Inne operacje bankowe

5/5 - (1 vote)

OPERACJE POŚREDNICZĄCE (USŁUGOWE)

RACHUNKI BANKOWE

W umowie rachunku bankowego bank zobowiązuje się do przechowywania środków pieniężnych posiadacza rachunku oraz do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych. Jednostki gospodarcze dokonują za pośrednictwem banków rozmaitych operacji rozliczeniowych, korzystają z kredytów, deponują lokaty terminowe, gromadzą fundusze o różnym przeznaczeniu i w związku z tym mają z reguły więcej niż jeden rachunek bankowy. Rachunki bankowe mają różny charakter ze względu na ich przeznaczenie i treść ekonomiczną ewidencjonowanych na nich operacji.

Zgodnie z polskim prawem bankowym, w celu przechowywania środków pieniężnych i przeprowadzania rozliczeń związanych z działalnością gospodarczą banki prowadzą rachunki bieżące, pomocnicze i lokat terminowych. Ponadto Klient może mieć wydzielone rachunki (np. dla rozliczeń zagranicznych, rachunki kredytów). Zawierając umowę oddział banku może zastrzec obowiązek zawiadamiania go o otwarciu przez Klienta rachunku pomocniczego lub rachunku dla rozliczeń zagranicznych w innym banku.

Rachunki bieżące mają podstawowe znaczenie dla jednostek gospodarczych. Wpływają na nie należności od odbiorców za sprzedawane towary i świadczone usługi, podejmowane są z nich środki na wypłatę wynagrodzeń, pokrywane zobowiązania wobec dostawców, podatki, opłaty itp. Umowa rachunku bankowego może przewidywać wyodrębnienie na rachunku bieżącym środków pieniężnych przeznaczonych na określone cele, a także przeprowadzanie rozliczeń w tym zakresie.

Rachunek pomocniczy służy do przeprowadzania przez jego posiadacza rozliczeń w innych bankach. Operacje dokonywane za pośrednictwem tego rachunku zazwyczaj ograniczają się do ściśle określonych celów, co jednak nie jest regułą. Otwarcie rachunku pomocniczego nie wymaga zgody banku prowadzącego rachunek bieżący jednostki gospodarczej.

Rachunki lokat terminowych służą do przechowywania wolnych środków pieniężnych przez okres wynikający z umowy zawartej z bankiem. Korzystają z nich zazwyczaj przedsiębiorstwa obywające się bez pomocy kredytowej, lokując na nich wolne środki pieniężne. Zachęca je do tego wyższe oprocentowanie tych rachunków niż rachunków bieżących.

Na rachunkach dla rozliczeń zagranicznych ewidencjonuje się rozliczenia związane z działalnością gospodarczą lub statutową prowadzoną przez daną jednostkę, stosując aktualnie obowiązujące przepisy w obrocie dewizowym. Obowiązuje przy tym ogólna zasada, że wpływy walutowe na ten rachunek związane z działalnością gospodarczą podlegają odsprzedaży na złote.

OPERACJE ZLECONE

OBRÓT PŁATNICZY

Środki płatnicze stanowią pieniądz gotówkowy oraz pieniądz bankowy, tak na rachunkach banku centralnego (pieniądz żyrowy), jak i na rachunkach innych banków. Pieniądz bankowy jest uznawany za element zasobów pieniężnych (prawo do należności).

Pieniądz gotówkowy występuje w formie bilonu i banknotów. Bilon może być emitowany bądź przez bank centralny, bądź przez organy rządowe. W niektórych krajach obowiązek przyjmowania bilonu przy transakcjach jest ograniczony do określonej sumy.

Przy obrotach gotówkowych następuje jednoczesne rozliczenie towaru (usługi) i pieniądza. Natomiast przy obrocie bezgotówkowym, polegającym na ruchu pieniądza między rachunkami, zapłata następuje bądź po otrzymaniu towaru, bądź też otrzymanie towaru wyprzedza zapłatę.

