Koszt kredytu

5/5 - (1 vote)

Według Ewy Bogackiej-Kisiel i Jacka Karwowskiego, określanie kosztów kredytu ma istotne znaczenie dla oceny opłacalności transakcji zawartych na warunkach kredytowych.[1] Najistotniejszym elementem kosztów kredytu jest jego oprocentowanie. Oprocentowanie kredytu, jest to ustalona w umowie kredytowej stopa procentowa liczona w stosunku rocznym od kwoty wykorzystanego kredytu, za okres od dnia wykorzystania kredytu do dnia ostatecznej spłaty i pobierania w terminach „z góry” ustalonych.[2]

Wysokość oprocentowania uzależniona jest od:

–         okresu kredytowania;

–         rozmiarów ryzyka związanego z udzielaniem kredytu;

–         celu kredytowania.[3]

Zgodnie z art. 33 ust. 1ustawy Prawo bankowe, bank pobiera od wykorzystanego kredytu oprocentowanie według stawki zmiennej lub stałej.

Oprocentowanie stałe jest to stopa procentowa niezmienna w całym okresie trwania umowy kredytowej.

Natomiast na zmienną stopę procentową składa się:

  1. stawka bazowa (w Polsce jest to stopa procentowa kredytu refinansowego NBP),
  2. marża banku, która stanowi dochód banku.

Odsetki od kredytu wyznaczane są przez:

–         tzw. średni czas kredytu, który obliczany jest na podstawie wzoru (1+n)/2, gdzie n- oznacza liczbę rat;

–         terminy i sposoby obliczania odsetek. Odsetki mogą być regulowane z góry (czyli na zasadach dyskonta) lub z dołu, mogą być spłacone w równych ratach, obejmujących spłatę zobowiązania i odsetek łącznie lub też tylko samego zobowiązania (wówczas odsetki powiększają wysokość rat);

–         sposób ustalania rat. Spłata pierwszej raty może być przesunięta w przyszłość (tzw. okres karencji). Przesunięcie to może dotyczyć spłat samego zobowiązania oraz zobowiązania wraz z odsetkami. Przy kredytach spłacanych ratami stosowana jest zasada rachunku odsetek składanych. Wartość jednostki wraz z odsetkami składanymi wylicza się na podstawie wzoru (1+s/100)n, gdzie: „s” oznacza stopę odsetkową, ”n” – liczbę okresów oprocentowania.

Na koszt kredytu składają się również tzw. koszty towarzyszące. Są to:

–         prowizje,

–         koszty gwarancji za kredyt (zabezpieczenie kredytu),

–         koszty ubezpieczenia kredytu.

Prowizja stanowi wynagrodzenie dla banku, związane z przyznaniem kredytu. Na podstawie art. 33 ust. 2, od przyznanego kredytu, bankowi przysługuje prowizja w wysokości określonej w umowie kredytowej.[4]


[1] E. Bogacka-Kisiel, J. Karwowski, Bankowość (wybrane zagadnienia), s. 63.

[2] A. Rymek, op. cit., s. 128.

[3] Instrukcja służbowa Nr A/3, październik 1994.

[4] E. Kostro, Prawo bankowe, część I – ustawy i komentarze (wg stanu na 10.04.1994), s. 38.

Funkcja dochodowa i funkcja rozdzielcza kredytu

5/5 - (1 vote)

Można wyróżnić cztery funkcje kredytu bankowego. Są to: funkcja emisyjna (tj. funkcja pieniężna), funkcja dochodowa (tj. funkcja prosta), funkcja rozdzielcza i funkcja symulacyjna. Jakie są te cechy? Funkcja emisji jest wyodrębniona z makroekonomicznego punktu widzenia. Każdy udzielony kredyt bankowy tworzy pieniądz. W momencie spłaty pieniądze są likwidowane.

Kreacji pieniądza nie można utożsamiać z tworzeniem materiału pieniężnego, a likwidacji z niszczeniem tego materiału. To tworzenie określonych relacji społecznych, w ramach których pożyczkobiorca otrzymuje dodatkową siłę nabywczą i traci ją w trakcie spłaty. Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych S.A i Mennica nie tworzą pieniądza, a jedynie materiał pieniężny.

