Rozwój usług bankowych jako efekt działania konkurencji

5/5 - (2 votes)

Rozwój usług bankowych stanowi jeden z kluczowych przejawów transformacji współczesnego sektora finansowego, a jego dynamika jest w dużej mierze determinowana przez nasilającą się konkurencję pomiędzy instytucjami bankowymi. Konkurencja ta nie ogranicza się wyłącznie do rywalizacji cenowej, lecz obejmuje również innowacyjność produktową, jakość obsługi klienta, dostępność kanałów dystrybucji oraz zdolność do szybkiego reagowania na zmieniające się potrzeby rynku. W warunkach gospodarki rynkowej presja konkurencyjna staje się czynnikiem wymuszającym ciągłe doskonalenie oferty bankowej, co prowadzi do istotnych zmian zarówno po stronie podaży, jak i popytu na usługi finansowe.

W ostatnich dekadach sektor bankowy uległ głębokim przeobrażeniom, wynikającym z liberalizacji rynków finansowych, postępu technologicznego oraz globalizacji. Procesy te doprowadziły do zwiększenia liczby podmiotów świadczących usługi finansowe, w tym banków zagranicznych, instytucji parabankowych oraz podmiotów technologicznych oferujących rozwiązania z zakresu finansów cyfrowych. W efekcie tradycyjne banki zostały zmuszone do redefinicji swoich modeli biznesowych i poszukiwania nowych źródeł przewagi konkurencyjnej.

Konkurencja w sektorze bankowym ma charakter wielowymiarowy i oddziałuje na niemal wszystkie obszary działalności instytucji finansowych. Z jednej strony prowadzi do obniżania kosztów usług i poprawy warunków oferowanych klientom, z drugiej zaś stymuluje rozwój nowych produktów i kanałów komunikacji. W tym kontekście rozwój usług bankowych można postrzegać jako bezpośredni efekt presji konkurencyjnej, która zmusza banki do ciągłego podnoszenia efektywności operacyjnej oraz jakości świadczonych usług.

Konkurencja jako determinant innowacji w usługach bankowych

Jednym z najważniejszych efektów działania konkurencji w sektorze bankowym jest intensyfikacja procesów innowacyjnych. Banki, dążąc do utrzymania lub zwiększenia swojego udziału w rynku, inwestują znaczne środki w rozwój nowych produktów finansowych oraz modernizację istniejących usług. Innowacje te obejmują zarówno sferę produktową, jak i procesową, przyczyniając się do zmiany sposobu świadczenia usług bankowych oraz interakcji z klientem.

Presja konkurencyjna sprawia, że banki coraz częściej odchodzą od standardowych, jednolitych ofert na rzecz rozwiązań dopasowanych do indywidualnych potrzeb klientów. Personalizacja usług, oparta na analizie danych oraz zaawansowanych narzędziach informatycznych, staje się istotnym elementem strategii konkurencyjnej. Dzięki temu klienci otrzymują produkty lepiej odpowiadające ich sytuacji finansowej i preferencjom, co zwiększa ich satysfakcję oraz lojalność wobec instytucji bankowej.

Rozwój bankowości elektronicznej i mobilnej stanowi szczególnie wyraźny przykład innowacji będących rezultatem konkurencji. Banki, rywalizując o klientów, wprowadzają coraz bardziej zaawansowane aplikacje mobilne, umożliwiające realizację szerokiego zakresu operacji finansowych bez konieczności wizyty w oddziale. Funkcjonalność, intuicyjność oraz bezpieczeństwo tych rozwiązań stają się kluczowymi kryteriami wyboru banku przez klientów, co dodatkowo wzmacnia presję na ciągłe doskonalenie technologiczne.

Konkurencja sprzyja również skracaniu czasu wprowadzania nowych usług na rynek. W warunkach dynamicznych zmian technologicznych zdolność do szybkiego reagowania na pojawiające się trendy staje się istotnym czynnikiem sukcesu. Banki, które nie nadążają za innowacjami, ryzykują utratę konkurencyjności na rzecz bardziej elastycznych podmiotów, w tym firm technologicznych oferujących alternatywne rozwiązania finansowe.

Warto podkreślić, że innowacje w usługach bankowych nie są wyłącznie odpowiedzią na działania konkurentów, lecz również rezultatem rosnących oczekiwań klientów. Konkurencja intensyfikuje proces dostosowywania oferty do zmieniających się preferencji konsumentów, którzy coraz częściej oczekują usług szybkich, dostępnych i zintegrowanych z innymi obszarami życia gospodarczego. W tym sensie konkurencja pełni funkcję katalizatora rozwoju, przyczyniając się do modernizacji całego sektora bankowego.

