Banki podejmują działania zmierzające do ograniczenia ryzyka i zabezpieczenia zwrotu kredytów. Już samo pojęcie zdolności kredytowej warunkującej udzielenie kredytu uwzględni przesłanki zabezpieczenia tego zwrotu. Sposobem zabezpieczenia się przed ryzykiem jest także wymiana informacji między bankami o klientach występujących o udzielenie kredytu. Oddziały regionalne prowadzą również kartoteki niesolidnych płatników. Należy przy tym nadmienić, że wymiana takich informacji nie jest sprzeczna z obowiązkiem zachowania tajemnicy bankowej i jest legalna w świetle prawa bankowego. Ryzyko jest nierozerwalnie związane z działalnością banku. Badanie ryzyka jest zagadnieniem trudnym, ponieważ są różne rodzaje ryzyka, które są ze sobą w większym lub mniejszym stopniu powiązane. Ze względu na wagę problemu, należy problematykę z tym związaną poznawać coraz lepiej, po to, by zawierane transakcje kredytowe były transakcjami udanymi.
Ważną instytucjonalną formą zabezpieczenia się banków przed ryzykiem jest ubezpieczenie kredytów. Ubezpieczającym może być kredytobiorca lub kredytodawca, ale ubezpieczonym jest zawsze kredytodawca (bank). Ubezpieczoną może być łączna kwota zaciągniętego kredytu. W Polsce praktyka ubezpieczania kredytów nie jest jeszcze popularna.
Prawo bankowe upoważnia nasze banki, aby dla zapewnienia zwrotu udzielonych kredytów żądały od kredytobiorców zabezpieczenia przewidzianego prawem cywilnym i wekslowym. Formę zabezpieczenia kredytu ustala bank w negocjacjach z kredy-tobiorcą, biorąc pod uwagę rodzaj, wysokość oraz okres spłaty kredytu, a także stan majątkowy. Zabezpieczenie kredytu jest z reguły wymagane w przypadkach udzielania kredytu przedsiębiorstwom nowo utworzonym, osobom fizycznym oraz jednostkom o zagrożonej zdolności kredytowej. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu kredytu spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, banki na ogół zaostrzają wymogi zabezpieczenia kredytu.