INSTRUMENTY OBROTU BEZGOTÓWKOWEGO

W celu dokonania płatności przedsiębiorstwa wykorzystują wiele form rozliczeń. Wśród podstawowych form rozliczeń wyróżnia się:

  • akredytywę,
  • polecenie przelewu,
  • polecenie pobrania,
  • rozliczenia za pomocą czeków,
  • rozliczenia kompensacyjne.

Akredytywa dokumentowa

Akredytywa polega na zarezerwowaniu przez bank określonej kwoty środków dłużnika (odbiorcy) na rzecz dostawcy. Bank odbiorcy przekazuje polecenie, na mocy którego bank dostawcy powinien opłacić towary wysłane przez dostawcę. Zatem przy akredytywie płatność następuje nie w siedzibie banku płatnika, lecz w siedzibie banku dostawcy.

Polecenie przelewu

Polecenie przelewu polega na złożeniu przez odbiorcę w jego banku polecenia przekazania określonej sumy pieniężnej na rachunek dostawcy.

Ta forma rozliczeń jest bardzo wygodna dla banku ze względu na jej prostotę i małą pracochłonność. Ponadto umożliwia ona przyspieszenie przebiegu rozliczeń, gdyż płatności przechodzą tylko przez trzy ogniwa (bank odbiorcy  bank dostawcy – dostawca). Z drugiej jednak strony, możliwość oddziaływania dostawcy na odbiorcę w wypadku nieterminowego regulowania płatności jest tu bardzo ograniczona.

Polecenie pobrania

Polecenie pobrania polega na uznaniu rachunku dostawcy na sumę faktury złożonej do inkasa, a następnie na obciążeniu rachunku odbiorcy w momencie, gdy bank odbiorcy otrzyma fakturę z banku dostawcy.

Polecenie pobrania jest bardzo wygodną formą rozliczeń dla dostawcy (szybkie otrzymanie zapłaty), ale równocześnie pozbawia odbiorcę prawa kontroli dostawy przed dokonaniem zapłaty. Dlatego stosuje się je w wypadku, gdy taka kontrola nie jest niezbędna (np. przy opłacie za gaz, energię elektryczną). Ponadto może ono być wykorzystywane przez odbiorcę jako sposób wyjątkowego uprzywilejowania dostawcy doskonale wywiązującego się ze swoich obowiązków.

Czeki

Czek jest pisemnym poleceniem jego wystawcy, skierowanym do banku, aby wypłacił posiadaczowi czeku odpowiednią sumę pieniędzy.

Rozliczenia za pomocą czeków (rysunek nr 3) następują w formie wręczenia czeku wierzycielowi przez dłużnika. Czeki mogą być gotówkowe, tj. upoważniające do podjęcia określonej sumy gotówki, albo rozrachunkowe, przeznaczone do realizacji w formie bezgotówkowej. Przedsiębiorstwo wystawiające czeki musi mieć zarezerwowane odpowiednie środki na rachunku bankowym lub zagwarantowany przez bank kredyt na wykupienie czeku. Rozliczenia za pomocą czeków dają zatem dostawcy pewność terminowej zapłaty.

Rozliczenia za pomocą czeków są stosowane zwłaszcza przy płatnościach z tytułu usług transportowych, pocztowych itd., czyli wszędzie tam, gdzie powiązania mają charakter stały, a ewidencjonowanie każdej dostawy lub usługi przez dostawcę wywoływałoby poważne trudności.

Rozliczenia kompensacyjne

Rozliczenia kompensacyjne polegają na tym, że znaczna część zobowiązań między przedsiębiorstwami wyrównuje się wzajemnie w określonym czasie i nie obciąża to ich rachunków rozliczeniowych.

ROZLICZENIA MIĘDZYBANKOWE

Rozliczenia bezgotówkowe odbywają się nie tylko w ramach jednego banku, ale także między Klientami, którzy mają rachunki w różnych bankach. W związku z tym istnieje konieczność dokonywania rozliczeń międzybankowych.

