Archiwa Prace dyplomowe - bankowość - Strona 3 z 12 - Prace dyplomowe z bankowości, prace dyplomowe

Reforma polskiego systemu bankowego

5/5 - (1 vote)

Tło historyczne i początki reformy

Przed 1989 rokiem Polska funkcjonowała w ramach systemu gospodarki centralnie planowanej, w której banki pełniły głównie rolę instytucji obsługujących politykę rządu. W PRL (Polska Rzeczpospolita Ludowa) dominował Narodowy Bank Polski (NBP), który był jednocześnie bankiem centralnym i bankiem komercyjnym. Ponadto istniało kilka wyspecjalizowanych banków, takich jak Bank Handlowy, Bank Gospodarki Żywnościowej czy Bank PKO BP, które zajmowały się finansowaniem wybranych sektorów gospodarki. System ten był zamknięty i niewydolny, co utrudniało rozwój gospodarczy i hamowało innowacyjność.

Upadek komunizmu i transformacja ustrojowa postawiły Polskę przed koniecznością przeprowadzenia głębokich reform we wszystkich sektorach gospodarki, w tym w sektorze bankowym. Wprowadzenie gospodarki rynkowej wymagało stworzenia systemu bankowego zdolnego do efektywnego alokowania kapitału, wspierania przedsiębiorstw oraz obsługi rosnących potrzeb finansowych społeczeństwa.

Kluczowe etapy reformy

Realizowana w końcu lat osiemdziesiątych reforma polskiego systemu bankowego została oparta na sześciu założeniach[1].

Między reformą całej gospodarki a reformą systemu bankowego zachodzi sprzężenie zwrotne dodatnie. Z jednej strony postęp w dziedzinie rozwoju i umocnienia stosunków pieniężno rynkowych sprzyja rozwojowi bankowości. Z drugiej strony odpowiednie przeobrażenia systemu bankowego mogą stać się ważnym czynnikiem przywracania równowagi ekonomicznej, poprawy efektywności i unowocześniania struktury gospodarczej.
Oddzielono funkcję banku centralnego od bezpośredniej działalności kredytowej. Nieuzasadniona ekspansja pieniądza i kredytu była bowiem jedną z istotnych przyczyn inflacji, rozprzężenia gospodarki oraz pogorszenia sytuacji złotego w stosunku do walut wymienialnych. W tej sytuacji zaprzestanie przez NBP działalności kredytowej miało stać się instytucjonalną barierą chroniącą przed nadmiernym wypływem pieniądza z systemu bankowego do gospodarki.
Podstawowym elementem nowego systemu miał być bank uniwersalny, działający w formie spółki akcyjnej, nieograniczony co do rodzaju świadczonych usług i mający swobodę działalności na rynkach: pieniężnym i kapitałowym.
Dalszym założeniem reformy było zorganizowanie sieci konkurujących ze sobą banków kredytowych i oparcie ich działalności na podstawach ekonomicznych, tj. na zasadach samodzielności i samofinansowania.
Konkurencja między bankami oparta na odejściu od podziału terytorialnego i branżowego i swobody wyboru banku, miała wymusić proces stałego podwyższania aktywności banków i jakości usług bankowych.
NBP miał pełnić funkcję banku centralnego państwa, koordynującego działalność i refinansującego inne banki.

W 1988 r. dostrzegając niewydolność istniejącego systemu bankowego, władze partyjne i państwowe postanowiły całkowicie go przebudować. Kierując się wyliczonymi powyżej sześcioma założeniami postanowiono dokonać tego przedsięwzięcia w kilku etapach. W pierwszym etapie zamierzano stworzyć nowy system prawny poprzez przyjęcie ustaw zasadniczo zmieniających dotychczasowe regulacje prawne. W drugim etapie zakładano podział NBP na bank centralny i kilka banków komercyjnych, które miały przejąć całą działalność komercyjną. W trzecim wreszcie etapie zamierzano zezwolić na tworzenie nowych, w tym także prywatnych, banków komercyjnych, co miało doprowadzić do konkurencji i przyspieszania rozwoju systemu bankowego.[2]

Reforma polskiego systemu bankowego była jednym z kluczowych elementów transformacji gospodarczej, która miała miejsce w Polsce po upadku komunizmu. Proces ten był niezbędny do przekształcenia gospodarki centralnie planowanej w gospodarkę rynkową oraz do integracji Polski z międzynarodowymi rynkami finansowymi. Reformy te miały na celu stworzenie nowoczesnego, konkurencyjnego i stabilnego systemu bankowego, który mógłby wspierać rozwój gospodarczy kraju, stabilizować inflację oraz zapewnić bezpieczeństwo depozytów i zaufanie klientów do instytucji finansowych.

Reforma polskiego systemu bankowego przebiegała w kilku etapach, z których każdy miał na celu wprowadzenie zmian strukturalnych, prawnych i operacyjnych, niezbędnych do stworzenia nowoczesnego systemu finansowego.

1. Reforma strukturalna i dekrety 1989-1991

Pierwszym krokiem w reformie było oddzielenie funkcji banku centralnego od działalności komercyjnej. W 1989 roku wprowadzono ustawę o Narodowym Banku Polskim, która uczyniła NBP niezależnym bankiem centralnym, odpowiedzialnym za prowadzenie polityki monetarnej, nadzór nad sektorem bankowym oraz emisję pieniądza. Jednocześnie powołano nowe banki komercyjne, takie jak Bank Pekao S.A., Bank Handlowy i Bank Polska Kasa Opieki, które miały działać na zasadach rynkowych.

W latach 1990-1991 wprowadzono także ustawę o działalności banków, która uregulowała zasady funkcjonowania sektora bankowego, w tym wymagania kapitałowe, zasady udzielania kredytów oraz przepisy dotyczące nadzoru bankowego. Reforma ta umożliwiła powstanie nowych banków komercyjnych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych, co zwiększyło konkurencję na rynku i przyczyniło się do poprawy jakości usług bankowych.

2. Przekształcenia własnościowe i prywatyzacja

Kolejnym ważnym etapem reformy było przekształcenie własnościowe istniejących banków. W latach 90. rozpoczęto proces prywatyzacji sektora bankowego, który miał na celu zwiększenie efektywności banków poprzez wprowadzenie nowoczesnych metod zarządzania oraz pozyskanie kapitału na rozwój. W ramach prywatyzacji sprzedawano akcje banków na giełdzie, a także prowadzono bezpośrednią sprzedaż zagranicznym inwestorom.