Wpływ konkurencji na jakość, dostępność i strukturę usług bankowych

Działanie konkurencji w sektorze bankowym wywiera istotny wpływ na jakość świadczonych usług, która staje się jednym z głównych obszarów rywalizacji pomiędzy instytucjami finansowymi. Banki, dążąc do wyróżnienia się na tle konkurencji, inwestują w podnoszenie standardów obsługi klienta, szkolenia pracowników oraz usprawnianie procesów wewnętrznych. W efekcie klienci korzystają z bardziej profesjonalnej i efektywnej obsługi, co przekłada się na wzrost zaufania do sektora bankowego jako całości.

Konkurencja przyczynia się również do zwiększenia dostępności usług bankowych, zarówno w wymiarze geograficznym, jak i funkcjonalnym. Rozwój zdalnych kanałów dystrybucji umożliwia korzystanie z usług finansowych niezależnie od miejsca zamieszkania, co ma szczególne znaczenie dla obszarów słabiej zurbanizowanych. Banki, rywalizując o klientów, starają się eliminować bariery dostępu, oferując uproszczone procedury oraz szeroki zakres usług dostępnych online.

Zmiany konkurencyjne wpływają także na strukturę oferty bankowej, prowadząc do jej dywersyfikacji. Współczesne banki coraz częściej pełnią rolę kompleksowych dostawców usług finansowych, łącząc tradycyjne produkty bankowe z usługami inwestycyjnymi, ubezpieczeniowymi czy doradczymi. Tego rodzaju integracja oferty stanowi odpowiedź na działania konkurentów oraz próbę zwiększenia wartości relacji z klientem poprzez oferowanie rozwiązań kompleksowych.

Istotnym efektem konkurencji jest również presja na obniżanie kosztów usług bankowych. Choć nie zawsze prowadzi to do bezpośredniego spadku cen, to jednak sprzyja wprowadzaniu bardziej przejrzystych i elastycznych modeli opłat. Klienci zyskują większą możliwość porównywania ofert i wyboru najbardziej korzystnych warunków, co wzmacnia ich pozycję negocjacyjną wobec instytucji finansowych.

Należy zaznaczyć, że konkurencja w sektorze bankowym nie jest zjawiskiem jednoznacznie pozytywnym i wiąże się również z pewnymi wyzwaniami. Nadmierna presja konkurencyjna może skłaniać banki do podejmowania zbyt dużego ryzyka lub nadmiernego upraszczania procedur, co w dłuższym okresie może negatywnie wpływać na stabilność finansową. Z tego względu kluczowe znaczenie ma równowaga pomiędzy konkurencją a regulacją, która pozwala na zrównoważony rozwój usług bankowych.

Podsumowując, rozwój usług bankowych jako efekt działania konkurencji jest procesem złożonym i wieloaspektowym. Konkurencja stymuluje innowacje, poprawę jakości oraz zwiększenie dostępności usług, jednocześnie wymuszając na bankach ciągłe dostosowywanie się do zmieniających się warunków rynkowych. W długim okresie jej oddziaływanie przyczynia się do modernizacji sektora bankowego i lepszego zaspokajania potrzeb klientów, pod warunkiem zachowania odpowiednich ram nadzorczych i ostrożnościowych.

Wbrew niektórym przewidywaniom rola banków w funkcjonowaniu gospodarki narodowej nie uległa ograniczeniu. Rozwój rynku papierów wartościowych spowodował wprawdzie zmniejszenie udziału kredytów bankowych w finansowaniu procesów gospodarczych, ale zwiększył się wydatnie udział banków w obrocie papierami wartościowymi. Transakcje na tym rynku stały się ważnym składnikiem działalności instytucji bankowych oraz liczącym się źródłem dochodów. Obroty banków nie spadły, a przeciwnie, wzrastały nadal, a sieć placówek bankowych nie uległa zmniejszeniu.

Wśród banków obecnych na tym samym obszarze i wykonujących podobne czynności występuje zjawisko konkurencji. Część banków oferuje swe usługi temu samemu środowisku, a więc tej samej grupie potencjalnych Klientów, umożliwiając jej dokonywanie porównań i wyboru „najlepszego” banku.

Niewątpliwym efektem działania konkurencji w warunkach zliberalizowanego obrotu pieniężnego był rozwój usług bankowych. Polegał on na pojawieniu się i bardzo szybkim upowszechnieniu nowych usług bankowych – udoskonalonych form zapłaty, korzystnych lokat, dogodnych form kredytowania.

Pod presją konkurencji podniósł się poziom usług bankowych i zmienił się sposób obsługi Klientów.

