystując pocztę elektroniczną (także z komórki)

Tak

E-mail Banking

10

Wydawanie dyspozycje do banku wykorzystując przeznaczone do tego celu programy, pracujące w środowisku sieciowym

Tak

Home Banking

11

Korespondencja z pracownikiem banku poprzez sieć (z wykorzystaniem poczty elektronicznej, czy też programów komunikacyjnych)

Nie

–

12

Transakcje w bankomatach

Tak

13

Kontrola rachunku poprzez telegazetę

Tak

Źródło: opracowanie własne

Z przedstawionych powyżej sposobów komunikacji, tylko część z nich jest zautomatyzowana i odbywa się bez bieżącej ingerencji pracowników (UZ – Tak). I tylko te kanały zaliczyłem do kanałów bankowości elektronicznej (omówione zostały poniżej).

3.2 Komunikacja drogą elektroniczną

3.2.1 Phone Banking

Jedną z pierwszych zautomatyzowanych usług oferowanych klientom był tzw. Phone Banking. Nazywany w bankach bankofonem, teleserwisem itp. umożliwia uzyskanie za pomocą telefonu (pracującego w trybie wybierania tonowego) całodobowego dostępu do prowadzonych przez bank rachunków oraz uzyskanie różnych informacji związanych z ofertą banku. Serwis działa w sposób zautomatyzowany poprzez bezpośrednie połączenie z systemem komputerowym, w oparciu o uprzednio nagrane komunikaty głosowe. Każdy klient korzystający z automatycznego serwisu telefonicznego otrzymuje swój prywatny telekod, którego wstukanie umożliwia dostęp do rachunku. [5], [3]

3.2.2 Home Banking

Następną oferowaną usługą jest tzw. Home Banking umożliwiający szersze korzystanie z usług bankowych na odległość. Usługa ta polega na bezpośredniej komunikacji z bankiem za pośrednictwem sieci rozległej i specjalnego oprogramowania po stronie klienta. Programy te umożliwiają zarówno bierny, jak i aktywny dostęp do rachunku bankowego, a co za tym umożliwiają przeprowadzanie większość standardowych. Jest to również źródło informacji o kursach walut, raportów z rynku kapitałowego, wyników sesji giełdowych czy też o oferowanych przez bank innych produktach, jak kredyty i lokaty. Przesyłanie danych w tym systemie jest zabezpieczane na różne sposoby, stosuje się między innymi: różne algorytmy szyfrowania, klucze sprzętowe, wejście do systemu za pomocą hasła, podpisy elektroniczne. Do tego aby korzystać z Home Bankingu potrzebny jest komputer (minimum PC 486, 4 MB RAM, z systemem operacyjnym Windows, a niekiedy wystarczy nawet DOS), dostęp do sieci, odpowiednie oprogramowanie, konto w banku, telefon, a często także urządzenia kodujące i sprawdzające autentyczność danych. Instalację oprogramowania przeprowadza zwykle specjalista z banku, który szkoli też nowych klientów. Z uwagi na dość duże koszty, home banking wykorzystywany jest głównie przez firmy. Stosowanie home bankingu zmniejsza nacisk na personel banku, operatorzy bankowi są odciążeni z ilości prowadzonych operacji co pozwala uniknąć wielu błędów, które w znacznym stopniu opóźniają efektywność pracy całej infrastruktury bankowej. Wykorzystanie zdalnych usług bankowych umożliwia wysoki stopień przepływu informacji, który jest elastyczny, szybki i dostępny. Poniżej przedstawiam jeden z programów wykorzystywanych w Home Bankingu:

Rysunek 2. HomeCash – program obsługujący system Home Banking Banku Śląskiego S.A.

Źródło: wersja demonstracyjna tegoż programu

Warto też wspomnieć o innej, może mniej znanej propozycji niektórych banków. Jest nią Mobile Home Banking. W tym przypadku urządzeniem odbierającym jest pager posiadany przez klienta banku. Pozwala on na przesyłanie np. informacji o stanie konta, dokonanych wpłatach czy realizację zleceń przelewu o stałych porach dnia. [5]

3.2.3 Internet Banking (WWW Banking)

Wzrastająca od połowy lat dziewięćdziesiątych popularność i dostępność Internetu sprawiły, że sektor bankowy zainteresował się również i tym medium, upatrując w nim łatwy dostęp do rynku detalicznego i indywidualnego klienta. I rzeczywiście, bankowość internetowa, znana także jako Internet Banking, stała się w niedługim czasie nowym, a przy tym tanim kanałem dystrybucyjnym dla wielu banków. Bankowość internetowa na świecie obecnie coraz częściej zastępuje lub uzupełnia dotychczas stosowane rozwiązania – tzw. bankowości domowej (Home Banking), czy też Phone Banking. Kierowana jest głównie do klientów indywidualnych. Home banking pozwala klientowi banku na dostęp do swojego konta bankowego przy użyciu specjalnego oprogramowania, które łącząc się bezpośrednio z serwerem banku przesyła wszelkie niezbędne dane. Internet banking pozwala robić to samo bez użycia specjalnego oprogramowania i potrzeby nawiązywania bezpośredniego połączenia z bankiem – dostęp do konta odbywa się poprzez Internet, za pomocą przeglądarki WWW. Z konta w wirtualnym oddziale banku może korzystać praktycznie każdy kto dysponuje komputerem klasy PC z dostępem do Internetu i zainstalowaną przeglądarką WWW (Netscape Navigator, MS Internet Explorer). Internet Bankig umożliwia, dokonywanie wszystkich klasycznych operacji bankowych, bez wychodzenia z domu i co najważniejsze często taniej, niż w tradycyjny sposób. Transmisja danych jest szyfrowana. Stosowane są różne formy uwierzytelniania klientów (zarówno silne, jak i słabe). Poniżej przedstawiam główną stronę wirtualnego banku Inteligo:

Rysunek 3. Główna strona internetowego banku Inteligo

Źródło: Internet – inteligo.pl [5]

3.2.4 WAP Banking

WAP Banking jest nową usługą wprowadzaną ostatnio przez banki. Usługa ta zapewnia dostęp do operacji bankowych za pośrednictwem telefonu komórkowego GSM wyposażonego w przeglądarkę WAP. Do tej pory pilotażowy program wapowski uruchomił WBK S.A., natomiast zapowiada taką usługę Fortis Bank S.A.

WAP (ang. Wireles Application Protocol) – jest procedurą dostępu do Internetu, przy wykorzystaniu osobistych urządzeń przenośnych, takich jak telefony komórkowe. WAP jest otwartym, globalnym standardem łączności pomiędzy terminalami bezprzewodowymi, a Internetem lub innymi sieciami komputerowymi. Umożliwia on projektowanie nowoczesnych, interakcyjnych, funkcjonujących w czasie rzeczywistym usług bezprzewodowych, takich jak np. zlecenia operacji bankowych.