Istnieją różne systemy rozliczeń międzybankowych:

  1. tworzone są systemy żyrowe w ramach określonych grup instytucji kredytowych, jak np. kasy oszczędnościowe, banki spółdzielcze, poczta czy wielkie banki, które rozliczają się poprzez swoje instytucje centralne;
  2. Jednym z istotnych zadań banku centralnego jest przeprowadzenie rozliczeń międzybankowych. Na rachunkach tego banku następuje codziennie clearing należności i zobowiązań bankowych, który obejmuje zarówno rozliczenia między poszczególnymi systemami żyrowymi, jak i między poszczególnymi bankami;
  3. Rozliczeniami międzybankowymi mogą się też zajmować specjalne izby rozrachunkowe, które dokonują clearingu wzajemnych należności i zobowiązań między bankami

HANDEL DEWIZAMI

Przy rozliczeniach międzynarodowych Klient zwraca się do banku, aby zakupie określoną sumę obcej waluty w gotówce lub w dewizach (na rachunku bankowym). W trakcie operacji dewizami może powstać ryzyko dewizowe wynikające z możliwości zmiany kursu walutowego. Zachodzi ono wówczas, gdy wypłata dewiz następuje w terminie późniejszym niż został dokonany ich zakup. Ponosi je zarówno bank, jak i Klient banku. W celu uniknięcia tego ryzyka Klient może zawrzeć umowę terminową, w której sprzedaż lub kupno dewiz są ustalone pod względem terminu i kursu walutowego.

Rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowych w bankach na koniec XX wieku

5/5 - (1 vote)

Szacuje się, że na koniec 1999 roku banki posiadały łącznie prawie dziewięć milionów rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych. Oznacza to, że polscy bankierzy uzyskali w 1999 roku ponad 1,8 mln takich rachunków. Oczywiście sceptycy zwrócą uwagę, że liczby te nie oddają w pełni stopnia bankowości polskiego społeczeństwa, ponieważ znaczna część ogólnej liczby rachunków to klienci posiadający więcej niż jeden rachunek bankowy, mieszkający głównie w dużych aglomeracjach miejskich. Nasz największy detalista PKO BP S.A. z ponad 3 700 tys. rachunków pozostaje niekwestionowanym liderem w rankingu banków, ale PeKaO S.A. z prawie 1 800 tys. kont osobistych jest tuż za nim. Kolejne miejsca to Bank Śląski S.A. 696 tys. rachunków, Big Bank Gdański (z Millennium) 513 tys., 476 tys. BPH oraz WBK 432 tys. rachunków (rys. 1).

Rys.1 Udział banków w Polsce w ROR (liczba ROR – stan na 31.12.1999 r.).

Źródło: Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank 2000, nr 3, s. 10,

Pod koniec 1999 roku wszystkie większe banki zastąpiły standardowe rachunki bieżące pakietami produktów adresowanymi do różnych grup klientów. Wybór klientów nie ograniczał się już tylko do wyboru banku, ale także do określenia oczekiwań i potrzeb, jakie powinien spełniać konto osobiste. I tak banki oferowały zmodyfikowane konta dla młodych ludzi studiujących, studiujących, a także warianty kont aktywnych zawodowo, starając się uwzględnić stan ich majątku i wysokość dochodów. Niestety należy również podkreślić niedociągnięcia tego rynku. Ubiegły rok, czyli 1999, rok bankowości detalicznej, to także wzrost kosztów związanych z posiadaniem rachunków. Idąc w ślady największych detalistów, wszystkie banki podniosły opłaty za prowadzenie rachunków, a opłaty i prowizje za poszczególne transakcje również wzrosły[1].