Praca w warunkach silnie rozwiniętej konkurencji uwrażliwiła banki na poziom cen „produktów” bankowych – wysokość stopy procentowej oraz pobieranych prowizji, a także zakres usług świadczonych za darmo i odpłatnie. Proponowanie Klientom mniej korzystnego oprocentowania lokat czy znacznie wyższych prowizji niż w instytucjach konkurencyjnych zaczęło stwarzać wyraźnie odczuwalną groźbę utraty Klientów. Wywołało to tendencję do ujednolicania stawek procentowych i prowizyjnych w skali całego rynku.

Należy zauważyć, że banki w żadnym razie nie mogą odizolować się od wzajemnych kontaktów z innymi bankami, nawet tymi, które zostały uznane za jednostki konkurencyjne. Wynika to m.in. z wymogów obrotu płatniczego, który zmusza do przyjmowania wszelkich zleceń płatniczych, także tych, które są adresowane do firm mających rachunki u konkurentów. Banki są więc skazane na współpracę.

Podsumowanie

Konkurencja jest jednym z kluczowych czynników wpływających na rozwój usług bankowych. Działanie konkurencji pomiędzy różnymi bankami wymusza na nich innowacje, podnoszenie jakości świadczonych usług, a także oferowanie klientom bardziej korzystnych warunków.

Wraz z rozwojem technologii, rynek usług bankowych uległ znacznej transformacji. W dzisiejszych czasach banki oferują coraz więcej usług i produktów finansowych, w tym kredyty, karty kredytowe, lokaty, konta oszczędnościowe, ubezpieczenia, a także wiele innych usług.

Konkurencja pomiędzy bankami wpływa na rozwój usług bankowych na różne sposoby. Przede wszystkim wymusza ona innowacje w zakresie produktów i usług. Banki muszą stale wprowadzać na rynek nowe produkty i usługi, aby utrzymać swoją pozycję na rynku i przyciągnąć nowych klientów. Innowacyjne produkty, takie jak bankowość mobilna czy szybkie płatności, stały się już standardem w dzisiejszym świecie bankowości.

Konkurencja między bankami wpływa także na cenę oferowanych usług. Banki starają się przyciągnąć klientów poprzez oferowanie atrakcyjnych warunków kredytów, lokat, kont i innych produktów finansowych. Konkurencyjność cenowa może również prowadzić do obniżania kosztów i podnoszenia efektywności, co pozwala bankom oferować korzystne warunki dla klientów.

Kolejnym sposobem, w jaki konkurencja wpływa na rozwój usług bankowych, jest podnoszenie jakości obsługi klienta. Banki muszą oferować coraz lepszą jakość obsługi, aby przyciągnąć i zatrzymać klientów. Wysoka jakość obsługi klienta to nie tylko szybka i skuteczna obsługa, ale także indywidualne podejście do każdego klienta, doradztwo finansowe i wsparcie w podejmowaniu decyzji finansowych.

W dzisiejszych czasach, aby utrzymać się na rynku, banki muszą także inwestować w technologie. Banki coraz częściej korzystają z nowoczesnych rozwiązań technologicznych, takich jak sztuczna inteligencja, blockchain, big data, które pozwalają na bardziej efektywną obsługę klienta i zwiększenie bezpieczeństwa transakcji finansowych.

Podsumowując, rozwój usług bankowych jest efektem działania konkurencji między bankami. Konkurencja wymusza na bankach innowacje, podnoszenie jakości obsługi klienta, oferowanie korzystnych warunków i inwestowanie w technologie. Wraz z rozwojem technologii, banki oferują coraz bardziej innowacyjne produkty i usługi, takie jak bankowość mobilna, szybkie płatności, karty płatnicze z technologią zbliżeniową czy chatboty, które pozwalają na szybszą i bardziej efektywną obsługę klienta.

Konkurencja między bankami prowadzi również do obniżania kosztów i podnoszenia efektywności. Banki muszą szukać sposobów na obniżenie kosztów, aby móc oferować bardziej korzystne warunki dla klientów. Przykłady takich działań to zwiększenie automatyzacji procesów, zmniejszenie liczby placówek stacjonarnych czy skracanie czasu przetwarzania transakcji.

Warto zaznaczyć, że konkurencja między bankami ma również swoje negatywne aspekty, takie jak praktyki wykluczające konkurencję lub ograniczające dostęp do rynku dla nowych graczy. Dlatego też istotne jest, aby konkurencja na rynku usług bankowych była fair i oparta na uczciwych zasadach.