Posiadając konto w banku (najczęściej jest to to samo konto co w przypadku Internet Bankingu) oraz odpowiednio skonfigurowany telefon z WAP-em użytkownik ma możliwość zarządzania swoim kontem praktycznie z dowolnego miejsca o dowolnym czasie. Możliwości jakie są oferowane w tej usłudze są z reguły nieco skromniejsze od tych oferowanych w Internet Bankingu. [3], [5]

3.2.5 SMS Banking

System ten oferuje przede wszystkim bierny dostęp do rachunków bankowych. Po każdej operacji wykonanej na danym koncie bank wysyła informację tekstową do klienta, informującą go o dokonanej transakcji i aktualnym stanie konta. Banki przyjmują jedynie dyspozycje z uaktywnionych przez klienta numerów telefonów komórkowych.

Natomiast spotykany jest także aktywny dostęp do rachunku tą drogą (mało rozpowszechniony). A mianowicie, wysyłając do banku krótkie wiadomości tekstowe, o z góry ustalonej treści, można dokonywać prostych operacji bankowych takich jak składanie przelewu na określony wcześniej rachunek czy zakładanie lokat. [3]

3.2.6 E-mail Banking

Spotykane są dwie odmiany E-mail Bankingu. Pierwsza z nich ma bierny charakter. Klient posiada na serwerze bankowym skrzynkę poczty elektronicznej. Na koniec każdego dnia bank wysyła na tę skrzynkę informację, informującą użytkownika systemu o dokonanych tego dnia transakcjach i aktualnym stanie konta (oczywiście jeżeli danego dnia nie została wykonana żadna operacji e-mail nie jest w ogóle wysyłany).

Natomiast drugą oferowaną formą E-mail Bankingu (aktywną), jest usługa EmailMoney, choć faktycznie jest ona odmianą WWW lub WAP Bankingu. Umożliwia ona dokonywanie przelewów. Aby skorzystać z tej usługi nie trzeba znać numeru rachunku odbiorcy, wystarczy adres jego poczty elektronicznej. W celu dokonania takiego przelewów na stronach internetowych banku podajemy adres e-mail odbiorcy, kwotę jaką chcemy mu przesłać oraz pytanie i odpowiedź dla celów weryfikacyjnych. Nadawca takiego przekazu dostaje od banku powiadomienie o nim na swoją skrzynkę pocztową. Następnie loguje się na witrynie banku w celu podania odpowiedzi na zadane pytanie, a gdy się wszystko zgadza podaje numer rachunku bankowego, na który mają być przelane środki pieniężne.

3.2.7 Telegazeta

Jest to mało rozpowszechniony kanał i bardzo rzadko spotykany. Telegazeta umożliwia wyłącznie bierny dostęp do rachunku bankowego. Udostępnia klientowi informacje o stanie jego środków pieniężnych na rachunku bankowym. W Polsce kanał ten funkcjonuje jedynie w Invest Banku za pośrednictwem dekodera Polsatu. [2]

3.2.8 Bankomaty

Bankomaty są obecnie jedną z najbardziej rozpowszechnionych dróg komunikacji klienta z bankiem. Stały się kolejnym środkiem ku zwiększeniu komfortu realizacji operacji przez klienta. Bankomat pozwala na sprawdzanie stanu konta, wykonywanie operacji bezgotówkowych i pobieranie pieniędzy z rachunku za pomocą, udostępnionej w ramach rachunku, karty płatniczej/bankomatowej. Aby wykonać operację należy zwykle podać czterocyfrowy kod PIN. Obecnie bankomaty oplatają cały świat coraz gęstszą siecią pozwalając na dokonanie transakcji prawie w każdym miejscuna świecie, przez 24 godziny na dobę. W niedalekiej przyszłości bankomaty mogą zastąpić kioski multimedialne, przystosowane m. in. do wypłaty gotówki.K

Kiosk multimedialny to terminal informacyjny z wbudowanym komputerem wyposażonym w ekran dotykowy. Klient w prosty i intuicyjny sposób, poprzez dotyk pozycji na monitorze może korzystać z prezentacji multimedialnej w której wyczerpująca informacja współgra z ruchomym obrazem, muzyką, głosem lektora i oprawą graficzną. Prezentacja multimedialna oprowadza klienta po firmie (banku), pomaga mu dokonać wyboru, wykonać proste operacje, informuje o usługach, promocji i produktach firmy, oszczędza czas klienta i pracowników, potrafi wzbudzić jego zainteresowanie poprzez kontakt z nowymi mediami. [2], [3], [9]

3.3 Sposoby komunikacji – podsumowanie

W najbliższych latach prawdopodobnie pojawią się jeszcze nowe kanały komunikacji z bankiem, np. zarządzanie rachunkiem przy wykorzystaniu UMTS – telefonii komórkowej trzeciej generacji. Jednak przede wszystkim będziemy obserwować transformacje obecnych sposobów komunikacji tj. ich przystosowania do nowych, przyszłościowych usług. Na przykład bankomaty będą obsługiwać o wiele więcej funkcji niż obecnie – przelewy, zasilanie innych kart, przekształcą się w kioski multimedialne.

Liczba użytkowników kanałów internetowych, będzie rosła wraz z postępującą informatyzacją społeczeństwa. Wraz ze wzrostem dostępności usług internetowych i obniżaniem kosztów korzystania z nich będzie dodatkowo wzrastało zainteresowanie internetowymi kanałami dostępu do rachunku bankowego. Prawdopodobnie wzrośnie znaczenie SMS Banking oraz Email Banking, obecnie prawie w ogóle nie wykorzystywanych. Natomiast zdecydowanie największy wzrost obserwować będzie się w telefonii komórkowej, jednak z czasem telefonię GSM będzie wypierać telefonia komórkowa trzeciej generacji (UMTS), co może powstrzymać rozwój WAP Bankingu (stopniowo wypierany będzie przez bardziej zaawansowane technologicznie kanały UMTS).

Utworzenia banku spółdzielczego

5/5 - (1 vote)

Wstęp

Banki spółdzielcze stanowią istotny element systemu finansowego, szczególnie w kontekście rozwoju lokalnych społeczności oraz wspierania sektora małych i średnich przedsiębiorstw. Istota działania banków spółdzielczych opiera się na zasadzie wzajemności oraz współpracy członków, co odróżnia je od tradycyjnych instytucji bankowych nastawionych głównie na maksymalizację zysku. Celem tego artykułu jest szczegółowe omówienie procesu tworzenia banku spółdzielczego, z uwzględnieniem aspektów prawnych, organizacyjnych, ekonomicznych oraz społecznych, które warunkują skuteczność i stabilność tego typu instytucji.

Według prawa bankowego utworzenia banku spółdzielczego następuje na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Bankowego z zachowaniem trybu określonego przepisami ustawy – Prawo spółdzielcze za zgodą Prezesa NBP w uzgodnieniu z Ministrem Finansów, na wniosek założycieli. Natomiast bank w formie spółki akcyjnej może być utworzony na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Bankowego, wydanego w uzgodnieniu z Ministrem Finansów, z zachowaniem trybu określonego w przepisach Kodeksu handlowego o spółkach akcyjnych. Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby prawne i osoby fizyczne, z tym że założycieli nie może być mniej niż trzech. Art. 22 prawa bankowego stanowi, że funkcję organu nadzoru banku w formie spółki akcyjnej pełni rada nadzorcza, składająca się co najmniej z pięciu osób wybieranych przez walne zgromadzenia akcjonariuszy. Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób. Powołanie dwóch członków zarządu, w tym prezesa, następuje za zgodą Komisji Nadzoru Bankowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje rada nadzorcza. Bank w formie spółki akcyjnej może być utworzony również przez osoby zagraniczne albo z udziałem osób zagranicznych. Statut banku w formie spółki akcyjnej ustalają założyciele banku.