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTÓW BANKOWYCH ZWIĄZANYCH Z RACHUNKIEM BIEŻĄCYM

Jak już wspomniano, rachunek bieżący służy do gromadzenia i przechowywania gotówki, otrzymywanej m.in. jako wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz do przeprowadzania rozliczeń gotówkowych. Posiadanie tego konta pozwala na korzystanie z dodatkowych usług oferowanych przez bank, takich jak:

  1. limit zadłużenia na rachunku osobistym – posiadacze rachunków, którzy dokonują regularnych miesięcznych wpłat na ten rachunek, mogą otrzymać limit zadłużenia na podstawie odrębnej umowy. W umowie bank ustala, na podstawie miesięcznych wpływów klienta, kwotę kredytu, czyli górną granicę, do której może się zadłużyć bez żadnych dodatkowych formalności. Limit przyznawany jest na czas nieokreślony lub określony. Maksymalny nieprzerwany okres zadłużenia wynosi do 6 miesięcy kalendarzowych od daty powstania długu. Każdy napływ środków na konto skutkuje automatyczną spłatą zadłużenia w części odpowiadającej wysokości wpływów.
  2. realizacja zleceń stałych – oddział prowadzący rachunek osobisty może, na wniosek posiadacza tego rachunku, rozliczać stałe zlecenia płatnicze z tytułu np.:
  • Czynsz
  • abonament radiowy i telewizyjny
  • Telefon
  • dostawa energii elektrycznej
  • dostawa gazu
  1. otwarcie programu oszczędności terminowych – oprocentowanie jest powyżej oprocentowania na koncie osobistym. Posiadanie trzyletniego konta w ramach tego programu pozwala na dokonywanie wypłat i dopłat w dowolnym momencie. Zaletą tego programu jest to, że pozwala zainwestować swoje oszczędności na korzystniej oprocentowanym koncie z możliwością uruchomienia zdeponowanych środków przed końcem okresu lokaty.
  2. obsługa wszystkich płatności, w tym: karty kredytowe (płatnicze, debetowe, debetowe) – karty płatnicze służą do różnych rozliczeń bankowych i pozabankowych. Karta kredytowa danego banku informuje, że jego posiadaczowi udzielono kredytu. Wykorzystany kredyt podlega spłacie na koniec uzgodnionego okresu lub w ratach. Posiadacz karty jest czasami obciążany stałą opłatą roczną i płaci odsetki od wykorzystanej pożyczki. Bankowe karty kredytowe wykorzystywane są zatem do celów płatniczych, połączonych z możliwością zaciągnięcia kredytu.

Posiadacz bankowej karty kredytowej może, po jej okazaniu, dokonywać zakupów w przedsiębiorstwach komercyjnych, a należna kwota jest pokrywana z jego rachunku bankowego, natomiast może zaciągnąć kredyt w banku w ramach ustalonej umownie kwoty. Jednak posiadacz karty debetowej może dokonać płatności tylko w granicach środków przechowywanych w banku. Technika fakturowania na ogół nie różni się, ale karty kredytowe są bardziej popularne. Karty płatnicze można również wykorzystać do wypłaty gotówki z bankomatów. Większe firmy handlowe mogą być połączone za pośrednictwem własnych terminali za pomocą teletransmisji do banków, co umożliwia natychmiastową płatność kartą płatniczą. Karty kredytowe mogą być wielofunkcyjne, umożliwiając zarówno wykonanie przelewu bezgotówkowego z konta jego posiadacza, jak i wypłatę gotówki z bankomatu oraz otrzymanie wydruku wyciągu bankowego. Kompleksowe wykorzystanie kart kredytowych w różnych operacjach rozliczeniowych sprawia, że skutecznie konkurują one z czekami, a ich wykorzystanie systematycznie wzrasta w obrotach krajowych i zagranicznych. Korzystanie z kart płatniczych w handlu międzynarodowym wymaga od banku krajowego przystąpienia do międzynarodowej organizacji rozliczeniowej. Obecnie największy system rozliczeń międzynarodowych z wykorzystaniem kart płatniczych został stworzony przez Visa International, Amerikan Express, Eurocard, a Polcard powstał dla rozliczeń krajowych[2].