Rozwój usług bankowych jest wynikiem działania konkurencji między bankami. Konkurencja wpływa na rozwój innowacyjnych produktów i usług, podnoszenie jakości obsługi klienta, oferowanie korzystnych warunków oraz inwestowanie w technologie. Jednocześnie, konkurencja wymaga od banków ciągłego podnoszenia efektywności i obniżania kosztów. Dlatego też, konkurencja między bankami jest kluczowym czynnikiem wpływającym na rozwój rynku usług bankowych.

Podział i charakter instrumentów polityki pieniężnej

5/5 - (1 vote)

Poprzednio stwierdzono, że cele polityki pieniężnej powinny reagować na jej instrumenty. Z definicji polityki pieniężnej wynika, że dotyczy ona kwestii kształtowania podaży pieniądza. Wiedząc, że podmiotem prowadzącym politykę pieniężną jest bank centralny instrumenty polityki pieniężnej można określić jako środki będące w dyspozycji banku centralnego pozwalające kontrolować podaż pieniądza.

Banki centralne dysponują całym zestawem instrumentów polityki pieniężnej. Najbardziej rozpowszechnioną klasyfikację instrumentów tworzy się poprzez dokonanie ich podziału ze względu na sposób oddziaływania banku centralnego. W ten sposób otrzymuje się trzy grupy instrumentów:

  • instrumenty rynkowe (pośrednie),
  • instrumenty administracyjne (bezpośrednie),
  • instrumenty perswazyjne .

Stosując instrumenty rynkowe (tzw. sterowania pośredniego) bank centralny oddziałuje na pozostałe banki poprzez swój udział na rynku międzybankowym jako kontrahent. Do tego rodzaju instrumentów należą: polityka otwartego rynku, polityka kredytu refinansowego oraz polityka kursowa . Ich skuteczność zależy od efektywności rynku finansowego, a więc aby stosować instrumenty sterowania pośredniego rynek finansowy musi być w pełni rozwinięty. Instrumenty rynkowe polityki pieniężnej są dziś głównymi narzędziami wykorzystywanymi przez banki centralne.

W przypadku stosowania instrumentów administracyjnych (tzw. sterowania bezpośredniego) bank centralny wstępuje jako instytucja nadrzędna w stosunku do banków komercyjnych, stosuj ąc wobec nich nakazy i zakazy. Wyraża się to głównie w ustalaniu stopy rezerw obowiązkowych, stosowaniu limitów kredytowych, kontroli stóp procentowych, terytorialnym lub sektorowym ograniczeniu działalności, wytycznymi co do jakości produktów bankowych[1]. Istotną zaletą tego rodzaju instrumentów jest ich wysoka precyzyjność w osiąganiu określonego poziomu agregatu pieniężnego bądź wysokości stóp procentowych. Z drugiej jednak strony ta skuteczność odnosi się tylko do okresu krótkiego, a niepożądane efekty ich użycia m.in. ograniczenie konkurencji na rynku [2] [3] a co za tym idzie i jego efektywności, czy patologie w postaci handlu limitami kredytowymi ograniczają wykorzystanie tych instrumentów. Głównie stosuje się je w przypadkach przejściowych zakłóceń w funkcjonowaniu rynku, nieskuteczności instrumentów pośrednich, bądź gdy rynek finansowy jest słabo rozwinięty .

Bank centralny może także oddziaływać na rynek finansowy poprzez perswazję. Publiczne wypowiedzi prezesa banku centralnego czy określanie nastawienia w polityce pieniężnej sugeruj ą pożądane przez bank centralny kierunki działań banków komercyjnych. W tym przypadku banki komercyjne nie są zobligowane do realizacji wytycznych banku centralnego, lecz z uwagi na chęć zachowania dobrych stosunków z bankiem centralnym stosują się one do nich. Skuteczność tego rodzaju podejścia zależy od ilości banków jaka działa na rynku, im większa ilość banków tym skuteczność perswazji mniejsza.

Najważniejszymi dziś narzędziami, które wykorzystywane są przez władze monetarne do kontroli podaży pieniądza to: polityka rezerw obowiązkowych, polityka kredytu refinansowego i polityka otwartego rynku[4] [5].


[1]     I. Czechowska, dz. cyt., s. 55-56.

[2]     Tamże, s. 55

[3]     Tamże, s. 55.

[4]     P. Szpunar, Polityka pieniężna. Cele i warunki skuteczności, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2000, s. 60.

[5]     A. Krajewska, R. Milewski, dz. cyt., s. 474.