Charakterystyka banku spółdzielczego

Banki spółdzielcze są specyficznymi instytucjami finansowymi, które różnią się od komercyjnych banków przede wszystkim swoją strukturą własnościową oraz misją. Banki spółdzielcze są własnością swoich członków, którzy są jednocześnie ich klientami. Każdy członek banku posiada prawo głosu, co zapewnia demokratyczny charakter zarządzania instytucją. Banki te działają na zasadzie non-profit, co oznacza, że zyski są reinwestowane w rozwój banku, zaspokajanie potrzeb członków oraz wspieranie lokalnych społeczności.

Podstawy prawne i regulacje

Proces tworzenia banku spółdzielczego w Polsce regulowany jest przez szereg aktów prawnych, w tym Ustawę o spółdzielniach oraz Ustawę o funkcjonowaniu banków spółdzielczych i ich zrzeszeń. Kluczowym dokumentem jest również statut banku, który określa zasady jego funkcjonowania, w tym cele, strukturę organizacyjną, prawa i obowiązki członków oraz sposób zarządzania. Ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz inne przepisy dotyczące nadzoru bankowego są także istotne w kontekście zapewnienia stabilności i bezpieczeństwa działalności banków spółdzielczych.

W celu założenia banku spółdzielczego konieczne jest złożenie wniosku o rejestrację spółdzielni do Krajowego Rejestru Sądowego. Niezbędne jest również uzyskanie zgody Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), która ocenia m.in. adekwatność kapitałową, zdolność zarządzania ryzykiem oraz zgodność działalności banku z przepisami prawa.

Proces organizacyjny

Założenie banku spółdzielczego wymaga starannego planowania oraz zaangażowania zarówno kapitałowego, jak i ludzkiego. Proces ten można podzielić na kilka kluczowych etapów.

Na początku należy zgromadzić grupę założycieli, którzy będą odpowiedzialni za opracowanie koncepcji działania banku, przygotowanie statutu oraz zebranie odpowiedniego kapitału zakładowego. Minimalny kapitał zakładowy, wymagany do założenia banku spółdzielczego w Polsce, wynosi obecnie 1 milion euro, co ma na celu zapewnienie odpowiedniej stabilności finansowej nowo powstałej instytucji.

Kolejnym krokiem jest opracowanie biznesplanu, który powinien uwzględniać analizę rynku, strategię pozyskiwania klientów, ofertę produktową oraz plan finansowy. Biznesplan jest nie tylko narzędziem wewnętrznym, ale również dokumentem, który musi być przedłożony Komisji Nadzoru Finansowego w ramach procesu uzyskiwania licencji na działalność bankową.

Finansowanie i kapitał początkowy

Kapitał początkowy banku spółdzielczego może pochodzić z różnych źródeł. Najczęściej są to wkłady założycieli, którzy stają się pierwszymi członkami spółdzielni. Dodatkowo, bank może pozyskiwać kapitał poprzez emisję udziałów, które mogą być nabywane przez nowych członków. Ważne jest, aby kapitał był odpowiednio zdywersyfikowany, co pozwoli na uniknięcie nadmiernego ryzyka związanego z zależnością od pojedynczego inwestora.

Zgromadzony kapitał powinien być wystarczający nie tylko na pokrycie kosztów założenia banku, ale również na zapewnienie odpowiedniej płynności finansowej w początkowym okresie działalności. Warto zwrócić uwagę na fakt, że banki spółdzielcze, ze względu na swoją specyfikę, mają ograniczone możliwości pozyskiwania kapitału z zewnętrznych źródeł, takich jak emisja akcji czy obligacji, co sprawia, że kluczowe znaczenie ma odpowiednie zarządzanie kapitałem początkowym.

Strategia marketingowa i pozyskiwanie klientów

Sukces banku spółdzielczego w dużej mierze zależy od skuteczności strategii marketingowej oraz zdolności do pozyskiwania nowych członków. Warto zatem opracować ofertę, która będzie atrakcyjna dla potencjalnych klientów, z uwzględnieniem ich potrzeb i oczekiwań. Banki spółdzielcze często oferują konkurencyjne warunki kredytowania, atrakcyjne lokaty oraz personalizowaną obsługę, co stanowi ich przewagę konkurencyjną w stosunku do większych instytucji finansowych.

Efektywna kampania promocyjna powinna być skierowana przede wszystkim do lokalnych społeczności, małych i średnich przedsiębiorstw oraz rolników, którzy stanowią główną grupę docelową banków spółdzielczych. Warto również rozważyć współpracę z organizacjami społecznymi oraz lokalnymi samorządami, co może przyczynić się do zwiększenia zaufania i wiarygodności nowo powstałej instytucji.

Zarządzanie i struktura organizacyjna

Struktura organizacyjna banku spółdzielczego powinna być dostosowana do jego specyfiki oraz wielkości. Kluczową rolę odgrywa tutaj zarząd, który odpowiada za bieżące zarządzanie bankiem oraz realizację przyjętej strategii. W skład zarządu wchodzą zazwyczaj osoby posiadające doświadczenie w sektorze finansowym, co jest niezbędne do skutecznego zarządzania ryzykiem oraz podejmowania decyzji inwestycyjnych.

Obok zarządu, istotną rolę pełni rada nadzorcza, która sprawuje kontrolę nad działalnością zarządu oraz reprezentuje interesy członków spółdzielni. Ważne jest, aby zarówno zarząd, jak i rada nadzorcza działały zgodnie z zasadami ładu korporacyjnego, co zapewni przejrzystość i odpowiedzialność w podejmowaniu decyzji.

Ryzyka i wyzwania

Działalność banków spółdzielczych wiąże się z wieloma wyzwaniami, które mogą wpłynąć na ich stabilność finansową oraz zdolność do realizacji przyjętej misji. Jednym z głównych ryzyk jest ryzyko kredytowe, związane z możliwością niespłacania zobowiązań przez kredytobiorców. Banki spółdzielcze, ze względu na swoją specyfikę, często udzielają kredytów rolnikom oraz małym przedsiębiorcom, którzy są bardziej narażeni na wahania koniunktury gospodarczej.

Kolejnym wyzwaniem jest ryzyko płynności, które może wynikać z ograniczonej możliwości pozyskiwania kapitału oraz niskiej dywersyfikacji źródeł finansowania. Banki spółdzielcze muszą zatem zwracać szczególną uwagę na zarządzanie płynnością oraz monitorowanie sytuacji finansowej swoich klientów.

