prace o PKO

Oddziały PKO BP proponują specjalną ofertę kredytu sezonowego „Zima z PKO BP.” Kredyt ten udzielany jest w terminie od 4 grudnia do 28 lutego 2001 roku, na okres 9 miesięcy, oprocentowany według stałej stopy procentowej. Oddziały Powszechnej Kasy Ubezpieczeniowej Banku Polskiego mogą udzielać kredytu osobom fizycznym, posiadającym pełna zdolność do czynności prawnych, z przeznaczeniem między innymi na okolicznościowe zakupy i finansowanie wypoczynku.

Udzielenie kredytu oraz jego wysokość uzależnione są od zdolności kredytowej osoby ubiegającej się o kredyt, rozumianej jako zdolność do spłaty kredytu wraz z odset-kami w terminach ustalonych w umowie o kredyt oraz od rodzaju zabezpieczenia spłaty kredytu.

Przy udzieleniu kredytu stosowane są następujące formy zabezpieczeń:

–  w przypadku zastosowania poręczenia według prawa cywilnego, liczba poręczycieli nie powinna być większa, niż dwie osoby;

–  w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o kredyt jest posiadaczem rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w PKO, wymogi dotyczące zabezpieczenia spłaty kredytu mogą być ograniczone – stosownie do wyników analizy historii rachunku.

Kredyt może być udzielony osobie, która nie jest zadłużona w PKO z tytułu innych kredytów sezonowych – jeżeli spłaca je terminowo, a proponowane zabezpieczenie orz zdolność kredytowa pozwalają na terminową spłatę należności PKO.[1]

Okres spłaty kredytu liczony jest od dnia wypłaty. Odsetki liczone są za okres korzystania z kredytu, tj. od dnia wypłaty kredytu do dnia poprzedzającego spłatę kredytu.

Przy udzielaniu kredytu sporządza się plan płaty, ustalający miesięczne obciążenia z tytułu kredytu i odsetek. Plan spłaty i blankiety wpłat wręczane są kredytobiorcy po zawarciu umowy o kredyt lub wysyłane listem poleconym na adres kredytobiorcy.

Z dniem 1 lipca 1975 roku równocześnie ze zmianą podziału administracyjnego kraju, przeprowadzona została kolejna reforma bankowa, polegająca na dalszej koncentracji aparatu bankowego. W wyniku tej reformy nastąpiła likwidacja PKO jako samodzielnego banku państwowego i włączenie jej aparatu do Narodowego Banku Polskiego. Dawne oddziały operacyjne PKO, stały się oddziałami specjalistycznymi NBP, utrzymały tradycyjną nazwę „powszechnych kas oszczędności”.

Zgodnie z ustawą z 12 czerwca 1975 roku „Prawo bankowe”[1] majątek przejął NBP, zaś pracownicy przejętych jednostek organizacyjnych stali się odpowiednio pracownikami jednostek przejmujących z zachowaniem ciągłości pracy. W centrali NBP powstał specjalny pion zajmujący się zagadnieniami obsługi ludności, pod nazwą „Generalna Dyrekcja PKO”. Realizacja koncepcji monobanku i dostosowanie struktury aparatu bankowego do scentralizowanego modelu gospodarczego nie sprawdziły się w działaniu.

W warunkach rosnących zadań NBP jako banku centralnego, uczestniczącego w tworzeniu i realizacji polityki gospodarczej państwa, banku emisyjnego, koordynującego działalność innych banków, zagadnienia związane z bezpośrednią bankową obsługą ludności nie mogły być traktowane priorytetowo przez NBP. Krytyka włączenia PKO do Narodowego Banku Polskiego ujawniła się zwłaszcza na początku lat osiemdziesiątych i została uwzględniona w pracach nad nowym modelem systemu bankowego. W 1981 roku zrodził się koncepcja wydzielania ze struktury NBP działalności związanej z kompleksową obsługą pieniężno-kredytową ludności. Ostatecznie dopiero rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 września 1987 roku, w drugim etapie reformy gospodarczej, Powszechne Kasy Oszczędności zostały wydzielone ze struktur NBP tworząc samodzielny bank państwowy – Powszechną Kasę Oszczędności.

Od 1 listopada 1987 roku Powszechna Kasa Oszczędności działa jako samodzielny bank państwowy przejmując funkcje PKO sprzed 1975 roku wraz z kredytowaniem całego, wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego w kraju. Usamodzielnienie PKO wraz z jednoczesnym rozszerzeniem zakresu działalności stanowiło krok w reformie systemu bankowości w centralnie zarządzanej gospodarce Polski, która począwszy od 1989 roku rozpoczęła swą przebudowę w kierunku gospodarki rynkowej. Usamodzielnienie PKO nastąpiło jednak około dwa lata przed rozpoczęciem przebudowy ustroju politycznego i gospodarczego kraju, w sytuacji kiedy nie dostrzegano jeszcze potrzeby zapewniania nowo tworzonemu bakowi zdrowych podstaw rozwoju, posiadających przyjętym w skali międzynarodowej standardom funkcjonowania banków. W związku z tym PKO w chwili swego usamodzielnienia w 1987 roku została obarczona istotnymi słabościami rozwojowymi, a w szczególności:

–         określeniem w nadanym przez Radę Ministrów statucie banku jego funduszu własnego na bardzo niskim poziomie i pozbawienie PKO możliwości zwiększenia tego funduszu nawet z osiągniętego zysku;

–         dużym obciążeniem kredytami trudnymi, których stopniowo coraz to wię-ksza część stanowiły wieloletnie kredyty mieszkaniowe;

–         niewystarczającym wyposażeniem technicznym;

–         utrwalonych w statucie banku jego ustrojem wewnętrznym nie sprzyjającym sprawnemu kierowaniu tak dużą instytucją finansową, obejmującą w chwili usamodzielnienia 476 placówek i ponad 24 tysiące pracowników.[2]

Mimo to sześć lat samodzielnej działalności PKO BP (1987-1993) było okresem wszechstronnego rozwoju banku, który prawie podwoił liczbę placówek i o ponad połowę powiększył liczbę pracowników, zwiększając udział w krajowym rynku bankowym z około 3% do 14%.

W 1993 roku znacznie przyspieszono reformy, sfinansowano prace nad zmianą struktury organizacyjnej banku. Z dniem 1 stycznia 1994 roku powołano 13 oddziałów regionalnych (centrów tworzenia zysku) oraz wprowadzono nowy system ekonomiczno-finansowy, nadający tym działaniom dużą samodzielność.