Prywatyzacja polskich banków była jednym z najbardziej udanych elementów reformy, co przyczyniło się do wzrostu zaufania do systemu bankowego, zwiększenia kapitału własnego banków oraz ich integracji z międzynarodowymi rynkami finansowymi. W latach 90. do Polski weszły takie banki jak Citibank, ING, Santander czy UniCredit, które stały się właścicielami lub udziałowcami w polskich bankach komercyjnych.

3. Regulacja i nadzór bankowy

Stabilność i bezpieczeństwo systemu bankowego wymagały wprowadzenia skutecznych mechanizmów nadzoru i regulacji. W 1997 roku utworzono Komisję Nadzoru Bankowego, której zadaniem było nadzorowanie działalności banków, w tym przestrzegania wymogów kapitałowych, zarządzania ryzykiem oraz ochrony interesów depozytariuszy. Komisja ta miała również uprawnienia do wydawania licencji bankowych oraz prowadzenia kontroli w bankach.

Równocześnie wprowadzono nowe przepisy dotyczące gwarantowania depozytów, co miało na celu zwiększenie zaufania klientów do banków. W 1994 roku powołano Bankowy Fundusz Gwarancyjny (BFG), który gwarantował wypłatę depozytów do określonej kwoty w przypadku upadłości banku. System ten okazał się kluczowy dla stabilności sektora bankowego, szczególnie w okresach kryzysów finansowych.

4. Wprowadzenie nowoczesnych produktów i usług bankowych

Reforma systemu bankowego stworzyła także podstawy do wprowadzenia nowoczesnych produktów i usług bankowych, które były wcześniej niedostępne w gospodarce centralnie planowanej. Banki zaczęły oferować kredyty hipoteczne, karty kredytowe, leasing, a także szeroką gamę produktów oszczędnościowych i inwestycyjnych. Rozwój technologii umożliwił również wprowadzenie bankowości internetowej, która zrewolucjonizowała sposób korzystania z usług bankowych przez klientów indywidualnych i przedsiębiorstwa.

Polski sektor bankowy szybko adaptował się do nowych technologii, co przyczyniło się do jego dynamicznego rozwoju. Wprowadzono również systemy płatności elektronicznych, takie jak karty płatnicze oraz przelewy internetowe, które stały się standardem na rynku finansowym.

Wyzwania i sukcesy reformy

Reforma polskiego systemu bankowego była procesem skomplikowanym i wieloetapowym, który napotkał wiele wyzwań. Jednym z głównych problemów była konieczność restrukturyzacji zadłużonych banków państwowych, które odziedziczyły znaczną część niespłaconych kredytów z okresu PRL. Proces ten wymagał znacznych nakładów kapitałowych oraz wsparcia ze strony państwa, jednak był niezbędny do stabilizacji sektora bankowego.

Mimo tych wyzwań, reforma polskiego systemu bankowego jest powszechnie uznawana za jedno z największych osiągnięć transformacji ustrojowej w Polsce. Stworzenie nowoczesnego i konkurencyjnego systemu bankowego umożliwiło dynamiczny rozwój gospodarczy kraju, przyciągnęło inwestycje zagraniczne oraz zintegrowało Polskę z globalnym rynkiem finansowym.

Polski sektor bankowy jest obecnie jednym z najbardziej stabilnych i nowoczesnych w Europie Środkowo-Wschodniej. Dzięki przeprowadzonej reformie, banki w Polsce charakteryzują się wysokim poziomem kapitalizacji, dobrą jakością aktywów oraz rozwiniętą infrastrukturą technologiczną. System ten jest również dobrze przygotowany do radzenia sobie z wyzwaniami globalnej gospodarki, co czyni go odpornym na wstrząsy zewnętrzne.

Reforma polskiego systemu bankowego była kluczowym elementem transformacji gospodarczej Polski po 1989 roku. Przeprowadzone zmiany pozwoliły na stworzenie nowoczesnego, stabilnego i konkurencyjnego sektora bankowego, który wspiera rozwój gospodarczy kraju oraz integrację z międzynarodowymi rynkami finansowymi. Choć proces ten napotkał wiele wyzwań, jego sukcesy są widoczne do dziś, a polski system bankowy jest uznawany za jeden z najstabilniejszych w regionie.

Kontynuowanie modernizacji sektora bankowego, dostosowywanie go do globalnych standardów oraz inwestowanie w nowe technologie są kluczowe dla dalszego rozwoju gospodarczego Polski. Współczesne wyzwania, takie jak cyfryzacja, zmiany regulacyjne czy rosnąca konkurencja, wymagają od polskiego systemu bankowego dalszej ewolucji, aby mógł on sprostać oczekiwaniom klientów oraz wyzwaniom globalnego rynku finansowego.

[1] Por. W. Baka, Podstawowe założenia reformy bankowej, „Bank i kredyt” 1988, nr 7.

[2] Por. Z. Dobosiewicz, Nowy polski system bankowy, Warszawa 1995, s. 23.

Zakończenie pracy magisterskiej

5/5 - (2 votes)

Ogólna sytuacja ekonomiczna, wywierająca wpływ na działalność i na wyniki finansowe banków, oddziałuje także na warunki egzystencji i zachowania ogółu podmiotów działających na rynku – powodując wzrost lub spadek skłonności do oszczędzania, zwiększenie lub zmniejszenie tendencji do inwestowania, zwiększenie lub zmniejszenie zapotrzebowania na kredyty. Decyduje więc w znacznej mierze o tym, jak będą postępować partnerzy banku, jakie będą ich żądania i oczekiwania, jaka będzie ich kondycja finansowa.

Polityka finansowa banku obejmuje szeroki zakres spraw, które mają wpływ na osiągane wyniki. Jej skuteczne prowadzenie wymaga dobrego rozpoznania sytuacji na rynku bankowym, umiejętności trafnego przewidywania jej rozwoju oraz szybkiego, najlepiej wyprzedzającego dostosowania do tych zmian obowiązujących w banku regulacji. Z doświadczenia jednoznacznie wynika, że znaczący wpływ na rynkową pozycję banku i wyniki mają decyzje dotyczące rozmiarów ryzyka podejmowanego w różnych sferach działalności, polityka oprocentowania wkładów i kredytów oraz wysokość prowizji i opłat. Skuteczniejsza okazuje się strategia stosowania niższych marż i stawek jednostkowych przy równoczesnym zwiększaniu wolumenu operacji niż działania odwrotne.

Każdy bank i w każdych warunkach zawsze ma ograniczony pułap generowania dochodów. W praktyce jednak nie można stwierdzić, czy potencjalnie możliwy poziom dochodów jest osiągany, można go bowiem szacować, nie można jednak dokładnie obliczyć. Nie można także zakładać, że wszystko funkcjonuje idealnie, a każda szansa jest wykorzystana, gdyż nigdy nie jest tak dobrze, aby nie mogło być lepiej.