czeki podróżne – czek to pisemna dyspozycja jego wystawcy, która jest adresowana do banku w celu wypłacenia posiadaczowi czeku wskazanej na nim kwoty pieniędzy. Ugody z wykorzystaniem czeków przybierają formę przekazania czeku wierzycielowi przez dłużnika. Są to czeki: gotówkowe – uprawniające do przyjęcia określonej ilości gotówki oraz rozliczeniowe – przeznaczone do egzekucji bezgotówkowej. Firma, która wystawia czeki, musi mieć odpowiednie środki zarezerwowane na koncie bankowym lub pożyczkę gwarantowaną przez bank, aby zrealizować czek. W ten sposób rozliczenia za pomocą kontroli gwarantują dostawcy terminową płatność. Rozliczenie za pomocą czeków jest wykorzystywane przede wszystkim do płatności za usługi transportowe, usługi pocztowe itp., tj. gdy połączenia są stałe, a rejestracja każdej dostawy lub usługi przez dostawcę spowodowałaby duże trudności[3].

[1] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000 r. nr 3, s. 18, 20

[2]Krzyżkiewicz Z., „Operacje bankowe, rozliczenia krajowe i zagraniczne”, Warszawa 1998, s. 91 – 92,93

[3]Kamba – Kibatshi • M., „Podstawy bankowości”, Wrocław 1999, s. 151

Wielkopolski Bank Kredytowy S.A.

5/5 - (2 votes)

Wielkopolski Bank Kredytowy S.A. był bankiem komercyjnym z siedzibą w Poznaniu, który działał w latach 1988–2001. Bank ten został utworzony na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 roku, powstał na bazie 41 placówek Narodowego Banku Polskiego położonych w środkowo-zachodniej części Polski. W 1991 roku bank został przekształcony w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, a w 1993 roku przeszedł proces prywatyzacji, stając się pierwszym z dziewięciu banków komercyjnych, które powstały w 1989 roku, sprywatyzowanym. European Bank for Reconstruction and Development (EBOiR) nabył wtedy 28,5% kapitału akcyjnego WBK.

W kolejnych latach Wielkopolski Bank Kredytowy przechodził szereg zmian właścicielskich i organizacyjnych. W 1995 roku irlandzka grupa Allied Irish Banks nabyła 16,3% akcji banku. Następnie, w 1999 roku, ta sama grupa zakupiła większościowy pakiet akcji (80%) Banku Zachodniego S.A. W 2000 roku bank przejął Gliwicki Bank Handlowy, a także rozpoczął wdrożenie nowego systemu centralnego ICBS.

Kulminacyjnym momentem w historii Wielkopolskiego Banku Kredytowego była fuzja z Bankiem Zachodnim w 2001 roku, co doprowadziło do powstania Banku Zachodniego WBK. Od 2018 roku bank ten działa pod nazwą Santander Bank Polska. Fuzja ta oznaczała likwidację Wielkopolskiego Banku Kredytowego jako osobnej spółki, a siedzibę przeniesiono do Wrocławia. W momencie połączenia WBK zatrudniał około 5 tysięcy pracowników i dysponował siecią 196 oddziałów oraz 184 bankomatami.