W kontekście globalnych wyzwań, takich jak digitalizacja oraz rosnąca konkurencja ze strony fintechów, banki spółdzielcze muszą inwestować w nowoczesne technologie oraz rozwijać swoje usługi cyfrowe. W przeciwnym razie mogą napotkać trudności w utrzymaniu swojej pozycji na rynku oraz przyciąganiu nowych klientów.

Znaczenie społeczno-ekonomiczne banków spółdzielczych

Banki spółdzielcze odgrywają kluczową rolę w rozwoju lokalnych społeczności, przyczyniając się do wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy oraz wspierania przedsiębiorczości. Ich działalność ma również istotny wymiar społeczny, ponieważ banki te często angażują się w różnego rodzaju inicjatywy prospołeczne, takie jak wspieranie lokalnych organizacji pozarządowych, finansowanie projektów edukacyjnych czy działalność charytatywna.

Warto podkreślić, że banki spółdzielcze, działając na zasadach wzajemności oraz zrównoważonego rozwoju, mogą stanowić alternatywę dla tradycyjnych instytucji finansowych, szczególnie w kontekście rosnącego znaczenia odpowiedzialności społecznej biznesu oraz zrównoważonego rozwoju.

Podsumowanie

Tworzenie banku spółdzielczego jest procesem złożonym i wymagającym, który wymaga nie tylko odpowiedniego przygotowania kapitałowego i organizacyjnego, ale również zaangażowania ze strony założycieli oraz przyszłych członków. Banki spółdzielcze, dzięki swojej unikalnej strukturze oraz misji, mogą odgrywać ważną rolę w rozwoju lokalnych społeczności oraz wspieraniu sektora małych i średnich przedsiębiorstw. Jednakże, aby odnieść sukces, konieczne jest skuteczne zarządzanie ryzykiem, inwestowanie w nowoczesne technologie oraz utrzymanie bliskich relacji z członkami i klientami banku. W dobie dynamicznych zmian na rynku finansowym, banki spółdzielcze muszą być elastyczne i gotowe do adaptacji, aby sprostać nowym wyzwaniom i kontynuować swoją misję na rzecz lokalnych społeczności.

Zagraniczne operacje rozliczeniowe

5/5 - (1 vote)

FORMY ROZLICZEŃ DEWIZOWYCH

Czeki

Czek w obrotach zagranicznych jest zleceniem udzielonym na specjalnym formularzu zagranicznemu bankowi przez bank krajowy z poleceniem wypłacenia określonej kwoty pieniężnej okazicielowi czeku lub oznaczonej w nim osobie. Sprawy związane z formą czeku, sposobem wystawiania itp. Są regulowane przepisami prawa czekowego. Przepisy prawa czekowego zawarte są w ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. Wystawca czeku musi mieć w banku środki lub wolną marżę kredytu i tylko do tej wysokości wolno mu wystawić czek. Pokrycie dla wystawionego czeku powinno znajdować się na rachunku bankowym przez co najmniej 10 dni, będących okresem ważności czeku. W tym czasie otrzymujący czek powinien go przedstawić do realizacji.

Czeki można podzielić na: bankierskie, skarbowe i podróżnicze.

W rozliczeniach zagranicznych czeki używane są w ruchu turystycznym i do regulowania mniejszych płatności. W polskiej praktyce bankowej występują najczęściej czeki bankierskie i podróżnicze. Zagraniczny czek bankierski jest wystawiany przez bank (zagraniczny), który poleca innemu bankowi (krajowemu) wypłacenie określonej kwoty pieniędzy osobie wskazanej w tekście tego dokumentu. Odwrotnie – banki krajowe wystawiają czeki na banki zagraniczne (korespondentów). Czeki podróżnicze (ang. traveller’s cheque) emitują banki, instytucje finansowe, a także wielkie biura podróży. Mają one inna formę, gdyż są emitowane na drukowanych formularzach na okrągłe kwoty o różnym nominale. Podróżni nabywając te czeki umieszczają na nich wzór podpisu, a w momencie realizacji podpisują czek powtórnie. W ostatnich latach czeki podróżnicze są wypierane przez wygodniejsze w użyciu karty kredytowo-płatnicze.

Weksle

Weksel , jest papierem wartościowym sporządzanym w formie przyjętej przez przepisy prawa wekslowego. Polskie prawo wekslowe zawarte jest w przepisach ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r.

Występują 2 rodzaje weksli:

  • weksel własny (sola weksel) – jest to dokument, w którym wystawca zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty;
  • weksel trasowany – jest to dokument, w którym wystawca zleca drugiej osobie zapłacenie określonej kwoty.

Weksel trasowany (trata), pełni ważną rolę w obrotach zagranicznych. W funkcji płatniczej, dzięki temu, że istnieje możliwość przenoszenia praw wekslowych z jednej osoby na drugą (w formie indosu zwanej również żyrem), może on być traktowany jako forma rozliczeń, ale jego rola jest znacznie większa, gdyż pełni równocześnie funkcję kredytową. Wystawiany w obcej walucie jest dewizą poszukiwaną na rynkach zagranicznych i krajowych.

W obrotach zagranicznych weksle występują w krótkoterminowych transakcjach kredytowych, a typowy przebieg operacji jest następujący:

  1. eksporter otrzymuje za dostarczony towar tratę zaakceptowaną przez importera (nazywaną wówczas także akceptem) lub jego własny weksel (sola);
  2. eksporter zazwyczaj dyskontuje otrzymany weksel w banku i otrzymuje należność pomniejszoną przez bank o odsetki dyskonta;
  3. bank, który zdyskontował weksel, może go odstąpić w formie dewizy lub przedstawić importerowi do wykupienia w terminie płatności za pośrednictwem banku korespondenta.

Eksporter może domagać się dodatkowego zabezpieczenia należności w formie poręki wekslowej (awalu).

Forfaiting

Transakcje forfaitingowe stanowią szczególną formę nabycia wierzytelności przez Bank. Polegają na nabyciu przez Bank należności terminowych powstałych w rezultacie eksportu towarów i usług z wyłączeniem prawa regresu wobec odstępującego wierzytelność. Oznacza to, że nawet jeśli przejęte przez Bank należności nie zostaną uregulowane przez dłużnika w danym terminie, to Bank nie stosuje roszczenia zwrotnego względem zbywcy wierzytelności. Jest to dla Klienta sprzedającego wierzytelność niewątpliwą zaletą, gdyż pozbywa się ryzyka związanego z niewypłacalnością dłużnika. Przedmiotem forfaitingu są wierzytelności pieniężne, wymagalne i nieprzedawnione , istniejące lub przyszłe z tytułu umów sprzedaży, dostawy towarów lub wykonania usługi w obrocie z zagranicą. Przedmiotem forfaitingu mogą być również wierzytelności w walutach wymienialnych. Partnerowi zagranicznemu mogą być zaoferowane dłuższe terminy zapłaty za dostarczony towar, co może mieć wpływ na zwiększenie obrotów handlowych. przedsiębiorstwa zdobywając wierzytelności terminowe poprawiają płynność i zdolność płatniczą podwyższając w ten sposób wiarygodność kredytową. Termin płatności wierzytelności przyjmowanych przez Bank do forfaitingu nie może przekraczać 18 miesięcy od daty podpisania umowy.

