z pracy dyplomowej o usługach bankowych
Bank Gospodarki Żywnościowej z siedzibą w Warszawie rozpoczął działalność 1 lipca 1975 roku jako bank spółdzielczy. Powstał z połączenia Banku Rolnego i Centralnego Stowarzyszenia Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowych. Bank Gospodarki Żywnościowej S.A. był siedzibą organizacyjną, finansową i kontrolną banków spółdzielczych, pełniącą funkcje przewidziane dla centralnych związków spółdzielczych w ustawie o spółdzielniach. Poprzez Bank Gospodarki Żywnościowej państwo realizowało politykę rolną wobec gospodarstw indywidualnych, które posiadały rachunki bankowe i korzystały z kredytów z Banków Spółdzielczych.
Bank Gospodarki Żywnościowej świadczył również usługi finansowe i kredytowe dla państwowej i spółdzielczej gospodarki rolnej oraz przemysłu rolno-spożywczego i leśnego. Subiektywnie szeroki zakres działań umożliwił mu wpływ na ogólną produkcję żywności. 9 września 1994 roku Bank Gospodarki Żywnościowej został przekształcony w spółkę akcyjną i od tego czasu działa pod nazwą Gospodarka Bankowa Gospodarki Żywnościowej S.A., kontynuując obsługę bankową dla przedsiębiorstw rolnych i gospodarki żywnościowej. Jednocześnie Bank Gospodarki Żywnościowej S.A. stał się, w ramach reorganizacji spółdzielni bankowej, jej bankiem narodowym. Jej udziałowcami są Banki Spółdzielcze (około 34% udziałów), banki regionalne oraz Skarb Państwa (około 66% udziałów): udziałowcami banków regionalnych są banki spółdzielcze[1].
Misją banku jest: kompleksowa obsługa finansowa rolnictwa i branż pokrewnych oraz prowadzenie działalności komercyjnej dla mieszkańców miast.
Oprócz podstawowej działalności depozytowej i kredytowej świadczy pełne usługi w zakresie obrotu walutami i rynku papierów wartościowych. Bank oferuje szeroką gamę produktów i usług.
Bank Gospodarki Żywnościowej S.A. posiada szeroką sieć oddziałów, oddziałów i kas na terenie całego kraju. Sieć ta jest stopniowo rozbudowywana. Na dzień 31.12.1999 r. liczyła 311 placówek[2].
Od 1975 roku w Jeleniej Górze działa oddział Banku Gospodarki Żywnościowej S.A.
Bank otwiera rachunek bankowy na życzenie klienta i staje się on ważny po podpisaniu stosownej umowy. Można powiedzieć, że rachunek bankowy jest instrumentem, za pomocą którego bank dokonuje odpowiednich rezerw, natomiast warunkiem koniecznym do jego otwarcia jest zawarcie umowy.
W drodze umowy rachunku bankowego bank zobowiązuje się wobec posiadacza rachunku do przechowywania jego abstrakcyjnej liczby jednostek pieniężnych i przeprowadza w jego imieniu rozliczenia gotówkowe.
Umowa rachunku bankowego pełni dwie funkcje, tj. funkcję rozliczeniową oraz funkcję przechowywania. Zakładając, że bank jest zobowiązany zapłacić deponentowi za przechowywane środki, można wyróżnić funkcję oszczędnościową. Biorąc pod uwagę, że w momencie korzystania z pożyczki zakładane jest również konto dla klienta, wyróżnia się funkcję kredytową[3].
Podstawą prawną otwierania i prowadzenia rachunków bankowych są przepisy Prawa bankowego. Otwarcie rachunku następuje na podstawie umowy rachunku bankowego zawartej pomiędzy bankiem a klientem. Umowa ta jest jednym z rodzajów wymienionych umów, jest również umową konsensualną, to znaczy dochodzi do skutku poprzez konsensualne oświadczenie woli obu stron, wyrażające zgodę na jej zawarcie[4].
[1] Krzyżkiewicz Z., Jaworski W., Puławski M., „Banking Leksykon – giełdowy”, Warszawa 1998, s. 49-50
[2] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000 r., nr 3 s. 40-41
[3] Golec M., Janik B., Nowohoń powinien H.,”Wprowadzenie to banking”, Poznań 1998r., str.39
[4] Głuchowski J., Szabelańczyk J., „Podręcznik bankowy dla studentów”, Poznań 1999, s. 157