Wielkopolski Bank Kredytowy S.A. rozpoczął działalność 1 lutego 1989 roku. Na bazie 41 oddziałów i ponad stu tysięcy klientów przyjętych z Narodowego Banku Polskiego powstał komercyjny bank uniwersalny o kapitale zakładowym 45,74 mln zł. od tego momentu rozpoczyna się rozwój Wielkopolskiego Banku Kredytowego S.A., który obecnie posiada sieć oddziałów obejmujących większą część kraju. W maju 1992 roku Wielkopolski Bank Kredytowy S.A. podpisał umowę z Allied Irish Bank. Zajmuje się transferem nowoczesnych technologii i technik bankowych oraz dostosowaniem procedur banku do światowych standardów. Prywatyzacja Wielkopolskiego Banku Kredytowego S.A. przeprowadzona w 1993 roku okazała się wielkim sukcesem. Na koniec XX wieku głównym akcjonariuszem banku byłAllied Irish Bank European Investments, który pokrywał łącznie 60,1% kapitału zakładowego banku. Sieć banku obejmowała Gliwicki Bank Handlowy SA, gdzie Wielkopolski Bank Kredytowy posiadał 90,35% kapitału GBH S.A.

Posiadał 161 placówek według stanu na 31.12.1999. [1]

Oddział w Jeleniej Górze działał od 31 grudnia 1998 roku.

[1] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000 r. nr 3, s. 44-45

Weksel i poręczenie wekslowe

5/5 - (2 votes)

Weksel jest tradycyjnym instrumentem finansowym, używanym głównie w transakcjach handlowych i finansowych. Istnieją dwa główne rodzaje weksli: trasowany (wymagalny od osoby trzeciej) i własny (wymagalny od wystawcy). Weksel funkcjonuje jako pisemne zobowiązanie do zapłaty określonej kwoty pieniędzy w ustalonym terminie.

Poręczenie wekslowe, znane również jako awal, to gwarancja zapłaty weksla. Osoba lub instytucja poręczająca (awalista) zobowiązuje się do zapłaty kwoty wekslowej na rzecz wierzyciela, jeśli osoba odpowiedzialna za zapłatę weksla (trasat lub wystawca) nie wywiąże się ze swojego zobowiązania. Poręczenie wekslowe jest dodatkowym zabezpieczeniem, zwiększającym wiarygodność weksla jako instrumentu płatniczego.

Weksel jest dokumentem ścisłego zaufania i wymaga spełnienia określonych formalności prawnych, takich jak podpisy stron, kwota do zapłaty, termin płatności oraz dane identyfikacyjne zobowiązanych. W praktyce handlowej weksel może być wykorzystywany do zabezpieczenia zapłaty za towar czy usługi, w transakcjach międzynarodowych, a także do pozyskiwania finansowania poprzez dyskonto wekslowe w bankach.

Poręczenie wekslowe, będące formą osobistej gwarancji, dodatkowo wzmacnia pewność co do terminowej zapłaty zobowiązania wekslowego. W sytuacji, gdy dłużnik główny nie dokona zapłaty, awalista ponosi odpowiedzialność za dług, co zwiększa bezpieczeństwo transakcji dla wierzyciela.

W obrocie gospodarczym weksle i poręczenia wekslowe są często stosowane jako efektywne narzędzie zarządzania ryzykiem i zabezpieczenia kredytowego, zwłaszcza w relacjach między przedsiębiorstwami, gdzie tradycyjne formy zabezpieczeń mogą być mniej dostępne lub praktyczne. Jednak ze względu na swoją formalną naturę i potencjalne ryzyko dla poręczającego, wymagają one dokładnego zrozumienia i ostrożnego stosowania.

Weksel

Prawo wekslowe rozróżnia dwa typy weksli:

  • weksel własny;
  • weksel trasowany.

Weksel własny jest papierem wartościowym bezwarunkowego przyrzeczenia za­płaty przez wystawcę określonej kwoty we wskazanym miejscu i czasie. Za bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty odpowiedzialne są również osoby podpisane na wekslu[1].

