bankowiec

Strategie marketingowe w działalności banku

5/5 - (1 vote)

Zakończenie pracy dyplomowej

Oddział BGŻ S.A. od kilku lat prowadzi intensywne działania marketingowe. Jest to konieczne, by bank sprostał rosnącej konkurencji, aby mógł umacniać swą pozycję na coraz bardziej kurczącym się rynku potencjalnych klientów.

Oddział BGŻ S.A. w swej strategii marketingowej koncentruje się przede wszystkim na działaniach sprzedażowych i poprawie jakości oferowanych usług. Jest to konieczne, gdyż wzrosły wymagania klientów prywatnych i instytucjonalnych wobec banku, zarówno pod względem ceny, zakresu oraz jakości świadczonych usług. Zmiany w popycie klientów cechują dwie przeciwstawne tendencje: z jednej strony wzrost zapotrzebowania na szybkie, tanie i spełniające wymagania jakościowe usługi standardowe; z drugiej wzrost zapotrzebowania na usługi coraz bardziej złożone, wymagające wykwalifikowanego doradztwa. Odpowiedzią banku na te wymagania jest zorganizowany i sprawnie funkcjonujący system dystrybucji, którego zadaniem jest dostarczenie klientowi potrzebnych mu produktów w odpowiednim czasie i miejscu. Kanały dystrybucji pełnią w Oddziale jeszcze jedną funkcję – są źródłem informacji dla banku o popycie na dany produkt, opiniach klientów o jego cenie i jakości oraz skuteczności promocji. W BGŻ S.A. można było zaobserwować rozwój świadczonych usług bez pośrednictwa Oddziału, za pomocą nowoczesnych środków komunikacji. Początkowo w tym celu wykorzystywano pocztę i telefon. Następnie korzystano z dostępu komputera, a w niedługiej przyszłości również Internetu. Ciągle jeszcze jednak podstawowym środkiem komunikacji  między bankiem a klientem pozostaje sprzedaż osobista.

Podstawowym narzędziem promocji w Oddziale BGŻ S.A. jest reklama.

W dużej mierze jest ona wspomagana przez kampanie reklamowe na szczeblu centrali BGŻ S.A.. Podstawowym zadaniem promocji w Oddziale BGŻ S.A. jest przekazanie na rynek informacji dotyczących BGŻ S.A. i jego oferty. Podstawowym wymiernym celem promocji jest zwiększenie sprzedaży usług BGŻ S.A. na rynku.

Postępująca specjalizacja i dywersyfikacja usług bankowych okazuje się często zbyt trudna dla przeciętnego klienta banku. Wówczas  oczekuje on pomocy od personelu banku. To z kolei prowadzi do szczególnego rozumienia personelu banku – nie tylko pełnienia przez niego funkcji operacyjnych, lecz także funkcji marketingowych. Bank w tym celu prowadzi szkolenia pracowników. Orientacja marketingowa w Oddziale BGŻ S.A. w Kielcach jest prowadzona przez bank stale. Prowadzenie bowiem ciągłej obserwacji konkurencji i klientów oraz reagowanie na zmiany zachodzące na rynku regionalnym, gwarantują bankowi rozwój. Marketing w Oddziale jest instrumentem zwiększającym skuteczność banku. Działalność marketingowa pochłania koszty, ale jednocześnie przynosi wzrost dochodów Oddziału.

Istotne parametry brane pod uwagę przez bank podczas oceny zdolności kredytowej

4.2/5 - (5 votes)

praca podyplomowa

Bank, oceniając zdolność kredytową potencjalnego kredytobiorcy, stosuje odmienne procedury w przypadku oceny zdolności kredytowej przedsiębiorstw oraz w przypadku oceny wniosków o kredyty konsumpcyjne dla osoby fizyczne.

Podczas oceny przedsiębiorstw, najważniejszym kryterium decyzyjnym jest kompleksowa analiza dokumentów finansowych firmy – przede wszystkim bilansu, rachunku zysków i strat oraz deklaracji podatkowych[1]. W szczególności analizowane są wskaźniki rentowności, płynności finansowej, rotacji należności, zobowiązań i zapasów, a także zmiany tych wskaźników na przestrzeni ostatnich dwóch lat – w celu ułatwienia odpowiedzi na pytanie, czy analizowana firma będzie w stanie spłacić wnioskowaną kwotę kredytu wraz z odsetkami w ustalonych terminach. Czyli: czy posiada zdolność kredytową do zaciągnięcia określonej kwoty w danym banku. Niektóre banki żądają od przedsiębiorców tzw. projekcji finansowych, czyli oszacowania przyszłych przychodów, kosztów oraz poszczególnych pozycji bilansu i rachunku zysków i strat. Szczęśliwie dla przedsiębiorców nie jest to jednak regułą.