Kredyt kupiecki

5/5 - (2 votes)

Odroczenie płatności za zobowiązania handlowe, zwane potocznie kredytem handlowym lub kupieckim, stanowi ok. 50 % całości zobowiązań małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce[1]. Sytuacja ta jest w dużej części wymuszona brakiem dostępu do kredytów bankowych – dla wielu przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i mikro, kredyt kupiecki stanowi szansę na przetrwanie i utrzymanie się na rynku. Istotne znaczenie ma również fakt, iż przy tego rodzaju kredycie, kredytodawcy z reguły nie żądaj ą zabezpieczeń, które byłyby niezbędne w przypadku ubiegania się o kredyt bankowy.

Wyróżniane są dwa rodzaje kredytu kupieckiego:

  1. kredyt dostawcy,
  2. kredyt odbiorcy.

W pierwszym przypadku polega on na odroczeniu płatności za sprzedany towar. Koszt odroczenia z reguły wkalkulowany jest w cenę towaru – jest nim tzw. skonto, czyli rabat lub upust, jaki oferowany jest nabywcy w przypadku dokonania płatności za towar w terminie wcześniejszym, niż wyszczególniony na fakturze sprzedaży. Znając wartość skonta, termin płatności faktury oraz termin, do którego należy opłacić fakturę, aby móc uzyskać upust, koszt kredytu kupieckiego można wyznaczyć przy pomocy następującego wzoru[2]:

S             365 dni

K =           – x – x 100 %

100 S Z – D

gdzie:

K – roczny nominalny koszt kredytu kupieckiego,

S – wartość upustu (w % od wartości faktury),

Z – maksymalny okres zapłaty za fakturę,

D – termin zapłaty, który warunkuje możliwość skorzystania z upustu (w przypadku płatności natychmiastowej D = 0).

W przypadku, w którym kredyt kupiecki wykorzystywany jest cyklicznie w ciągu roku, efektywny roczny koszt takiego kredytu będzie nieco wyższy. Przy założeniu, że warunki na jakich jest on zaciągany nie ulegają zmianie, można go wyznaczyć z następującego wzoru[3]:

KE = (1H^)N1

gdzie:

KE – efektywny roczny koszt kredytu,

K – nominalny koszt kredytu (policzony zgodnie z poprzednim wzorem),

N – ilość powtórzeń kredyty kupieckiego w ciągu roku.

Jeżeli przedsiębiorstwo ma możliwość zaciągnięcia kredytu bankowego, wskazane jest porównanie kosztów obu kredytów. Może się bowiem okazać, iż w określonej sytuacji gospodarczej opłaca się przedsiębiorstwu zaciągnąć kredyt bankowy dla sfinansowania faktury, aby uzyskać korzystny upust od jej wartości. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku kredytu bankowego, przy założeniu działalności przynoszącej odpowiednie zyski, występuje tarcza podatkowa, która obniża efektywny koszt kredytu.

Z kolei kredyt odbiorcy ma z reguły formę przedpłaty, czyli wpłaty na rachunek dostawcy środków finansowych za dobra, które nie zostały jeszcze wyprodukowane. Znamienny jest w tej sytuacji fakt, że kredyt tego typu nie tylko stanowi źródło finansowania, ale również gwarantuje kredytobiorcy sprzedaż swoich produktów lub usług[4]. Ponieważ jednak kredyt odbiorcy wydaje się występować stosunkowo rzadko, głównie w sytuacji niedoboru danego dobra na rynku, monopolu lub specyficznych przedsięwzięć inwestycyjnych (np. przedpłaty na mieszkania, związane z kosztowną budową osiedla mieszkaniowego), nie zostanie on szerzej omówiony w tej pracy.

Podsumowanie

Na rynku widoczna jest szeroka oferta kredytów bankowych, w tym atrakcyjnych form kredytowania w postaci kredytów preferencyjnych. Nie oznacza to oczywiście, że są one dostępne dla każdego przedsiębiorstwa. W szczególności kredyty preferencyjne wymagają od
potencjalnego kredytobiorcy spełnienia wielu dodatkowych kryteriów. Istotną przeszkodą jest również brak zdolności kredytowej, rozumiany jako brak wystarczająco silnej kondycji ekonomiczno – finansowej przedsiębiorstwa, która zabezpieczałaby spłatę kredytu wraz z odsetkami w wymaganym przez bank stopniu. Jednym ze sposobów na podwyższenie zdolności kredytowej wydaje się być skorzystanie z oferty funduszy poręczeniowych. Zgodnie ze wzorem na wskaźnik DSCR, istotny jest również poziom wykazywanych zysków.