Właśnie ten rodzaj weksla może być stosowany na zabezpieczenie udzielonego kredytu. Przy czym może to być weksel wystawiony przez kredytobiorcę lub osobę trzecią. Weksel własny, przyjmowany na zabezpieczenie kredytu, jest wekslem niezupełnym (in blanco). Weksel „in blanco” dla swej ważności opatrzony być musi co najmniej podpisem wystawcy. Natomiast pozostałe elementy wpisywane są przez posiadacza weksla (bank)
w chwili, gdy chce on z weksla skorzystać. Weksel własny „in blanco” przyjmowany jako zabezpieczenie kredytu jest wekslem gwarancyjnym. Oznacza to, że nie jest on przezna­czony z reguły do obiegu, ale służyć ma tylko zabezpieczaniu należności banku. Główną zaletą weksla „in blanco” jest to, że daje on posiadaczowi weksla możliwości szybkiego realizowania swoich należności poprzez zastosowanie przyspieszonego i uproszczonego trybu dochodzenia praw z weksla[2].

Poręczenie wekslowe

Jako zabezpieczenie spłaty udzielonego kredytu bank może przyjąć weksel „in blanco” z poręczeniem, tzw. awalem. Awal jest poręczeniem udzielonym za osobę zobo­wiązaną wekslowo[3].

Poręczycielem wekslowym może być osoba trzecia, a także już podpisana na we­kslu. Poręczyciel (awalista) powinien mieć pełną zdolność do zaciągania zobowiązań we­kslowych, ale ten za którego poręczył (awalat) nie musi jej posiadać. Przed przyjęciem poręczenia wekslowego jako zabezpieczenia spłaty kredytu bank sprawdza, czy sytuacja finansowa poręczyciela może stanowić gwarancję spłaty kredytu[4].

Odpowiedzialność poręczyciela wekslowego ma charakter:

  • samoistny – bowiem jego zobowiązanie jest ważne chociażby nawet zobowiązanie, za które poręcza, było nieważne z jakiejkolwiek przyczyny z wyjątkiem wady formalnej weksla;
  • akcesoryjny – bowiem poręczyciel odpowiada tak samo, jak ten, za kogo poręczył, np. ten, kto poręczył za wystawcę weksla własnego odpowiada jak główny dłużnik we­kslowy;
  • solidarny – bowiem odpowiada za zapłatę weksla solidarnie z innymi dłużnikami we­kslowymi; jeżeli było kilku poręczycieli, to każdy z nich odpowiada solidarnie za całą sumę do wysokości, której poręczył; poręczyciel, który zapłacił za weksel może do­chodzić roszczenia przeciwko osobie, za którą poręczył[5].

[1] S. Owsiak, Podstawy nauki finansów, Polskie Wydawnictwo Ekonom, Warszawa 2002 r., s. 304

[2] G. Sikorski, Zabezpieczenie … op. cit., s. 81

[3] I. Heropolitańska, E. Borowska, Kredyty … op. cit., s. 93

[4] H. Piekarczyk, Weksel – poradnik praktyczny, Centrum Informacji Menadżera, Warszawa 1998 r., s. 92

[5] ibidem, s. 92

Karty płatnicze

5/5 - (1 vote)

Karty płatnicze to popularne narzędzie finansowe używane na całym świecie do dokonywania transakcji bezgotówkowych i wypłacania gotówki z bankomatów. Ich wygodna i bezpieczna natura sprawia, że są one nieodzownym elementem codziennych finansów zarówno dla osób indywidualnych, jak i dla firm. Istnieją różne rodzaje kart płatniczych, w tym karty debetowe, które są bezpośrednio powiązane z kontem bankowym użytkownika i pozwalają na wydawanie środków już dostępnych na koncie. Karty kredytowe umożliwiają korzystanie z kredytu udzielonego przez bank do ustalonego limitu, a wydatki dokonane są rozliczane zazwyczaj raz w miesiącu. Karty przedpłacone, doładowywane określoną kwotą środków przed użyciem, są użyteczne jako narzędzie kontroli budżetowej lub jako prezent, natomiast karty charge wymagają spłaty całego salda co miesiąc.