Każdy bank ma jednocześnie minimalny pułap kosztów, które musi ponosić, aby móc funkcjonować. Koszty, inaczej niż w przypadku dochodów, to zjawiska poddające się skutecznemu sterowaniu. Niezmiernie trudno jest jednak utrzymać bieżące koszty w wysokości skrajnego minimum i nie ponosić wydatków na rozwój, bo to negatywnie rzutuje na rynkową pozycję banku, a w konsekwencji – na dochody w następnych okresach.

Opinia o banku kształtuje się pod wpływem wielu czynników składających się na ogólny wizerunek banku. Duży wpływ ma kondycja finansowa banku i miejsce zajmowane w rankingach, bo rzutuje na mniemanie klientów o bezpieczeństwie banku. Obok tego bardzo duże znaczenie mają jednak bezpośrednie kontakty klientów z pracownikami i szefami banku różnych szczebli. Klienci bardzo szybko wyrabiają sobie pogląd o obsłudze, jej kompetencjach i sprawności, a te czynniki łącznie ze stosowanymi procedurami i regulacjami, stanowią o ich stosunku do danego banku. Siła banku to nie budynki, meble, komputery i procedury, lecz ludzie w nim zatrudnieni. To oni na co dzień spotykają się z niezadowoleniem klientów, zbyt długimi procedurami, ograniczeniami systemów informatycznych oraz innymi problemami, które maja wpływ na poziom jakości oferowanych usług. To od nich właśnie w dużym stopniu zależy, jak wielu klientów skorzysta z oferty banku i czy będą oni zadowoleni z obsługi.

Nasilająca się konkurencja zmusza banki z jednej strony do stałego poszerzania zakresu oferowanych usług i podnoszenia jakości, a z drugiej do systematycznego poszukiwania możliwości obniżenia kosztów działania. Jednym z czynników określających konkurencyjność banków jest poziom cen ich usług. Banki coraz bardziej upodabniają się do siebie pod względem oferowanych usług i jakości obsługi, a w znacznie większym stopniu różnią się pod względem realnych, płaconych przez klientów, cen swoich usług.

W kształtowaniu wyniku finansowego w bankach nadal znaczącą, co do wielkości rolę odgrywają przychody z tytułu odsetek, pomimo tendencji do ich zmniejszania się. Nie bez znaczenia były przychody z tytułu prowizji i opłat, wykazujące z kolei wyraźna tendencję wzrostową. W sytuacji, gdy banki coraz mniej zarabiają na odsetkach od udzielanych kredytów, występuje ogólnoświatowa tendencja urealniania opłat za czynności bankowe, takie jak wpłaty gotówkowe, ewidencjonowanie przechowywanych środków, dostęp do informacji o stanie konta i jego historii itp. Kiedyś banki świadomie rezygnowały z takich opłat, a obecnie je przywracają. O wynikach banku komercyjnego decyduje przede wszystkim właściwe gospodarowanie aktywami i pasywami – zgromadzenie dostatecznie dużych, a relatywnie tanich środków o dogodnej strukturze czasowej oraz zaangażowania ich we właściwych proporcjach w operacjach lokacyjnych i kredytowych – rentownych i należycie zabezpieczonych. Na ostateczne wyniki może mieć wpływ mniej lub bardziej pomyślny rozwój sytuacji zewnętrznej, wydarzenia losowe, zjawiska czysto przypadkowe. Zmieniająca się rzeczywistość stawia przed bankami nowe problemy i nieustannie trwa poszukiwanie rozwiązań, które lepiej odpowiadałyby nowej sytuacji.

Ku gospodarce rynkowej – przemiany polskiego systemu bankowego w latach osiemdziesiątych

5/5 - (1 vote)

Przemiany polskiego systemu bankowego w latach osiemdziesiątych

Lata osiemdziesiąte XX wieku stanowiły czas dynamicznych zmian w polskim systemie bankowym, będących częścią szerszych procesów transformacji gospodarczej i politycznej, które przygotowywały grunt pod reformy lat dziewięćdziesiątych. W tym okresie Polska wciąż funkcjonowała jako państwo o gospodarce centralnie planowanej, ale narastające problemy gospodarcze i społeczne zmuszały władze do podejmowania pierwszych kroków w kierunku reform. System bankowy, który w znaczący sposób odzwierciedlał strukturę gospodarki socjalistycznej, nie był w stanie skutecznie wspierać rozwoju ani odpowiadać na potrzeby szybko zmieniającej się rzeczywistości ekonomicznej.

Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych w Polsce doszło do wielkiego kryzysu, który jak się później miało okazać, zapoczątkował przemiany o dalekosiężnych skutkach. Decydujące znaczenie dla dalszych losów kraju miało zwłaszcza powstanie potężnego ruchu „Solidarność”. Jednym z efektów przemian lat 1980 – 1981 stały się próby odejścia od scentralizowanego, nakazowo rozdzielczego modelu gospodarki socjalistycznej. Przygotowano szereg reformatorskich projektów gospodarczych i politycznych, uchwalono pierwsze ustawy konieczne do ich wcielenia w życie. Procesu tego nie powstrzymało nawet wprowadzenie 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego. Z początkiem 1982 r. rozpoczęto bowiem urzeczywistniać reformę gospodarczą.

Z dzisiejszej perspektywy zmiany wprowadzone w ramach reformy 1982 r. należy ocenić jako bardzo nieśmiałe, a w dodatku niekonsekwentnie realizowane. Jeden z twórców ówczesnych reform podkreślał, że chodziło w nich o stworzenie systemu, w którym rola mechanizmów rynkowych w bieżącym funkcjonowaniu przedsiębiorstw nabrałaby dominującego znaczenia, jednakże przy zachowaniu dotychczasowego charakteru ich własności. W ramach realizowanych reform modelu społeczno – gospodarczego w Polsce, rozpoczęto także proces reformowania systemu bankowego.

Dokonywane zmiany poszły w kierunku oddzielenia funkcji emisyjnych, nadal zastrzeżonych dla banku centralnego, od bezpośredniej obsługi rozliczeniowej i kredytowej wszelkich jednostek gospodarczych i ludności, sprawowanej teraz przez konkurujące ze sobą samodzielne banki komercyjne. Wskutek tego w systemie bankowym zaczęły następować znaczne zmiany. Były one z jednej strony wynikiem ogólnych zmian następujących w procesie decentralizacji i przechodzenia do gospodarki rynkowej, z drugiej zaś strony odpowiadały ogólnym założeniom zwiększenia samodzielności finansowej przedsiębiorstw i oparcia ich działania na zasadzie samofinansowania.