W celu pozyskania dodatkowych środków obrotowych, sugerowane jest również – przynajmniej w stosunku do stałych kontrahentów – zastosowanie weksla we wzajemnych rozliczeniach. Powinno to pozwolić na zredukowanie poziomu wykorzystania kredytów obrotowych i w rezultacie na zmniejszenie wysokości płaconych odsetek.

Formą finansowania, która stosowana jest najczęściej w przypadku działalności gospodarczej osób fizycznych, jest zaciąganie zobowiązań przez właściciela firmy i przeznaczanie pozyskanych w ten sposób środków na finansowanie działalności. Pomimo, że pozyskanie tą drogą większej ilości środków jest raczej wątpliwe, to jest ona szczególnie istotna w przypadku działalności o niedużej skali, np. pracy wykonanej w domu, gdyż często pozwala sfinansować ją w 100 % – np. w postaci komputera lub samochodu właściciela, wykorzystywanego do zarówno do celów osobistych, jak i do prowadzenia działalności gospodarczej.


[1] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 93.

[2] Ibidem, s. 160.

[3] Ibidem.

[4] Ibidem, s. 94.

Kredyt inwestycyjny

5/5 - (3 votes)

Kredyty inwestycyjne udzielane są z reguły na okresy dłuższe niż 1 rok i służą sfinansowaniu konkretnych przedsięwzięć inwestycyjnych[1]. Przedmiotem finansowania może być każdy środek zaliczany do majątku trwałego przedsiębiorstwa, stąd kredyty inwestycyjne udzielane są na inwestycje:

  • materialne – w rzeczowe składniki majątku trwałego (urządzenia, budynki),
  • niematerialne – w wartości niematerialne i prawne (patenty, prawa autorskie),
  • finansowe – w papiery wartościowe (akcje, udziały w innych przedsiębiorstwach)[2].

Kredyt udzielany jest w rachunku kredytu, a jego wykorzystanie odbywa się w formie realizacji przez bank zleceń płatniczych kredytobiorcy, które wiążą się z realizacją kredytowanej inwestycji. Najczęściej kredytobiorca przedstawia faktury, które następnie opłaca bank przelewając określoną kwotę środków pieniężnych na rachunki kontrahentów. W przypadku inwestycji, której okres realizacji jest rozłożony w czasie (np. budowa budynku), wypłata kredytu następuje z reguły transzami, przy czym wypłata kolejnej transzy uzależniona jest od właściwego wykorzystania poprzedniej[3].

Często stosowana jest karencja, czyli odroczenie spłaty rat kapitałowych kredytu na pewien okres, np. niezbędny do osiągnięcia zdolności produkcyjnej. W okresie karencji kredytobiorca spłaca tylko raty odsetkowe.

Procedura uzyskania kredyty inwestycyjnego z reguły wydłużona jest w czasie oraz wymaga opracowania biznesplanu. Jednocześnie banki, rozpatrując wnioski kredytowe, z reguły opierają swoją decyzję na zwykłej sprawozdawczości finansowej danego przedsiębiorstwa[4].

Oznacza to, że analizując dokumenty finansowe firmy, badają one, czy firma będzie w stanie spłacić kredyt z bieżących wpływów – uwzględniając dodatkowe przychody z planowej inwestycji tylko do pewnego stopnia. Stanowi to wyraz ostrożności w ocenie przez banki przyszłych wpływów z realizowanej inwestycji, ale jednocześnie jest dużym utrudnieniem w pozyskiwaniu środków, niezbędnych do realizacji inwestycji.

Nie dotyczy to finansowania określanego mianem project finance (czyt.: prodżekt fajnens, dosł.: finansowanie projektów), w którym bada się możliwości spłaty kredytu przede wszystkim z nadwyżek, które zostaną wygenerowane w wyniku realizacji projektu inwestycyjnego. Badania takie przeprowadzane są jednak najczęściej w odniesieniu do dużych, wielomilionowych inwestycji, które wykraczają poza sferę inwestycji dokonywanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa.

Ponieważ sporządzenie profesjonalnego biznes planu wiąże się często z poniesieniem dużych kosztów, powstaje pytanie, na ile szczegółowy powinien być ten dokument. Rozmowa z pracownikiem działu kredytów może np. wykazać, że wymagany jest tylko szczegółowy kosztorys inwestycji, bez skomplikowanych prognoz przyszłych wpływów[5].