Polecenie wypłaty

Najprostszą i coraz częściej stosowaną formą rozliczeń międzynarodowych są polecenia wypłaty wykonywane techniką teletransmisji (mogą one także być dalekopisowe, telegraficzne lub listowne).

Polecenie wypłaty wydaje bankowi jego Klient lub bank korespondent. Polega ono na wypłaceniu kwoty pieniężnej pochodzącej ze środków wpłaconych bankowi lub w ciężar rachunku zleceniodawcy w jego banku, bądź zapisanej na rachunek banku wykonawcy przez bank zlecający wypłatę. Dokument polecenia wypłaty może być uzależniony od spełnienia pewnych warunków.

Inkaso

Inkaso jest szeroko stosowaną formą rozliczeń w obrotach zagranicznych i usługą świadczoną przez banki. Polega ono na pobraniu (zainkasowaniu) przez bank należności Klienta lub zabezpieczeniu jej przyszłej zapłaty w zamian za wydanie dokumentów powierzonych przez niego bankowi. Bank wydaje dokumenty po zainkasowaniu należności lub po zabezpieczeniu zapłaty np. w postaci akceptowania weksla trasowanego, dostarczenia gwarancji itp. Rzadko spotykaną formą inkasa może być wydanie dokumentu franco, bez jakichkolwiek warunków.

Przedmiotem inkasa mogą być dokumenty handlowe potwierdzające dostawy towarów lub świadczenie usług albo dokumenty finansowe w postaci czeków, weksli czy uszkodzonych banknotów. W zależności od rodzaju inkasowanych dokumentów rozróżnia się inkaso dokumentowe oraz finansowe. W zależności od tego, czy zapłata za inkasowane dokumenty następuje równocześnie z ich wydaniem, czy po upływie określonego terminu, rozróżnia się inkaso a vista (kasowe) lub terminowe. W zależności natomiast od rodzaju transakcji występuje inkaso importowe lub eksportowe.

W typowej operacji inkasowej występują:

  • podawca (eksporter) składający w banku zlecenie inkasowe z załączonymi dokumentami towarowymi;
  • bank podawcy (eksportera) przyjmujący od podawcy dokumenty i przesyłający je z własnym zleceniem inkasowym do zagranicznego banku pośredniczącego;
  • bank pośredniczący, będący bankiem płatnika w kraju płatnika, który wydaje mu dokumenty po zainkasowaniu należności lub spełnieniu przez płatnika innych warunków zawartych w zleceniu inkasowym;
  • płatnik (importer) wykupujący inkasowane dokumenty.

Do obowiązków banku pośredniczącego należy prawidłowe i staranne wykonanie otrzymanego zlecenia. Bank pośredniczący niezwłocznie zawiadamia płatnika o otrzymaniu dokumentów inkasowych. Do zawiadomienia dołącza jeden egzemplarz faktury, ewentualnie łącznie z tratą do zaakceptowania, jeśli zlecenie inkasowe przewiduje taką formę zapłaty. Płatnik zleca swemu bankowi dokonanie zapłaty lub akceptuje przesłaną mu tratę. Płatnik może odmówić zapłaty podając przyczyny odmowy. O odmowie zapłaty lub o warunkach, od których uzależnia on zapłatę czy akceptowanie weksla, bank pośredniczący informuje bank podawcy, oczekując dalszych instrukcji.

Przedmiotem inkasa dokumentowego są dokumenty handlowe, nadające ich posiadaczowi uprawnienia do otrzymania towaru, takie jak dokumenty przewozowe, ubezpieczeniowe i faktury. Bank płatnika nie jest obowiązany do opiekowania się towarem przed przyjęciem go przez importera, chyba że taki obowiązek nakłada przyjęte przez niego zlecenie inkasowe. Jednak w praktyce banki dbają o interesy Klientów i zawiadamiają ich o zagrożeniach wykrytych podczas wykonywania zlecenia.

Inkaso dokumentowe jest korzystniejszą formą rozliczeń dla importera niż dla eksportera. Nadaje się do rozliczeń między znającymi się kontrahentami.

Akredytywa dokumentowa

Akredytywa dokumentowa jest zobowiązaniem banku importera do uregulowania eksporterowi należności w zamian za złożenie dokumentów reprezentujących towar. Mimo, że bank otwiera akredytywę w związku z umową kupna-sprzedaży, jest ona jego zobowiązaniem samoistnym i niezależnym od tej umowy. Banki

Zakończenie praca na temat usług bankowych

5/5 - (1 vote)

Pisząc pracę i analizując działalność banku oprócz samej hipotezy, która miała wyjaśnić czy to banki kreują popyt, czy też tylko odpowiadają na istniejące zapotrzebowanie, zadawałem sobie szereg pytań pomocniczych, pomagających dotrzeć do ostatecznej odpowiedzi. Czy problemem jest przekonanie klientów do nowości, i czy istnieje bariera mentalności, którą należałoby przełamać, najlepiej obrazują wyniki, jakie prezentują banki po ponad roku swojej działalności. Handlobank i Millennium zebrały już ponad 130 tys. klientów.

W Millennium przez telefon dokonuje się 70 proc. operacji. Przedstawiciele banku twierdzą, że to prawdziwy sukces. Sądzili, że będą musieli dłużej przyzwyczajać klientów do nowych usług. Pod koniec 1999 roku Millennium miało 68,5 tys. klientów. Oznacza to, że niektóre oddziały osiągnęły już zamierzany poziom obsługi 2-3 tys. rachunków. Ambicją banku jest zdobycie 5 proc. udziału w rynku. Planuje on wprowadzić wkrótce dostęp do kont osobistych za pomocą internetu.

Dodatkowym ułatwieniem dla klientów banku, rozszerzającym znacznie jego zasięg i dostępność, było podpisanie umowy o daleko idącej współpracy z Euronetem. Firma ta instaluje i obsługuje własną sieć wielofunkcyjnych bankomatów i posiada blisko 500 urządzeń w całym kraju. Zgodnie z tą umową dotychczasowe bankomaty Millennium przejmie Euronet i włączy do swojej sieci udostępniając ją klientom Millennium na zasadach takich, jakby były one własnością banku. Oznacza to znaczne powiększenie liczby punktów z niższymi prowizjami i możliwością dokonania transakcji takich jak np.: przelewy, zakładanie lokat, również tam, gdzie bank nie przewidział ekspansji.

Handlobank obsługuje obecnie około 60 tys. klientów w 37 placówkach. Bank w ciągu najbliższych lat chce znaleźć się w pierwszej piątce od względem liczby obsługiwanych rachunków. Oznacza to, że rachunków musiałoby być co najmniej 410 tys. bo tyle ma w tej chwili piąty z listy Wielkopolski Bank Kredytowy. W tej chwili 60 proc. klientów preferuje dokonywanie operacji w oddziale, ale Maciej Łebkowski uważa, że „klienci polskich banków szybko się uczą i coraz bardziej będą rosły ich wymagania” [„Komentarz dla Prawa i Gospodarki”, Prawo i Gospodarka, 13 stycznia 2000]. Tak należy wyjaśnić inwestowanie w technicznie zaawansowane przedsięwzięcia. Tworzone od podstaw nowoczesne sieci oferują sprawność, szybkość i łatwość w dostępie do usług od zaraz: nie trzeba przeprowadzać restrukturyzacji, zmiany dotychczasowych zachowań pracowników. Handlobank ma zamiar zainwestować łącznie 150 tys. dolarów.