Pierwsze zmiany dostosowujące działalność systemu bankowego do deklarowanej przez władzę chęci uwzględnienia zasad gospodarki rynkowej, nastąpiły na mocy przyjętej przez Sejm w lutym 1982 r. ustawy o prawie bankowym. Stworzyła ona możliwość wykorzystania aparatu bankowego jako istotnego ogniwa oddziaływującego aktywnie na kształtowanie i realizację polityki gospodarczej państwa oraz równowagi gospodarczej. Ciężar zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu bankowego spoczywał nadal na banku centralnym – NBP, który zgodnie z ustawą pozostał bankiem emisyjnym państwa oraz centralną instytucją kredytową, rozliczeniową i dewizową.

Spełnianie przez NBP roli wiodącej w systemie bankowym i przydzielenie mu niektórych uprawnień koordynacyjno-kontrolnych stało się niezbędne do zagwarantowania mu warunków do wypełniania jego zasadniczych zadań jako banku emisyjnego. Zadaniami tymi w ówczesnych warunkach było umocnienie wartości złotego i prowadzenie racjonalnej polityki emisyjnej. Nie oznaczało to jednak nadrzędności administracyjnej NBP w stosunku do innych banków. Nie oznaczało także, że NBP był monobankiem, bo oprócz niego działały inne banki. W związku z tym nowe prawo bankowe przewidywało również możliwość powoływania innych banków za zgodą Rady Ministrów.

Reforma 1982 r. uniezależniła NBP od rządu. Do tej bowiem pory w Polsce, podobnie jak w innych krajach Europy Wschodniej, bank centralny podporządkowany był Radzie Ministrów. Działalność NBP jako banku centralnego podporządkowana została bezpośrednio Sejmowi, który powołuje jego prezesa i sprawuje kontrolę nad realizacją założeń polityki pieniężnej. Działalność pozostałych banków podlega natomiast nadzorowi NBP. Odzyskał on również wpływ na rozmiary emisji pieniądza. Ustawa prawo bankowe z 1982 r. wprowadziła nową instytucję – Radę Banków, powoływaną w celu zapewnienia spójności działania całego systemu bankowego. Rada Banków stała się koordynacyjnym i konsultacyjnym organem banków. W jej skład wchodzili: prezes NBP i jego pierwszy zastępca, prezesi banków o zasięgu ogólnokrajowym, przedstawiciele banków spółdzielczych oraz w celu zapewnienia koordynacji, przedstawiciele przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i ministra finansów. Do zakresu działania Rady Banków należało rozpatrywanie wszelkich przedstawionych spraw związanych z kwestiami polityki pieniężno – kredytowej oraz organizacją systemu bankowego.

Struktura systemu bankowego przed reformami

Na początku lat osiemdziesiątych polski system bankowy był silnie zcentralizowany. Główną instytucją był Narodowy Bank Polski (NBP), który łączył w sobie funkcje banku centralnego i banku komercyjnego. Oprócz niego istniały jeszcze Bank Handlowy, zajmujący się obsługą transakcji zagranicznych, Bank Gospodarstwa Krajowego odpowiedzialny za inwestycje oraz kilka banków branżowych, takich jak Bank Rolny czy Bank Inwestycyjny. System ten był podporządkowany planom centralnym i nie uwzględniał mechanizmów rynkowych. W efekcie banki pełniły głównie rolę instytucji księgowych, które rozdzielały środki zgodnie z decyzjami władz państwowych.

Brak konkurencji i rywalizacji między bankami prowadził do stagnacji i nieskuteczności w zarządzaniu kapitałem. Przedsiębiorstwa państwowe, które stanowiły dominujący sektor gospodarki, miały zapewniony dostęp do kredytów bez względu na ich efektywność. W praktyce oznaczało to, że banki nie oceniały ryzyka ani zdolności kredytowej, co dodatkowo pogłębiało problemy gospodarcze kraju. Już na początku lat osiemdziesiątych stawało się jasne, że taki model funkcjonowania systemu bankowego jest nie do utrzymania.

Pierwsze sygnały konieczności zmian

Wprowadzenie stanu wojennego w grudniu 1981 roku oraz pogarszająca się sytuacja ekonomiczna zmusiły władze do refleksji nad dalszymi kierunkami rozwoju gospodarczego. Kryzys zadłużeniowy, narastająca inflacja oraz problemy z bilansowaniem budżetu państwa spowodowały, że coraz wyraźniej dostrzegano potrzebę reform. Jednym z kluczowych obszarów, który wymagał zmian, był właśnie system bankowy. W środowisku ekonomistów zaczęły się pojawiać głosy o konieczności decentralizacji i wprowadzenia mechanizmów rynkowych do sektora finansowego.

Jednym z pierwszych kroków było ograniczenie roli Narodowego Banku Polskiego jako instytucji nadzorującej wszystkie obszary działalności finansowej. W 1982 roku uchwalono ustawę o prawie bankowym, która miała na celu stworzenie podstaw dla bardziej nowoczesnego systemu bankowego. Wprowadzono w niej pierwsze regulacje dotyczące funkcjonowania banków komercyjnych oraz określono zasady działania systemu kredytowego. Chociaż zmiany te miały charakter kosmetyczny, stanowiły jednak zapowiedź bardziej radykalnych reform.

Transformacja lat osiemdziesiątych

Kluczowym momentem w procesie przemian było wprowadzenie reformy bankowej w 1987 roku. Reforma ta zakładała rozdzielenie funkcji banku centralnego i komercyjnego, co oznaczało oddzielenie Narodowego Banku Polskiego od banków komercyjnych. W jej ramach powstało dziewięć banków komercyjnych, które przejęły obsługę przedsiębiorstw państwowych. Był to pierwszy krok w kierunku stworzenia konkurencyjnego rynku bankowego w Polsce.

Wprowadzenie reformy bankowej związane było także z koniecznością dostosowania zasad funkcjonowania systemu finansowego do realiów gospodarki rynkowej. Po raz pierwszy w historii PRL wprowadzono mechanizmy, które umożliwiały bankom ocenę ryzyka kredytowego i podejmowanie decyzji na podstawie rachunku ekonomicznego. Chociaż zmiany te napotykały na wiele trudności, związanych m.in. z brakiem doświadczenia i odpowiednich narzędzi, były one niezbędne dla dalszego rozwoju systemu finansowego.