Niektóre pozycje biznesplanu, takie jak np. pozycja firmy na rynku, główni konkurenci, struktura dostawców i odbiorców itp., często mogą być także wyjaśnione w bezpośredniej rozmowie z pracownikiem kredytowym banku. W szczególności, jeżeli rozmowa dotyczy większych kredytów (np. powyżej 200 000 zł), a pracownik odpowiedzialny jest za sporządzenie wniosku przedstawianego tzw. komitetowi kredytowemu, czyli osobom podejmującym decyzję o ewentualnym przyznaniu finansowania. W takiej sytuacji to pracownik banku zobligowany jest uzyskania informacji niezbędnych dla jasnego i rzeczowego przedstawienia opisania firmy – a przedsiębiorca powinien mu ich po prostu udzielić. Oczywiście, na dodatkowe obciążanie pracą pracowników kredytowych pozwolić sobie mogą przede wszystkim firmy o dobrej kondycji finansowej i ustabilizowanej pozycji na rynku. Najczęściej jednak występuje sytuacja, w której kredyt niezbędny jest przedsiębiorstwu do dalszej działalności, a jej kondycja finansowa budzi pewne zastrzeżenia. W takim przypadku nie należy dawać bankowi dodatkowych powodów do odrzucenia wniosku.

Należy także pamiętać o jeszcze jednym aspekcie związanym z finansowaniem inwestycji. Niektórzy przedsiębiorcy finansują inwestycje w środki trwałe w oparciu o kredyty obrotowe (tzw. „wyciąganie pieniędzy z obrotu”), a także odroczenia terminów płatności kontrahentom (tzw. kredyty kupieckie). Pozwala to na uniknięcie kosztów związanych z udzieleniem przez bank kredytu. Jednocześnie jednak może prowadzić do utraty płynności finansowej i w rezultacie bankructwa firmy. Istnieje wprawdzie wiele firm, które finansują zakupy aktywów trwałych zobowiązaniami wobec dostawców[6], ale najczęściej są to firmy duże, o silnej pozycji rynkowej pozwalającej wymóc dłuższe terminy płatności na kontrahentach. O ile jednak hipermarket, a w szczególności należący do międzynarodowej sieci, posiadającej olbrzymie zaplecze finansowe, może postępować w ten sposób bez większych obaw o utratę płynności, o tyle w przypadku typowego przedsiębiorstwa z segmentu MŚP wiąże się to z reguły ze sporym ryzykiem. Kluczowe znaczenie ma w takiej sytuacji zarządzanie majątkiem obrotowym.


[1]  A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 65.

[2] Informacje z serwisu internetowego „E-finanse dla rzemosła i małych przedsiębiorstw”, powstałego dzięki wsparciu Narodowego Banku Polskiego w ramach Programu Edukacji Ekonomicznej

[3] M. Molo, M. Bielówka, Przegląd…, op. cit., s. 42.

[4] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 67.

[5] Informacje wewnętrzne Fortis Bank Polska S.A.

[6] A. Skowronek – Mielczarek, Małe…, op. cit., s. 65.

Kredyty bankowe

5/5 - (4 votes)

praca o finansowaniu przedsiębiorstw napisana w studium podyplomowym

Kredyty bankowe stanowią podstawowe źródło finansowania działalności przedsiębiorstw. Oferta banków jest w tym zakresie na tyle różnorodna, że może prowadzić do zagubienia się początkujących kredytobiorców w gąszczu nazw i specyficznych warunków, na jakich oferowane są kredyty. W praktyce, wyróżniane są następujące kryteria ich podziału[1]:

  1. Okres kredytowania
  2. Sposób udzielenia kredytu
  3. Przeznaczenie kredytu
  4. Waluta kredytu (złotowe lub walutowe)

Polskie banki rozróżniają w swych regulaminach:

  1. kredyty krótkoterminowe, udzielane na okres do 1 roku,
  2. kredyty średnioterminowe, z terminem spłaty od 1 roku do 3 lat,
  3. kredyty długoterminowe, z terminem spłaty powyżej 3 lat.

Jeżeli chodzi o sposób udzielenia kredytu pod względem operacyjnym, wyróżniamy:

  1. kredyt w rachunku bieżącym,
  2. kredyt w rachunku kredytowym.

W pierwszej metodzie zadłużenie występuje w postaci salda debetowego (ujemnego) na rachunku bieżącym kredytobiorcy. Powstaje ono w wyniku jego dyspozycji płatniczych, realizowanych w ciężar tego rachunku. Każdy wpływ na rachunek bieżący (np. z tytułu sprzedaży) powoduje spłatę kredytu, jednocześnie dając możliwość ponownego zadłużenia się o spłaconą kwotę – do wysokości przyznanego przez bank limitu.