Z mikroekonomicznego punktu widzenia wyróżnia się funkcję dochodową. Nie możemy rozpatrywać tej funkcji z makroekonomicznego punktu widzenia ani jako zamkniętej całości. W procesach zarządzania część podmiotów oszczędza, część korzysta z pożyczek. W wyniku tych procesów dochodzi do wzajemnej kompensacji w skali makroekonomicznej.

O podziale tej funkcji prostej decydują dwa kryteria: punkt widzenia kredytobiorcy oraz okres zadłużenia. Funkcję rozdzielczą można traktować jako rodzaj funkcji dochodu. Wiąże się to z udziałem kredytu bankowego w ostatecznym podziale PKB na część zakumulowaną i konsumowaną. Są to np. kredyty inwestycyjne i konsumpcyjne, finansowanie powiększania zapasów i rezerw. Znaczenie funkcji dystrybucyjnej zależy od sytuacji gospodarczej kraju.

Im bardziej gospodarka charakteryzuje się złożonym systemem relacji między podmiotami gospodarczymi (znaczna podaż, wolne moce produkcyjne), tym łatwiej jest sprzedawać na kredyt za pomocą narzędzi marketingowych. Funkcja stymulująca polega na pobudzaniu lub hamowaniu aktywności gospodarczej poprzez cenę kredytu (oprocentowanie) lub udostępnienie lub odmowę kredytobiorcy określonej puli kredytu.

Funkcja dochodowa – oznacza, że kredytobiorca finansuje część swoich wydatków przy pomocy kredytu. Kredyt umożliwia mu dokonanie wydatków w pełnej planowanej wysokości.

Funkcja rozdzielcza – oznacza wykorzystanie kredytu dla stworzenia dodatkowego popytu pieniężnego.[1]


[1] E. Drabowski, W. Jaworski, Ż. Krzyżkiewicz, Bankowość w gospodarce socjalistycznej, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1975, s. 112.

Struktura organizacyjna PKO BP

Oceń tę pracę

Zarządzanie Bankiem realizowane jest przez jednostki organizacyjne do których należą:

–         Rada Nadzorcza,

–         Zarząd Banku,

–         Centrala,

–         Oddziały Regionalne,

–         Oddziały Centra,

–         Specjalistyczne jednostki organizacyjne.

Zmiana przepisów i norm prawnych kształtujących działalność PKO

Oceń tę pracę

Kolejna zmiana przepisów i norm prawnych kształtujących działalność PKO, dokonana została rozporządzeniem Prezydenta Z dnia 27 czerwca 1924 roku. Wprowadzono wówczas czynności kredytowe i wynajmowanie skrytek sejfowych (tzw. safes). Oceniając pierwszy okres działalności PKO zaznaczyć należy, że lata dwudzieste nie stworzyły warunków do rozwoju oszczędności. Osiągnięcia w groma-dzeniu depozytów ludności PKO zanotowała dopiero w latach trzydziestych (poprawiająca się koniunktura po wielkim kryzysie), kiedy to PKO wysunęło się na czoło wśród innych banków.

R. Tollik, Biuletyn prawniczy NBP/PKO, s. 3

Powstanie PKO

Oceń tę pracę

Ustawa z 19 maja 1920 roku akcentowała państwowy charakter instytucji, która posiada gwarancję państwa. Oznaczało to udzielenie poręczenia Państwa za zobowiązania Kasy wynikające ze statusowej działalności. Nowością było wprowadzenie zasady dopisywania odsetek od kapitału; miały być one dopisywane z końcem roku. W myśl tego rozporządzenia PKO miało również prawo do posiadania własnego majątku. Przyjęto również zasadę – przepadania na rzecz Skarbu Państwa salda z rachunku oszczędnościowego, jeżeli przez trzydzieści lat nie dokonano na rachunku ani jednego odpisu lub odpisu oprócz corocznego dopisywania odsetek.

Exit mobile version