Znaczenie przemian dla gospodarki

Reforma systemu bankowego w latach osiemdziesiątych miała ogromne znaczenie dla polskiej gospodarki. Po pierwsze, umożliwiła stworzenie podstaw dla dalszych reform, które zostały wprowadzone po 1989 roku w ramach transformacji ustrojowej. Banki komercyjne, choć początkowo wciąż w większości należały do państwa, zaczęły funkcjonować na zasadach zbliżonych do rynkowych, co poprawiło efektywność alokacji kapitału.

Po drugie, zmiany te miały istotny wpływ na rozwój sektora prywatnego w Polsce. W miarę jak system bankowy stawał się bardziej otwarty, pojawiły się pierwsze inicjatywy zmierzające do tworzenia prywatnych instytucji finansowych. W 1989 roku

powstał pierwszy prywatny bank w Polsce – Bank Inicjatyw Gospodarczych (BIG), który stał się symbolem zmian zachodzących w systemie finansowym.

Wyzwania i ograniczenia reform

Pomimo wprowadzonych zmian, lata osiemdziesiąte nie były wolne od trudności. Wiele z problemów wynikało z faktu, że reformy miały charakter częściowy i były realizowane w ramach gospodarki centralnie planowanej, co ograniczało ich skuteczność. Banki komercyjne, choć formalnie oddzielone od NBP, w praktyce nadal działały w warunkach silnej ingerencji państwa. Dodatkowo, brak doświadczenia kadry zarządzającej oraz niewystarczające zaplecze technologiczne utrudniały efektywne funkcjonowanie nowo powstałych instytucji.

Kolejnym wyzwaniem była hiperinflacja, która w drugiej połowie lat osiemdziesiątych znacząco osłabiła stabilność systemu finansowego. Banki zmagały się z problemem spadku realnej wartości depozytów oraz trudnościami w ocenie ryzyka kredytowego w warunkach niestabilności gospodarczej. Sytuacja ta dodatkowo uwypukliła potrzebę dalszych reform i przejścia na model gospodarki rynkowej.

Dziedzictwo lat osiemdziesiątych

Przemiany polskiego systemu bankowego w latach osiemdziesiątych były istotnym etapem przygotowującym grunt pod transformację lat dziewięćdziesiątych. Choć reformy te miały charakter ograniczony, stanowiły ważny krok w kierunku decentralizacji i wprowadzenia mechanizmów rynkowych. Dziedzictwem tego okresu było stworzenie podstaw prawnych i instytucjonalnych dla nowoczesnego systemu finansowego, który mógł rozwijać się w warunkach gospodarki rynkowej.

Wiele z rozwiązań wprowadzonych w latach osiemdziesiątych zostało rozwiniętych w kolejnych dekadach, co pozwoliło Polsce na zbudowanie stabilnego i konkurencyjnego sektora bankowego. Transformacja systemu bankowego stała się jednym z kluczowych elementów sukcesu gospodarczego kraju w okresie transformacji ustrojowej, a doświadczenia lat osiemdziesiątych do dziś stanowią cenną lekcję dla kolejnych pokoleń ekonomistów i decydentów politycznych.

Organizacja nowego systemu bankowego w Polsce

5/5 - (1 vote)

Organizacja nowego systemu bankowego w Polsce

Przemiany gospodarcze i polityczne, które nastąpiły w Polsce na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku, wymusiły gruntowne przeobrażenie systemu bankowego. Wraz z transformacją ustrojową i przejściem od gospodarki centralnie planowanej do rynkowej, konieczne stało się stworzenie nowoczesnych ram instytucjonalnych oraz zasad funkcjonowania sektora finansowego. Organizacja nowego systemu bankowego była procesem złożonym, wymagającym odpowiedzi na wyzwania wynikające z historycznych uwarunkowań, jak i bieżących potrzeb rozwijającej się gospodarki.

Przemiany gospodarcze i polityczne dokonujące się w Polsce od końca lat osiemdziesiątych doprowadziły także do gruntownych przeobrażeń polskiego systemu bankowego. Była już mowa w poprzednim rozdziale, że przeobrażenia te dokonywały się etapami. Trzeba też podkreślić, że proces kształtowania się nowego systemu bankowego nie został jeszcze zakończony, choć zakończono tu już wiele decydujących przedsięwzięć. Warto tez przypomnieć, że ewolucja systemu bankowego w Polsce nie rozpoczęła się w 1989 r. wraz ze zwycięstwem ruchu „Solidarność”. Niewątpliwie jednak fakt ten miał ogromne znaczenie dla charakteru i tempa przeobrażeń systemu bankowego w naszym kraju.

Stąd też Zbigniew Krzyżkiewicz analizując przemiany systemu bankowego dochodzi do wniosku, że „wstępne działania w przebudowie polskiej bankowości podjęto na podstawie prawa bankowego uchwalonego z początkiem 1982 r. Stworzyło ono formalne podstawy prowadzenia przez banki samodzielnej i aktywnej polityki pieniężno – kredytowej. Zamierzano wówczas zastąpić centralne zarządzanie metodami parametrycznymi, przy wykorzystaniu takich elementów jak ceny, kursy, procent itp. Towarzyszy temu wzrost znaczenia funkcji pieniądza i kredytu, uzależniając dopływ środków pieniężnych do jednostek gospodarczych od osiąganych przez nie wyników finansowych. Uchwalenie nowego prawa bankowego w 1989 r. umożliwiło w pełni powrót do polskiej tradycji bankowości oraz przystosowanie struktury i działalności aparatu bankowego do potrzeb gospodarki rynkowej.”

Kontekst transformacji

W latach osiemdziesiątych polski system bankowy był silnie zcentralizowany, a jego struktura odpowiadała wymogom gospodarki planowej. Dominującą rolę odgrywał Narodowy Bank Polski (NBP), łączący funkcje banku centralnego i instytucji komercyjnej. Pozostałe banki, takie jak Bank Handlowy, Bank Gospodarstwa Krajowego czy banki branżowe, były podporządkowane NBP i realizowały zadania wynikające z centralnych planów gospodarczych. Wprowadzenie gospodarki rynkowej wymagało zatem gruntownej reformy, obejmującej zarówno zmiany legislacyjne, jak i instytucjonalne.

Pierwszym krokiem ku nowemu systemowi była reforma bankowa z 1989 roku, która miała na celu oddzielenie funkcji banku centralnego od działalności komercyjnej. Na jej mocy powołano szereg banków komercyjnych, które przejęły obsługę przedsiębiorstw i ludności. Był to początek procesu decentralizacji i tworzenia konkurencyjnego rynku bankowego.