LukasBank dzięki swoim kreacjom w bardzo niedługim czasie (pół roku) niespotykanie upowszechnił swoją nazwę. Instytut GkF Polonia przeprowadził badania spontanicznej znajomości marek banków. LukasBank pół roku temu wskazało 1 proc. badanych. W badaniach przeprowadzonych pod koniec zeszłego, 1999 roku bank mógł się pochwalić już 12 proc. spontaniczną znajomością swojej nazwy. Świadczyć to może o znakomitym trafieniu w potencjalne potrzeby nabywców usług bankowych. Zapamiętuje się zazwyczaj zdarzenia, które wpływają na nas, tak więc ukazanie szeregu korzyści płynących z wyboru tego a nie innego banku powoduje zakodowanie jego nazwy w naszej świadomości. Kreacja LukasBanku spełniła więc swoją rolę znakomicie. Gdyby tylko jeszcze za spontaniczną znajomością mógł podążać udział w rynku…

Coraz częściej słyszy się też o konkurencie jaki może się wkrótce pojawić na rynku usług detalicznych. Poczta Polska ma zamiar po odkupieniu udziałów Banku Pocztowego od Telekomunikacji Polskiej S.A. udostępnić swoje 7,7 tys. placówek w celu prowadzenia działalności bankowej. (Można domniemywać, że pocztowe kolejki jeszcze się zwiększą.) Świadczy to o ogromnym potencjale tkwiącym w rynku detalicznym. Można go zdobyć i czerpać zyski, ale w dzisiejszych czasach nie będzie to już tak łatwe. Rośnie konkurencja i „wyścig zbrojeń”. Innowacje mogą stanowić bardzo znaczącą przewagę konkurencyjną. Co zaoferuje Bank Pocztowy swoim klientom? System Q-Matic znany z poczty, informujący by przyjść za godzinę w celu obsłużenia?

Nowe potrzeby, jakie zrodziły się pod koniec XX wieku wymagają obsługi szybkiej i sprawnej. To jest po części odpowiedź na hipotezę mojej pracy. Miła obsługa i uśmiechy stanowią raczej dopełnienie podstawowej zalety McBanków, jaką jest szybkość i możliwość zdalnego przeprowadzania operacji. Są też naturalnym w dzisiejszych czasach sposobem na pozyskiwanie klientów: pomimo rozkładu więzi międzyludzkich (a może przez to), ludzie szukają ciepła i serdeczności na każdym kroku. Chcą go otrzymywać w sklepie, w telewizji no i w banku. Dlaczego mieliby go tu nie otrzymywać. Powoli zaczynamy traktować bank jako narzędzie do ułatwiania sobie życia. Nie wywołuje on już strachu, jaki kiedyś towarzyszył odwiedzinom jego placówki w celu wzięcia kredytu. Bank staje się elementem codzienności tak jak samochód czy samolot i związane z nimi podróże. Kiedyś bano się jeździć i latać. Teraz jest to naturalne. Banki nie robią już nam łaski, że chcą nas obsługiwać. Zabiegają o nas bo zarabiają na tym. Sprzedaż idzie lepiej kiedy personel jest przyjazny. To kosztuje mało a zwiększa lojalność i zaskakuje klientów.

Zauważmy, że przesłania banków bardzo starają się pokazywać, jak te instytucje są blisko nas: ludzi, klientów. „Twój sąsiad chciałby Cię poznać”, „będzie nam bardzo miło Państwa gościć”, „nie rozpoznasz w nim banku”, „taki bank to ja rozumiem”. Banki same zrozumiały, że nie mogą już gloryfikować swojej działalności, ponieważ to już nikogo nie interesuje. Podaż jest duża: nie podoba mi się tutaj, pójdę gdzie indziej.

Jednak nie wszyscy pójdą. Niektórzy wolą załatwiać tak proste sprawy (jak np.: przelew) z domu. Nie chcą tracić czasu na dojazdy do oddziału i stanie w kolejkach. Wybierają usługodawców, którzy zaproponują rozwiązanie spełniające ich oczekiwania. Bankom też będzie się to opłacać. Taniej kosztuje utrzymanie potężnego i zaawansowanego technologicznie call center niż potężnych oddziałów, których w dodatku musi być potężna ilość. Zyskują obie strony, a to dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym.

Istnieje pewna grupa klientów innowatorów, która zgłasza potrzebę obsługi w nowej formule. Z reguły ta innowacyjność schodzi z czasem „pod strzechy”, staje się powszechna. W związku z tą prawidłowością, banki tworzą nowe rodzaje usług, by być przygotowanym zawczasu i mieć na starcie przewagę konkurencyjną. Zaspakajając potrzeby innowatorów stymulują za ich pomocą (i reklamy oczywiście) potrzeby tzw. naśladowców. Przez samo wprowadzenie usługi do powszechnego użytku przyspieszają jego upowszechnienie. Nie można więc stwierdzić z pełną jednoznacznością, że to banki kreują potrzeby, albo też tylko je zaspokajają. Tego zresztą należało się spodziewać i już, prawdę mówiąc, w fazie koncepcyjnej tej pracy miałem odpowiedź na pytanie, które sobie zadawałem.

Wprowadzanie nowych brandów służy moim zdaniem, do szybszego budowania nowego wizerunku. Nowy bank – nowe możliwości. I wszystko byłoby piękne, gdyby nie pewna specyfika bankowości: zaufanie i bezpieczeństwo. Banki obchodzą to poprzez uwypuklanie swoich związków kapitałowych z uznanymi już markami. W ten sposób osiągają dwie rzeczy na raz: pokazują, że są bezpieczne i wiarygodne i jednocześnie odcinają się od stereotypu, pokazując swoją nową twarz bez zaszłości.

Niniejsza praca świadczy o wyższości orientacji marketingowej nad produktową i sprzedażową, jak i o samym marketingu. Podsumowując można powiedzieć, że jest on sposobem na spotkanie się oferenta i biorcy gdzieś pośrodku drogi, pozwalającym zmaksymalizować korzyści oby stron, a możliwość straty zmniejszyć do minimum. Ot, cała filozofia.

Bank internetowy

5/5 - (1 vote)

Wzrastająca od połowy lat dziewięćdziesiątych popularność i dostępność Internetu sprawiły, że sektor bankowy zainteresował się również i tym medium, upatrując w nim łatwy dostęp do rynku detalicznego i indywidualnego klienta. I rzeczywiście, bankowość internetowa, znana także jako Internet banking, stała się w niedługim czasie nowym, a przy tym tanim kanałem dystrybucyjnym dla wielu banków. Bankowość internetowa na świecie obecnie coraz częściej zastępuje lub uzupełnia dotychczas stosowane rozwiązania tzw. bankowości domowej (home banking). Home banking pozwala klientowi banku na dostęp do swojego konta bankowego przy użyciu modemu oraz dedykowanego oprogramowania, które łącząc się modemem bezpośrednio z serwerem banku przesyła wszelkie niezbędne dane. Internet banking pozwala robić to samo bez użycia dedykowanego oprogramowania i potrzeby nawiązywania bezpośredniego połączenia z bankiem – dostęp do konta odbywa się poprzez Internet, za pomocą przeglądarki WWW.

