z pracy magisterskiej z początku wieku
Wyróżnić można trzy podstawowe kasy oszczędności:
- komunalne (miejskie, regionalne),
- spółdzielcze,
- państwowe (pocztowe).
Za najstarszą w Polsce uznaje się Pocztową Kasę Oszczędności, która została powołana do życia dekretem Naczelnika Państwa z 7 lutego 1919 roku, jako państwowa instytucja obrotu pieniężnego. Zgodnie z tym dekretem Pocztowa Kasa Oszczędnościowa była:
- instytucją państwową, a jej pracownicy urzędnikami państwowymi;
- instytucją obrotu pieniężnego (tj. obrót czekowy, oszczędnościowy, a także inkaso wekslowe i czynności związane z obrotem, rynkiem papierów wartościowych);
- ściśle związana z ówczesnym Ministrem Poczt i Telegrafów.[1]
Dekret z 1919 roku
Dekret z 1919 roku nadawał Pocztowej Kasie Oszczędności i jej klientom następujące przywileje:
- wpłaty PKO były wolne od podatku,
- dokumenty i wszelkie oświadczenia wystawione przez uczestników obrotu przekazowego zostały zwolnione od opłat stemplowych; oszczędności złożone w Kasie i wydawane przez nią książeczki włączone były spod zajęć;
- wszelkie wpłaty i wypłaty z PKO mogły być dokonywane na wszystkich urzędach pocztowych na terenie Państwa Polskiego.
[1] J. Czadankowski, Kasy Oszczędności, Encyklopedia Nauk Politycznych, tom III, s.79.