Przez pojęcie „kredyt” rozumiemy upoważnienie do używania cudzych dóbr (towarów, pieniędzy), udzielone na podstawie przeświadczenia, że korzystający z kredytu spełni wypływające z kredytu zobowiązania. Rozróżniamy kredyt publiczny i prywatny. Kredyt publiczny jest to kredyt, który zaciągają osoby o charakterze publicznoprawnym (gmina, państwo) lub publiczne instytucje finansowe. Kredyt może mieć formę pożyczki lub przed przedłużeniem terminu zapłaty ceny kupna. Może być kredytem bezprocentowym lub oprocentowanym. Informacje o tym można znaleźć w dobrych pracach dyplomowych.
Termin kredyt pochodzi od łacińskiego słowa credere i oznacza ufać, wierzyć. Kredyt oznacza zatem udostępnianie aktywów w zaufaniu. Dokładna definicja kredytu, którą należy stosować w Polsce zawarta jest w ustawie Prawo bankowe i pozwoli zrozumieć, do czego dokładnie taki obowiązek się odnosi.
Jaka jest różnica między kredytem a pożyczką?
Kredyt i pożyczka to wspólne synonimy. Jednak biorąc pod uwagę zasady, istnieją dwa różne terminy. Zasady udzielania kredytu regulują Ustawa Prawo bankowe i Ustawa o kredycie konsumenckim, a do pożyczki odnoszą się Kodeks Cywilny i Ustawa o kredycie konsumenckim. Czym te dwa rodzaje kredytu różnią się w praktyce?
Przedmiotem kredytu są początkowo tylko pieniądze, a przedmiotem pożyczki może nie być tylko gotówka (możemy pożyczyć rzeczy materialne, np. samochód).
Kredytu udziela tylko przedsiębiorca, który robi to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (np. bank) według tzw. H. na cel określony we wniosku kredytowym. Z drugiej strony pożyczka może być udzielona przez firmę lub osobę fizyczną i wykorzystana przez pożyczkobiorcę na dowolny cel. W rezultacie pożyczkodawca ma prawo kontrolować wykorzystanie pożyczki, a pożyczkodawca nie.
Dodatkowo umowa kredytu powinna być zawarta w formie pisemnej; umowa pożyczki poniżej 500 zł nie ma tego rygoru. Kredyt jest oprocentowany, a pożyczka nie musi ponosić żadnych kosztów.