Reforma instytucjonalna

Nowy system bankowy w Polsce został zorganizowany wokół dwóch podstawowych filarów: Narodowego Banku Polskiego jako banku centralnego oraz banków komercyjnych działających na zasadach rynkowych. Narodowy Bank Polski, zgodnie z ustawą z 1992 roku, otrzymał jasno określone zadania, takie jak prowadzenie polityki monetarnej, emisja pieniędza, nadzór nad systemem finansowym oraz utrzymanie stabilności cen. Funkcja NBP jako organu nadzorczego była kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności nowo powstałego systemu.

W ramach reform instytucjonalnych powołano także Komisję Nadzoru Bankowego, która rozpoczęła działalność w 1994 roku. Jej głównym zadaniem było monitorowanie funkcjonowania banków, kontrola przestrzegania przepisów prawa oraz ocena ryzyka związanego z ich działalnością. Komisja ta odegrała kluczową rolę w budowie zaufania do sektora finansowego, co było szczególnie istotne w warunkach gwałtownych przemian gospodarczych.

Powstanie banków komercyjnych

Rozdzielenie funkcji banku centralnego od działalności komercyjnej umożliwiło powstanie licznych banków komercyjnych, które zaczęły funkcjonować na zasadach rynkowych. Proces ten rozpoczął się od przekształcenia dziewięciu banków regionalnych, wydzielonych z Narodowego Banku Polskiego, w samodzielne jednostki. Następnie, w latach dziewięćdziesiątych, na rynku pojawiły się banki prywatne, zarówno krajowe, jak i zagraniczne. Jednym z pierwszych prywatnych banków był Bank Inicjatyw Gospodarczych (BIG), założony w 1989 roku, który szybko stał się symbolem nowej epoki w polskim sektorze finansowym.

Równocześnie wprowadzono szereg regulacji, które miały na celu zapewnienie bezpieczeństwa depozytów oraz stabilności finansowej. W 1994 roku utworzono Bankowy Fundusz Gwarancyjny, którego zadaniem było ochronę depozytów klientów w przypadku upadłości banków. Był to ważny krok w kierunku budowy zaufania do sektora bankowego, które miało kluczowe znaczenie dla jego rozwoju.

Wpływ reform na gospodarkę

Organizacja nowego systemu bankowego miała istotny wpływ na rozwój polskiej gospodarki. Po pierwsze, wprowadzenie zasad rynkowych do sektora finansowego umożliwiło efektywniejszą alokację kapitału. Banki, kierując się rachunkiem ekonomicznym, zaczęły udzielać kredytów na podstawie oceny zdolności kredytowej, co sprzyjało rozwojowi sektora prywatnego. Po drugie, nowy system bankowy stał się podstawą dla rozwoju rynku kapitałowego, w tym giełdy papierów wartościowych, która rozpoczęła działalność w 1991 roku.

Zmiany te przyczyniły się także do integracji polskiego systemu finansowego z rynkami międzynarodowymi. Otwarcie na inwestorów zagranicznych oraz rozwój bankowości międzynarodowej umożliwiły napływ kapitału, co wspierało modernizację gospodarki. Jednocześnie polski sektor bankowy musiał dostosować się do standardów europejskich, co było istotnym elementem procesu integracji Polski z Unii Europejską, zakończonego w 2004 roku.

Wyzwania i perspektywy

Pomimo znaczących sukcesów, organizacja nowego systemu bankowego w Polsce nie była wolna od wyzwań. Jednym z głównych problemów była konieczność restrukturyzacji wielu banków, które borykały się z wysokim poziomem złych kredytów. W latach dziewięćdziesiątych problem ten dotyczył szczególnie banków państwowych, które wcześniej funkcjonowały w systemie centralnie planowanym. W odpowiedzi na tę sytuację wprowadzono programy restrukturyzacyjne, które obejmowały dokapitalizowanie banków, restrukturyzację ich portfeli kredytowych oraz wprowadzenie nowych standardów zarządzania ryzykiem.

Kolejnym wyzwaniem była konieczność edukacji społeczeństwa w zakresie korzystania z nowoczesnych usług finansowych. Transformacja systemu bankowego oznaczała wprowadzenie wielu nowych produktów i usług, takich jak kredyty hipoteczne, karty kredytowe czy bankowość internetowa, które wymagały od klientów nowego podejścia do zarządzania finansami osobistymi. Banki, we współpracy z instytucjami edukacyjnymi, podejmowały działania mające na celu zwiększenie świadomości finansowej społeczeństwa.

Perspektywy rozwoju polskiego systemu bankowego wiązały się z dalszą integracją z rynkami międzynarodowymi oraz adaptacją do szybko zmieniającego się otoczenia technologicznego. Wprowadzenie nowych technologii, takich jak bankowość mobilna czy sztuczna inteligencja w zarządzaniu ryzykiem, otwierało nowe możliwości, ale jednocześnie stawiało przed sektorem finansowym kolejne wyzwania. Dostosowanie się do tych zmian było kluczowe dla utrzymania konkurencyjności polskiego systemu bankowego na arenie międzynarodowej.

Podsumowanie

Organizacja nowego systemu bankowego w Polsce była jednym z najważniejszych elementów transformacji ustrojowej i gospodarczej, która dokonała się na przełomie XX i XXI wieku. Proces ten wymagał nie tylko zmian legislacyjnych i instytucjonalnych, ale także zmiany podejścia do zarządzania finansami na poziomie państwa, przedsiębiorstw i społeczeństwa. Pomimo licznych wyzwań, jakie towarzyszyły temu procesowi, efektem była budowa nowoczesnego, stabilnego i konkurencyjnego systemu bankowego, który stał się jednym z filarów polskiej gospodarki rynkowej.

Warto także podkreślić, że transformacja sektora bankowego przyczyniła się do zwiększenia dostępności kapitału dla polskich przedsiębiorstw. Dzięki powstaniu banków komercyjnych oraz otwarciu rynku na kapitał zagraniczny, przedsiębiorcy zyskali nowe możliwości finansowania swoich działań. To z kolei sprzyjało dynamicznemu rozwojowi sektora małych i średnich przedsiębiorstw, które stały się jednym z motorów polskiej gospodarki.

Nie można zapomnieć o znaczeniu technologii, które zrewolucjonizowały sposób funkcjonowania sektora bankowego.