Do największych światowych banków internetowych zaliczane są m.in.: Wells Fargo Bank (http://wellsfargo.com/), Bank of America (http://www.bankamerica.com/), Security First Network Bank (http://www.sfnb.com/), Citybank (http://www.citibank.com/), Salem Five (http://www.salemfive.com/). W Polsce pierwszy elektroniczny oddział banku w Internecie powstał w 1998 roku. Utworzył go, nieistniejący już obecnie, łódzki Powszechny Bank Gospodarczy, (obecnie Pekao S.A.). Był to pierwszy bank w Europie Wschodniej i Środkowej oferujący swoje usługi poprzez Internet. Obecnie takie usługi w Polsce oferują m.in.: Pekao S.A. (http://www.pekao.com.pl/oe/), BPH (http://www.sezam.bph.pl/), Pierwszy Polsko Amerykański Bank (http://www.ppabank.com.pl/services/planet), Lukas Bank (http://www.lukas.com.pl/e-bank/), WBK (http://www.wbk24.pl/).

Konto w wirtualnym oddziale banku może otworzyć praktycznie każdy kto dysponuje komputerem klasy PC z dostępem do Internetu i zainstalowaną przeglądarką WWW (Netscape Navigator, MS Internet Explorer, Opera). Otwarcie wirtualnego rachunku zawsze poprzedzone jest wypełnieniem odpowiedniego formularza znajdującego się na stronie internetowej oddziału, dzięki któremu klient zawiera umowę z wybraną przez siebie placówką danego banku. Po podpisaniu umowy (następuje to wybranej przez klienta placówce) klient najczęściej otrzymuje token. Jest to niewielkie urządzenie elektroniczne, generujące co jakiś czas według algorytmu znanemu tylko serwerowi banku ciąg cyfr. Umożliwia ono identyfikacje klienta w kontaktach z wirtualnym oddziałem banku. Wraz z tokenem nadawany jest identyfikator i hasło, umożliwiające zalogowanie się na serwer [klucz prywatny i publiczny – zestaw kluczy wygenerowany podczas wypełniania zgłoszenia, służący do podpisywania i weryfikacji podpisów na dokumentach elektronicz‌nych. Prawidłowy mechanizm zastosowania kluczy polega na wykorzystaniu przez każde‌go użytkownika dwóch kluczy: prywatnego i publicznego. Klucz prywatny jest przecho‌wywany przez osobę wysyłającą wiadomość (klienta banku) i nie może być nikomu udostępniany. Umożliwia on wygenerowanie „podpisu” pod wysyłaną wiadomością w specyficzny i niemożliwy do podrobienia sposób. Natomiast klucz publiczny odpowia‌dający kluczowi prywatnemu danego użytkownika jest ogólnie dostępny i pozwala na zidentyfikowanie autentyczności podpisu wygenerowanego kluczem prywatnym.].

Posiadanie konta w wirtualnym oddziale banku umożliwia m.in.:

  • składanie zleceń przelewów z rachunków wewnętrznych oddziału, innych oddziałów banku i innych banków;
  • zakładanie lokat terminowych;
  • składnie zleceń jednorazowych, okresowych i stałych;
  • kontrolowanie salda rachunku;
  • wgląd w historię operacji na rachunku;
  • otrzymywanie bieżących i szczegółowych informacji o danym rachunku 24 godziny na dobę przez 365 dni w roku;
  • składanie zamówienia na karty płatnicze, czeki;
  • zastrzeżenie dokumentów, kart płatniczych, czeków w razie ich zgubienia lub kradzieży.

Najważniejszym i właściwie jedynym istotnym problemem, jaki trzeba rozwiązać przy elektronicznych transakcjach bankowych, jest bezpieczeństwo. Szyfrowanie połączenia między klientem, a bankiem, jest rzeczą oczywistą, ale to nie wystarcza. Niezbędne jest wiarygodne potwierdzenie tożsamości użytkownika. Ponieważ ryzyko w przypadku dostania się osoby niepowołanej do czyjegoś konta bankowego jest dość duże, uważa się, że w zastosowaniach bankowych standardowa metoda uwierzytelniania użytkownika typu identyfikator + hasło jest niewystarczająca. Stosowane są jeszcze dodatkowe zabezpieczenia. W przypadku home bankingu takim zabezpieczeniem – oprócz faktu, że program obsługujący home banking dzwoni na zwykle nieznany publicznie specjalny numer dostępowy banku – jest prywatny klucz szyfrujący, który otrzymuje każdy użytkownik wraz ze swoją kopią programu. Ta sama metoda może być też zastosowana w przypadku Internet bankingu.

Protokół SSL pozwala na zastosowanie tzw. certyfikatów prywatnych. Taki certyfikat, wygenerowany przez bank, użytkownik otrzymuje na dyskietce przy podpisywaniu umowy i instaluje go w swojej przeglądarce WWW. Certyfikat może być też umieszczony w karcie mikroprocesorowej, odczytywanej przez specjalny czytnik w komputerze, co zapewnia jeszcze wyższy poziom bezpieczeństwa (wymaga jednak wyposażenia komputera w odpowiedni czytnik). Zabezpieczenie takie jest dobre pod warunkiem, że klucz prywatny rezyduje na komputerze, z którego dokonujemy transakcji, i nigdzie więcej. Ten model zabezpieczenia realizują tzw. prywatne certyfikaty SSL, obsługiwane przez każdą przeglądarkę z zaimplementowanym modułem SSL.

Jednakże głównym zabezpieczeniem, stosowanym przez większość banków, jest token. Bez niego na dobrą sprawę nie ma sposobu przewidzenia, jakie kombinacje cyfr należy wpisać na stronie WWW, aby dostać się do systemu lub wykonać jakąś operację. Jedno, czy też nawet kilkukrotne podsłuchanie sesji użytkownika z systemem poprzez niepowołane osoby nic nie da, gdyż za każdym razem generowane ciągi cyfr są inne. Token może być dodatkowo zabezpieczony kodem PIN. Zgubiony lub skradziony nie będzie przydatny, gdyż po (najczęściej) trzykrotnym błędnym wprowadzeniu PIN-u ulega zablokowaniu. Również sam właściciel po stwierdzeniu kradzieży może go natychmiast zastrzec w banku.

