W polskiej praktyce bankowej wiele z wymienionych tam rodzajów czynności w ogóle nie występuje (np. leasing w bankach) lub zdobywa się pierwsze doświadczenia (np. faktoring). Na eurorynkach pojawiają się charakterystyczne dla nich usługi i towarzyszące im przedsięwzięcia innowacyjne. Na rynku pieniężnym i kapitałowym pojawiły się instrumenty finansowe w postaci certyfikatów depozytowych, not dłużnych i różnych form obligacji i euroobligacji; są to instrumenty o stałym bądź zmiennym oprocentowaniu.
Szersze wprowadzenie informatyzacji w dziedzinie bankowych usług rozliczeniowych wymaga nie tylko komputeryzacji banków, ale także wprowadzenia powszechnej teletransmisji. Najpilniejszym zagadnieniem, warunkującym rozwój i efektywność bankowej informatyki, jest zorganizowanie w Polsce wyspecjalizowanej sieci teletransmisji, łączącej jednolitym systemem wszystkie banki. Ale techniczne usprawnienie przebiegu rozliczeń, bardzo ważne dla przyspieszenia cyrkulacji pieniądza, nie zmienia ich treści ekonomicznej. Stąd oprócz innowacji technicznych występują innowacje w rodzajach instrumentów i operacji bankowych. Pojawiły się nowe rozwiązania na terminowych rynkach finansowych w postaci transakcji futures, zawieranych na wyspecjalizowanych giełdach; odmianą tych operacji są transakcje opcyjne. W Polsce kilka banków zapoczątkowało terminowe transakcje walutowe, których przedmiotem jest przewidywany i faktyczny kurs określonej waluty.
Wdrażanie w krajach Unii Europejskiej innowacji uwzględnia zasadę zbliżania struktury oraz wyrównania poziomu technicznego i organizacyjnego krajowych systemów bankowych.
Nie wszystkie innowacje wprowadzane w krajach rozwiniętych mogą być wprost przenoszone do Polski, a przynajmniej nie natychmiast. Proces przyswajania doświadczeń zagranicznych powinna poprzedzać analiza przydatności innowacji i produktów zagranicznych w Polsce, przy istniejącej infrastrukturze organizacyjnej i technicznej, z uwzględnieniem poziomu informatyzacji banków. Jak wynika z praktyki, w pierwszym etapie powinniśmy nastawiać się na innowacje o charakterze powielającym (np. instytucjonalne wprowadzenie do rozliczeń bezgotówkowych karty kredytowej). Nie wyklucza to wprowadzania własnych rozwiązań, kreujących innowacje przystosowane do naszych warunków, a kompatybilnych do rozwiązań zagranicznych. Wymaga to odpowiednich zmian w przygotowanym nowym prawie bankowym, uwzględniającym nowoczesne produkty bankowe. Ale, jak słusznie pisze J.K. Solarz, dla Polski dostosowującej się do wymagań europejskich ważne jest nie tylko to, co reguluje prawo krajów Wspólnoty, ale także niepisane reguły (zwyczaje) bankowości europejskiej.[1]
[1] Z. Krzyżkiewicz: Rozliczenia pieniężne…, op. cit., s 55