Elektroniczne kanały dystrybucji produktów bankowych

5/5 - (1 vote)

Gwałtowny rozwój techniki wpłyną na sposób działania instytucji finansowych. Nowe rozwiązania w telekomunikacji, informatyce przyczyniły się do znaczącej zmiany obsługi klientów bankowych oraz ich oczekiwań. Skrócenie czasu obsługi oraz możliwość docierania do pieniędzy zgromadzonych na kontach bankowych bez względu na odległość zmieniło w ciągu ostatnich kilkunastu lat standardy oraz sposób funkcjonowania banków na całym świecie. Zdalne kanały komunikacyjne są nie tylko dużym ułatwieniem, ale również sporym wyzwaniem, ponieważ cały czas są udoskonalane, a to wymaga sporych nakładów inwestycyjnych i podnoszenia kwalifikacji osób, które się tym zajmują. Bank Pekao S.A. jest od kilkunastu lat w czołówce firm wdrażających nowe rozwiązania techniczne. W 2002r. Bank wprowadził zupełnie nową usługę – Pekao24.[1]

Pekao24 jest oferowane zarówno klientom indywidualnym jak i instytucjonalnym, zaliczanym do segmentu małych i mikro firm, osiągających obroty do 10 mln zł. Klienci indywidualni mogą korzystać z usługi w ramach pakietu Eurokonto: Akademickie, Standard, Plus, VIP i Prestiż, natomiast klienci instytucjonalni w ramach pakietów: Eurokonto Business, Business Lider, Firma i Ja, Lider Farmacji, oraz rachunków o charakterze bieżącym prowadzonych poza pakietem.

W skład Pekao24 wchodzą:

TelePekao – pozwalające na całodobowy dostęp do rachunku pod bezpłatnym numerem telefonu 0-800 380 380 poprzez serwis automatyczny (lub +48 42 68 38 380 z telefonu komórkowego lub z zagranicy). Przez siedem dni w tygodniu w godzinach 7.00 – 22.00 klienci banku w ramach obsługi mogą również korzystać z pomocy konsultantów. Klient po uzyskaniu połączenia z TelePekao zostanie poproszony o wprowadzenie swojego numeru klienta, a następnie numeru PIN. W dowolnym momencie użytkownik serwisu ma możliwość wprowadzenia odpowiedniej kombinacji liczb i przeprowadzenia żądanej operacji lub przełączenia do konsultanta poprzez wybranie przycisku zero – „0”,
PekaoSMS – umożliwia posiadaczom telefonów komórkowych dokonywanie operacji na rachunku bankowym poprzez wysyłanie odpowiednich komunikatów tekstowych pod numer 3800,
PekaoInternet – pozwoli na natychmiastowy dostęp do Eurokonta również poprzez internet, wystarczy tylko wejść na stronę www.pekao24.pl i zalogować się.

Usługa ta zapewnia dostęp do rachunku 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i zastąpi obecnie funkcjonujący Teleserwis, który umożliwia dostęp do rachunku jedynie w godzinach pracy oddziałów.

Dzięki usłudze Pekao24 klient może dokonać bez przychodzenia do banku następujących operacji:

sprawdzić salda rachunków, których jest posiadaczem lub, do których klient ma pełnomocnictwo rodzajowe:

– salda rachunków (Eurokonto24 i rachunki bieżące),

– salda lokat terminowych,

– salda kredytów (tylko posiadacz rachunku),

– salda kart płatniczych (w tym również limit i ostatnie operacje),

dokonać przelewów pieniężnych na rachunki bankowe prowadzone w kraju:

– na rachunki własne,

– na rachunki przelewów zdefiniowanych,

– na dowolne rachunki,

dokonać zmiany danych personalno-adresowych,
uzyskać informacje o operacjach dokonanych na rachunkach (historia rachunku),
zarządzać serwisami.[2]

Najbardziej namacalną korzyścią dla klientów jest brak opłat pobieranych za korzystanie z Pekao24. Dotyczy to zarówno opłaty miesięcznej, jak i wszystkich przelewów realizowanych przez tę nowoczesną formę dostępu do usług bankowych. W oddziale za ten sam przelew klient musi zapłacić 3 zł. Poza tym klienci nie muszą przychodzić do oddziału, dzięki czemu oszczędzają swój czas. Wszystkie sprawy można załatwić na odległość, co wpłynie na zmniejszenie liczby operacji dokonywanych bezpośrednio w placówkach Banku Pekao S.A..

Analizy i badania potrzeb oraz oczekiwań klientów wskazuje, że Internet będzie niebawem głównym medium w kontaktach klient – bank. Już dziś globalna sieć komputerowa Internet jest nieograniczonym źródłem informacji i usług, a ostatnio staje się międzynarodowym rynkiem transakcji handlowych i finansowych. Większość firm kładzie nacisk na rozwój swojej działalności w sieci, wiążąc z tym nadzieje dalszego rozwoju. Szacuje się, że udział usług bankowych w 2005 roku osiągnie poziom 16% całości usług handlu elektronicznego.[3]

Porównanie Eurokonta z ofertą banków konkurencyjnych

Od początku lat dziewięćdziesiątych można obserwować znaczny wzrost zainteresowania konsumentów sektorem usług bankowych. Dotyczy to przede wszystkim rachunków oszczędnościowo – rozliczeniowych, lokat terminowych oraz kredytów. Zainteresowanie konsumentów skierowane jest w szczególności na obrót bezgotówkowy (czeki, karty bankowe). Z drugiej strony pracodawcy zachęcają pracowników do zakładania kont osobistych, co przyczynia się do upowszechniania wszystkich usług bankowych.

Rosnący poziom edukacji, lepsza baza informacyjna, większa łatwość uzyskania informacji (np. przez telefon, internet) powodują zwiększony poziom wymagań wobec banku, zarówno pod względem ceny, jak i zakresu oraz jakości świadczonych usług. Jednocześnie klienci są coraz bardziej pewni siebie, zdecydowani i wrażliwi na cenę i jakość usług. Nowoczesne media i techniki komunikacyjne pozwalają na efektywne przetwarzanie informacji i porównywanie ofert.

Klient podejmując decyzję dotyczącą wyboru konkretnego banku i rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego zwraca uwagę na następujące rzeczy:

sieć placówek i bankomatów-w przypadku gdy zależy mu na łatwym i szybkim dostępie do rachunku,
oprocentowanie kredytu w rachunku lub salda debetowego-jeżeli będzie korzystał z tej formy kredytowania,
oferta kart płatniczych-w przypadku gdy będzie korzystać często z bezgotówkowych form płatności,
wysokość stałych opłat bankowych oraz prowizji-w sytuacji gdy będzie miesięcznie dokonywał dużą liczbę operacji na rachunku,
dostęp do rachunku poprzez telefon i internet -gdy chce ograniczyć do minimum odwiedziny banku.