Karty płatnicze oferują szereg korzyści, w tym bezpieczeństwo większe niż w przypadku noszenia przy sobie gotówki, oraz możliwość łatwego zablokowania w przypadku kradzieży czy zgubienia. Są one wygodne w użyciu, pozwalają na szybkie dokonywanie transakcji w sklepach stacjonarnych i online, a także ułatwiają monitorowanie wydatków dzięki regularnym wyciągom bankowym. Wiele kart jest powiązanych z programami lojalnościowymi, oferującymi nagrody takie jak punkty, cashback czy mile lotnicze.

Rozwój technologii kart obejmuje płatności bezstykowe, które umożliwiają realizację transakcji przez przyłożenie karty do terminala płatniczego bez konieczności wprowadzania PIN-u dla mniejszych kwot, oraz płatności mobilne, gdzie smartfony mogą być używane jako narzędzia płatnicze, zastępując fizyczne karty.

Odpowiedzialne korzystanie z kart płatniczych wymaga zarządzania długiem, szczególnie przy korzystaniu z kart kredytowych, aby unikać nadmiernego zadłużenia, oraz świadomości opłat związanych z ich używaniem, w tym opłat za przewalutowanie czy przekroczenie limitu kredytowego. Karty płatnicze stanowią kluczowy element współczesnego systemu finansowego, oferując elastyczność i wygodę, ale wymagają odpowiedzialności i świadomości potencjalnych ryzyk.

Karty płatnicze to jeden z najbardziej dynamicznie rozwijających się segmentów rynku usług finansowych. Jak widać , kiedyś były wyznacznikiem pewnego statusu materialnego, rekwizytem ludzi zamożnych, dziś stają się one czymś codziennym , normalną rzeczą w portfelach Polaków. Stanowią nowoczesną formę rozliczeń, ograniczając do minimum potrzebę noszenia przy sobie banknotów jak również, zapewniając szereg usług dodatkowych, oferowanych nam przez bank wraz z wydawaną kartą.

Zalety kart płatniczych sprawiają, że społeczeństwa nie mogą się bez nich obejść a ich wszechstronne wykorzystanie w różnych operacjach rozliczeniowych przyczynia się do systematycznego wzrostu ich zastosowania.

Jako ,że polskie banki oferują swoim klientom karty płatnicze dopiero od kilku lat , rynek ten ma przed sobą jeszcze olbrzymią perspektywę rozwoju. Jego przyszłość stanowią karty o uniwersalnych zastosowaniach , inteligentne i gwarantujące bezpieczeństwo transakcji.

Ważnym elementem budowy infrastruktury dla przyszłego rynku płatności kartami jest coraz powszechniejszy dostęp do Internetu. Obecnie ma go ponad 5 milionów Polaków, z czego 40%, jest gotowa płacić kartą w internetowych sklepach. Sklepów tych jest już w kraju około 900 , z czego 160 akceptuje płatności kartami.

Innym ważnym problemem dla przyszłości plastykowego pieniądza jest dostosowanie systemu kart płatniczych do standardów rynku finansowego w Unii Europejskiej. Konieczne są bowiem zmiany w przepisach oraz wprowadzenie standardów ISO. Tylko wtedy program rozwoju polskiej międzybankowej karty płatniczej, jako podstawowego instrumentu współczesnego obrotu bezgotówkowego, będzie posiadał podstawy ekonomiczne, techniczne i organizacyjne zgodne z kierunkami rozwoju i zasadami funkcjonowania systemu kart płatniczych w krajach Unii Europejskiej. Umożliwi to współdziałanie międzynarodowe w tworzeniu nowych typów kart, produkcji sprzętu, oprogramowania i serwisu w procesach obrotu pieniężnego.

Według prognoz przyszłość polskiego rynku kart płatniczych jest obiecująca. Potencjał tego rynku będzie ciągle wzrastał a w okresie przypuszczalnego wejścia Polski do Unii Europejskiej może w naszym kraju funkcjonować około 25-30 milionów kart płatniczych i około 6-8 tysięcy ATM-ów.