Kredyt taki jest przyznawany przez bank do określonej wysokości. Kredytobiorca może wykorzystać ten kredyt w zmiennej wielkości i w czasie dla siebie koniecznym. Wpływy na rachunek bieżący zmniejszają zadłużenie kredytobiorcy. Omawiany rodzaj kredytu jest wykorzystywany do finansowania działalności eksploatacyjnej przedsiębiorstw. Formalnie ma on charakter krótkoterminowy, faktycznie jest to często kredyt długoterminowy dzięki wielkości limitu zadłużenia na rachunku bieżącym. Zabezpieczenie tego kredytu jest tak zwana deklaracja negatywna (kredytobiorca nie będzie korzystał z kredytów w innym banku)[1]. Przy ustaleniu umowy o kredyt w rachunku bieżącym bank określa na ogół następujące warunki:
- wysokość procentu,
- prowizje od przekroczenia limitu zadłużenia,
- prowizje od maksymalnego zadłużenia w miesiącu,
- prowizje od przyznanego limitu,
- prowizje od niewykorzystanego limitu,
- prowizje od obrotu.
Operacje kredytowe można klasyfikować po względem płynności i metod udzielania kredytu, a także jego celu. W pierwszym wypadku decyduje termin, na jaki bank udziela kredytu, gdyż najbardziej płynne są kredyty krótkoterminowe[2].
Polskie banki, przyjmując to kryterium, rozróżniają w swych regulaminach następujące kredyty:
- krótkoterminowe, udzielane na okres do 1 roku,
- średnioterminowe z terminem spłaty od 1 roku do 3 lat,
- długoterminowe z terminem spłaty powyżej 3 lat.
Terminy spłaty kredytu, jego wysokość i oprocentowanie stanowią przedmiot negocjacji pomiędzy kredytobiorcą a bankiem[3].
Kredyty mogą być udzielane dwiema metodami w rachunkach:
- bieżącym (otwartym)
- kredytowym (pożyczkowym)
—
[1] Jan Głuchowski „Bankowość” Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej 1999 str. 88
[2] Zenon Fedrowicz „Polityka pieniądza i rynek kapitału” Warszawa 1997 str. 83
[3] Zenon Fedrowicz „Polityka pieniądza i rynek kapitału” Warszawa 1997 str. 83