Powstawanie elektronicznych oddziałów banków nie jest jedynie kwestią mody. Stworzenie interaktywnego systemu bankowego niesie za sobą ogromne znaczenie dla instytucji finansowych jak również dla potencjalnych klientów. Bankowość elektroniczna jest jedną z form świadczenia usług bankowych. Może być dobrym kanałem dystrybucji produktów bankowych, jeśli towarzyszyć temu będzie masowe używanie kart bankowych, inteligentnych bankomatów, wykonujących inne funkcje, niż tylko wypłata gotówki. Stosowanie bankowości elektronicznej zmniejsza nacisk na personel banku, operatorzy bankowi są odciążeni z ilości operacji przeprowadzanych codziennie w banku, co pozwala uniknąć wielu błędów, które w znacznym stopniu opóźniają efektywność pracy całej infrastruktury bankowej. Wykorzystywanie zdalnych usług bankowych umożliwia wysoki stopień przepływu informacji, który jest elastyczny, szybki i dostępny [14].

Usługi w sieci pozwalają bankom ograniczyć koszty transakcji. To właśnie internetowa obsługa klienta jest najtańsza. Orientacyjne koszty poszczególnych rodzajów transakcji przedstawiono w tabeli 1.1.

Tabela. Orientacyjne koszty transakcji bankowych

Lp. Typ transakcji Orientacyjny koszt

1. Tradycyjna 1,07 USD

2. Phone banking 0,54 USD

3. Home banking 0,27 USD

4. Internet banking 0,01 USD

Korzyści wynosi także klient internetowego banku. Do najistotniejszych z nich zaliczyć należy: możliwość wglądu w aktualny stan rachunków bankowych o każdej porze, możliwość dysponowania swoimi środkami z dowolnego miejsca, gdzie jest dostęp do Internetu, wygoda, oszczędność czasu na dojazdy do banku i oczekiwanie w kolejkach. Jednocześnie podnosi się efektywność zarządzania posiadanymi przez klienta środkami. Jest to niewątpliwie jedną z największych zalet kont elektronicznych.

Chociaż dotychczasowy sposób płatności w Internecie, polegający na podawaniu numeru karty kredytowej zaszyfrowanej protokołem SSL, uznawany jest za dosyć bezpieczny, ma jednak kilka braków. Należy do nich przede wszystkim niedoskonały mechanizm identyfikacji obu stron transakcji, stwarzający możliwość nadużyć.

Z tego względu MasterCard i Visa, wspólnie z firmami komputerowymi takimi jak IBM, stworzyły nowy standard płatności internetowych, zwany SET (Secure Electronic Transaction; wyczerpujący opis SET zawiera publikacja IBM). Wymaga on od użytkownika (posiadającego już kartę płatniczą) zaopatrzenia się w swoim banku w specjalny program zwany ,,portfelem” (ang. wallet). Bank sprawdza też przy tym tożsamość klienta i wystawia mu certyfikat. Z drugiej strony, sprzedawca także musi się zaopatrzyć w odpowiedni program i certyfikat. Następnym uczestnikiem systemu jest centrum rozliczeniowe.

Jeśli klient chce kupić jakiś towar u obsługującego SET sprzedawcy, wybiera jako opcję płatności ,,karta kredytowa z SET”. W tym momencie automatycznie uruchamia się portfel; użytkownik wybiera, którą kartą chce zapłacić (jeśli ma ich więcej) i zatwierdza płatność. Portfel wysyła zaszyfrowane dane razem z certyfikatem do oprogramowania sprzedawcy, które dołącza do tego swoje dane identyfikacyjne, potwierdzone certyfikatem. Tak stworzony pakiet danych trafia następnie do centrum rozliczeniowego, które rozszyfrowuje dane, sprawdza ważność certyfikatów, a następnie rozlicza transakcję według normalnej procedury dla kart kredytowych. Zarówno sprzedawca, jak i kupujący dostają elektroniczne potwierdzenie rozliczenia transakcji.

Bank oferujący SET uzyskuje korzyści marketingowe, może bowiem umieścić swoje logo na ,,portfelu” i reklamować się jako gwarant bezpieczeństwa płatności w Internecie. Dla klienta i sprzedawcy, mimo zwiększonego bezpieczeństwa, cała procedura jest dosyć kłopotliwa. W Stanach Zjednoczonych powszechne jest inne rozwiązanie, polegające na oferowaniu przez wystawców kart kredytowych umownego zabezpieczenia przed nadużyciami. Dlatego też pojawiają się głosy przepowiadające rychły koniec SET, zanim jeszcze zostało na dobre wdrożone. Niemniej jednak wiele banków i ponad 70 centrów rozliczeń kart kredytowych (dane z 1999 roku) oferuje obsługę SET i aktywnie ją promuje; losy nowego modelu płatności nie są więc jeszcze przesądzone.

Należy także zauważyć, że rozliczenie płatności kartami kredytowymi – z lub bez SET – pociąga za sobą stosunkowo wysokie koszty; ten środek płatniczy nie nadaje się więc do małych zakupów.

Omawiane banki, nie wykorzystują internetu jako medium promocyjno-informacyjnego. Jedynie Handlobank posiada stronę internetową, ale i ona nie jest jego indywidualną, pod własnym szyldem i adresem. Informacje zawarte są gdzieś głęboko na stronach Banku Handlowego. Zawierają podstawowe informacje i spis placówek. Dwaj pozostali gracze nie są obecni pod żadną postacią. Stworzenie swojego wizerunku w oczach osób, jakim są internauci, którzy chyba najchętniej korzystaliby z tak nowoczesnych rozwiązań, jakie oferują owe banki, powinno być jednym z ważniejszych zadań. Obecnie w Polsce jest już ponad 3 miliony użytkowników globalnej sieci i gdyby nawet połowę nich tworzyli nastolatkowie to i tak warto podpowiadać im przez kogo w przyszłości należy transferować swoje pieniądze; tworzyć wizerunek prekursora wykorzystania nowych, innowacyjnych rozwiązań. Pozostałe półtora miliona, też jest chyba warte zainteresowania, ponieważ zazwyczaj są to osoby z dużych ośrodków miejskich, z wyższym wykształceniem i z nie najmniejszymi dochodami.

Ta charakterystyka przypomina mi grupę docelową banków. No ale może lepiej wydawać dwa razy więcej pieniędzy na nietrafione inserty gazetowe, bądź terasery, niż małą kwotę przeznaczyć na stworzenie wizerunku w sieci i zamieszczenie tam banerów [Baner to element graficzny (może przypominać billboard) umieszczany na często odwiedzanych stronach i umożliwiający, poprzez jego kliknięcie, szybkie przejście do strony macierzystej reklamodawcy.] reklamowych, które są stosunkowo tanie [Jedyny problem, to rzeczywiste określenie liczby osób oglądających reklamę. W tej chwili można jedynie obliczyć liczbę odsłon reklamy, ale nie wiadomo, czy przypadkiem jedna osoba nie odsłania jej kilkukrotnie. Trwają prace nad systemem pozwalającym na dokładne obliczanie liczby oglądających osób. Domy mediowe zapowiadają szersze wykorzystanie internetu jako medium reklamowego, dopiero po wprowadzeniu tego systemu.]. W chwili obecnej trwają prace nad stroną własną Handlobanku. Są one ponoć zaawansowane. To co udało mi się sprawdzić, to bank ma już zarejestrowaną domenę http://www.handlobank.com.pl/.