W Polsce w związku z narastającą konkurencją banki oferują coraz to atrakcyjniejsze usługi , dlatego tez wielu klientów przed założeniem rachunku musi podjąć decyzję w jaki sposób będzie z niego korzystał i co ma dla niego największe znaczenie. Pod tym kątem należy oceniać ofertę banków.

W tabeli numer 2 zostały przedstawione oferty banków występujących w Polsce i ich propozycje w zakresie prowadzenia rachunku bankowego (stan na 31.12.2003r.).

Tabela nr 2. Banki i ich oferty

nazwa Banku	nazwa konta	oproc. nomin.	kapital.	oproc. efekt.	min wplyw (PLN)	opłata mies. za prow rach.(PLN)
mBank	eKonto	3,0 %	mies.	3,04 %	nie wymagane	brak opłat
Bank Millennium	Konto osobiste	0,95 %	mies.	0,95 %	250	2,5
Bank Millennium	Konto Młodzieżowe – Bajer	1,5 %	mies.	1,51 %	nie wymagane	2,0
Bank Millennium	Konto studenckie – Indeks	1,5 %	mies.	1,51 %	nie wymagane	2,5
Bank Pekao S.A.	Eurokonto Junior	0,1 %	mies.	0,10 %	20	0,5
Bank Pekao S.A.	Eurokonto OK	0,1 %	mies.	0,10 %	50	1,0
Bank Pekao S.A.	Eurokonto Akademickie	0,1 %	mies.	0,10 %	200	4,0
Bank Pekao S.A.	Eurokonto Plus	0,1 %	mies.	0,10 %	1800	11,5
Bank Pekao S.A.	Eurokonto VIP	0,1 %	mies.	0,10 %	5000	17,0
Bank Pekao S.A.	Eurokonto WWW	0,1 %	mies.	0,10 %	500	6,0
Bank Pekao S.A.	Eurokonto Standard	0,1 %	mies.	0,10 %	500	8,5
Bank Pocztowy S.A	Konto osobiste GIRO NESTOR	0,9 %	kwart.	0,90 %	nie wymagane	2,5
Bank Pocztowy S.A	Konto osobiste GIRO STANDARD	0,9 %	kwart.	0,90 %	nie wymagane	3,0
Bank Przemysłowy	Rachunek MOJE KONTO	1,8 %	kwart.	1,81 %	560	1,0
Bank Przemysłowy	Rachunek MOJE ZŁOTE KONTO	2,16 %	kwart.	2,18 %	3000	12,0
Bank Przemysłowy	Rachunek MOJE E-KONTO	3,0 %	kwart.	3,03 %	560	brak opłat
Bank Przemysłowy	Rachunek MOJE KONTO PLUS	1,98 %	kwart.	1,99 %	1500	6,0
BGŻ SA	Konto INTEGRUM MAAX	0,1 %	kwart.	0,10 %	nie wymagane	brak opłat
BGŻ SA	Konto osobiste INTEGRUM	0,1 %	kwart.	0,10 %	nie wymagane	3,0
BPH PBK S.A.	Konto Sezam	0,25 %	kwart.	0,25 %	100	5,45
BPH PBK S.A.	Konto Sezam Student	1,5 %	kwart.	1,51 %	nie wymagane	3,0
BPH PBK S.A.	Konto Srebrny Sezam	1,0 %	kwart.	1,00 %	2500	9,95
Inteligo	Konto Inteligo	1,98 %	mies.	2,00 %	nie wymagane	4,99
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO JUNIOR	1,5 %	kwart.	1,51 %	20	brak opłat
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO STUDENT	1,5 %	kwart.	1,51 %	100	2,0
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO S	0,5 %	kwart.	0,50 %	500	3,5
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO PROFIT	0,9 %	kwart.	0,90 %	1001	4,5
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO VIP	1,2 %	kwart.	1,21 %	3001	6,0
Kredyt Bank SA	EKSTRAKONTO ELITA	1,2 %	kwart.	1,21 %	10001	10,0
LUKAS Bank SA	e-Konto	1,0 %	kwart.	1,00 %	nie wymagane	brak opłat
LUKAS Bank SA	e-Konto PRO	3,5 %	kwart.	3,55 %	nie wymagane	7,0
LUKAS Bank SA	Konto Wygodne	1,0 %	kwart.	1,00 %	nie wymagane	6,0
LUKAS Bank SA	Konto Podróżne	1,0 %	kwart.	1,00 %	nie wymagane	30,0
mBank	izzyKonto	3,0 %	mies.	3,04 %	nie wymagane	brak opłat
MultiBank	MultiKonto jestem	2,2 %	mies.	2,22 %	nie wymagane	1,0
MultiBank	MultiKonto my	1,75 %	mies.	1,76 %	2000	7,0
MultiBank	MultiKonto ja	1,75 %	mies.	1,76 %	1000	3,0
PKO BP SA	SUPERKONTO	0,1 %	mies.	0,10 %	nie wymagane	3,0
PKO BP SA	SUPERKONTO STUDENT	0,1 %	mies.	0,10 %	nie wymagane	1,0
PKO BP SA	ZŁOTE KONTO	1,1 %	mies.	1,11 %	6000	7,0
PKO BP SA	e-SUPERKONTO	1,9 %	mies.	1,92 %	nie wymagane	9,0
PKO BP SA	KONTO MŁODYCH GRAFFITI	0,1 %	mies.	0,10 %	nie wymagane	brak opłat

Jak wynika z danych z tabeli bardzo zróżnicowane jest oprocentowanie, dostosowane do każdego rodzaju klienta. Opłaty za prowadzenie rachunku kształtują się od braku opłat, np. w mBanku a skończywszy na dość wysokich opłatach np. w Banku Pekao S.A.

Bank Pekao S.A. mimo dużych opłat zajmuje wysokie bo czwarte miejsce wśród rankingu banków w 2003 roku. Jako jedyny bank w Polsce posiada duży wybór Eurokont. Dzięki temu ma coraz większą liczbę klientów.

Mimo narastającej konkurencji popularność Banku Pekao S.A. nie maleje, wręcz wzrasta i jest to zachętą do otwierania rachunku w tym banku.

[1] A. Zawieja, Pekao24 – bank w komputerze, „Lider”, nr 10/2002 s. 7-10.

[2]W. Bury, Nowa usługa – Pekao24, „Bankier”, nr 7-8/2002, s. 14-15.

[3] P. Kozłowski, ABC bankowości elektronicznej, „Bankier”, nr 4/2001, s. 8-9.