Uruchomienie kredytu w rachunku kredytowym następuje z kolei poprzez otwarcie dla kredytobiorcy wydzielonego rachunku kredytowego, w celu ewidencjonowania stopnia wykorzystania kredytu oraz jego spłaty. Kolejne transze kredytu wypłacane są kredytobiorcy na podstawie jego dyspozycji uruchomienia kredytu i odbywają się w drodze[2]:

  • przeksięgowania określonej kwoty na rachunek bieżący,
  • bezpośredniej realizacji dyspozycji płatniczych kredytobiorcy – na rzecz jego kontrahentów.

Należy zaznaczyć, że w praktyce wyróżniany jest także podział kredytów na odnawialne i nieodnawialne. W przypadku kredytów odnawialnych, każda spłata kredytu pozwala na ponowne zadłużenie się, do wysokości przyznanego limitu. Stąd kredyt w rachunku bieżącym nazywany będzie dokładniej „kredytem odnawialnym w rachunku bieżącym”. Ponieważ jednak nie istnieje możliwość udzielenia kredytu nieodnawialnego w rachunku bieżącym, z reguły pomija się przymiotnik „odnawialny” i przyjmuje się to w sposób umowny. Kredyt nieodnawialny tym różni się od odnawialnego, że spłata jego całości lub części nie daje możliwości ponownego zadłużania się. Typowym kredytem nieodnawialnym jest np. kredyt inwestycyjny.

Biorąc pod uwagę powyższą klasyfikację kredytów, z perspektywy kredytobiorcy, najkorzystniejszym będzie kredyt odnawialny w rachunku bieżącym. Automatyczna spłata zadłużenia z bieżących wpływów, w praktyce oznacza dla firmy niższe odsetki, czyli mniejszy koszt kredytu. Z kolei kredyt obrotowy w rachunku kredytowym, wymagający odrębnej dyspozycji przelewu środków na spłatę zadłużenia, z reguły wiąże się z większymi kosztami. Przedsiębiorca nie zawsze dysponuje czasem, aby złożyć określoną dyspozycję, a środki wpływające na rachunek bieżący posiada on najczęściej przez krótki okres, np. do czasu realizacji zaplanowanej płatności. W rezultacie odsetki naliczane są od większego salda zadłużenia, co podraża koszty kredytu.

W zależności od przeznaczenia (celu) kredytu, można wyróżnić[3]:

  1. kredyty obrotowe, najczęściej krótkoterminowe,
  2. kredyty inwestycyjne, udzielane z reguły na dłuższy okres w związku z finansowaniem przedsięwzięć inwestycyjnych.

Kredyty inwestycyjne udzielane są rachunku kredytowym, natomiast kredyty obrotowe zarówno w rachunku kredytowym, jak i w rachunku bieżącym. Kredyty obrotowe przeznaczone są na potrzeby związane z bieżącą działalnością gospodarczą kredytobiorcy i mogą być udzielane na różne cele (na zakup towarów, finansowanie wymagalnych zobowiązań i inne), występują także pod wieloma nazwami (kredyty sezonowe, kredyty w postaci kart kredytowych itd.). Istnieje także grupa kredytów nazywanych mianem preferencyjnych. Mogą to być zarówno kredyty inwestycyjne, jak i obrotowe, przy czym ich spłata dofinansowywana jest przez określoną instytucję. Np. kredyt termomodernizacyjny, po spełnieniu przez kredytobiorcę określonych warunków, w części spłacany jest przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

Podział kredytów gospodarczych udzielanych przez banki przedsiębiorstwom, wraz z przykładowymi nazwami kredytów, można również przedstawić graficznie (rysunek 3).

Rysunek 3. Klasyfikacja kredytów gospodarczych

Źródło: Materiały z serwisu internetowego „E-finanse dla rzemiosła i małych przedsiębiorstw”, powstałego dzięki wsparciu Narodowego Banku Polskiego w ramach Programu Edukacji Ekonomicznej

Należy przy tym pamiętać, że jest jeszcze jedno, podstawowe kryterium podziału kredytów: na kredyty gospodarcze oraz kredyty konsumpcyjne (nazywane również detalicznymi). Do kredytów konsumpcyjnych zaliczane są kredyty udzielane osobom fizycznym, na cel nie związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kredyty gospodarcze klasyfikowane są przez polskie banki zgodnie z ww. kryteriami, kredyty udzielane osobom fizycznym dzielone są natomiast nieco inaczej. Z racji tego, że tematem tej pracy są sposoby finansowania przedsiębiorstw, kredyty dla klientów indywidualnych nie zostaną w niej szerzej omówione. Rozszerzona zostanie natomiast tematyka kredytów o szczególnym znaczeniu dla przedsiębiorstw.


[1] Bankowość…, op. cit., s. 275.

[2] Ibidem.

[3] Ibidem, s. 276.