Zdolność kredytowa firmy jest w dużej mierze uwarunkowana „historycznie”, gdyż opiera się głównie na analizie ostatnich dwóch lat działalności firmy. Oceniana jest przede wszystkim możliwość spłaty kredytu ze strumieni pieniężnych, jakie generowane są w firmie. Zastosowanie praktyczne znajduje następujący wzór[2]:

zysk brutto + AM + odsetki + LO + WJ – dywidenda

DSCR =

rata kapitałowa + odsetki

gdzie:

DSCR – Debt Service Cover Ratio (czyt.: det serwis kower rejszio), czyli wskaźnik pokrycia obsługi długu,

AM – amortyzacja, odsetki – w liczniku: zapłacone od dotychczas posiadanych kredytów, w mianowniku: naliczone do zapłacenia od planowanego salda zadłużenia (nowego kredytu),

LO – płatności z tytułu leasingu operacyjnego,

WJ – wydatki jednorazowe, oszczędności kosztów itp.,

rata kapitałowa – wielkość spłaty raty kapitałowej kredytu, który planowany jest do udzielenia.

Zarówno mianownik, jak i licznik, dzielone są przez 12 miesięcy. Wartość licznika pokazuje przybliżoną wielkość strumieni pieniężnych, jakie są średniomiesięcznie generowane w firmie. Wartość mianownika obrazuje z kolei miesięczne obciążenie, jakie związane będzie ze spłatą zobowiązań wobec banku. Zakłada się, że bieżące strumienie pieniężne generowane w firmie powinny pokrywać minimum 120 % obciążeń związanych ze spłatą rat i odsetek. W praktyce jednak, wskaźnik ten powinien wynosić ok. 170 %, aby finansowanie mogło być uznane za bezpieczne[3] – choć oczywiście uzależnione to jest jeszcze od szeregu innych czynników.

Jednym z nich jest kwestia zabezpieczenia kredytu. W przypadku płynnego zabezpieczenia, np. w postaci lokaty terminowej założonej w banku kredytującym, zdolność kredytowa przedsiębiorcy nie pozostawia wątpliwości. Dokonuje się wtedy uproszczonej analizy finansowej kredytobiorcy i podpisuje umowę przelewu środków na zabezpieczenie. Oczywistym jest jednak, że najbardziej typową jest sytuacja odwrotna. Najczęściej przedsiębiorca nie posiada środków własnych i właśnie dlatego występuje o kredyt (powody występowania o kredyt zabezpieczony lokatą zostały w tej pracy pominięte). Prezentowane przez przedsiębiorcę wyniki finansowe, wobec zaostrzonych procedur bankowych, z reguły rodzą szereg pytań ze strony banku. Im bardziej są one wątpliwe bądź niejasne (np. znaczące spadki i wzrosty obrotów w kolejnych latach), tym silniejszego zabezpieczenia wymaga bank.

Prezentowane zabezpieczenie spłaty kredytu, w zależności od banku, z różną siłą może wpływać na zdolność kredytową przedsiębiorcy. Stosowane są dwa podstawowe podejścia. Zgodnie z pierwszym z nich, odpowiednie zabezpieczenie, np. w postaci wartej kilka milionów złotych ziemi, pozwala na udzielenie kredytu niezależnie od wątpliwości, jakie nasuwają się podczas analizy wyników finansowych. W sytuacji braku terminowej obsługi zadłużenia, wszczynana jest po prostu procedura windykacyjna. Zgodnie z drugim podejściem, najistotniejsza jest możliwość spłaty zadłużenia z bieżących wpływów. Jeżeli wyniki, opisujące kondycję ekonomiczną przedsiębiorstwa, rodzą wątpliwości co do terminowości obsługi zadłużenia, kredyt nie jest udzielany. I to niezależnie od rodzaju prezentowanego zabezpieczenia – za wyjątkiem depozytów terminowych, poręczeń i gwarancji udzielonych przez wiarygodne finansowo podmioty oraz bezpiecznych papierów wartościowych (obligacji)[4].

Pierwsze podejście pozwala na kredytowanie inwestycji, które wygenerują środki na spłatę kredytu po tym, jak zostaną już ukończone. Zgodnie z drugim podejściem, kredytowane są podmioty, które są w stanie spłacić zobowiązania wobec banku niezależnie od tego, czy finansowany projekt zakończy się sukcesem. Najczęściej spotykane jest podejście mieszane[5], jednak sztywne zapisy w wewnętrznych instrukcjach kredytowych banków, mogą uniemożliwić finansowanie danego przedsięwzięcia – nawet w sytuacji, w której prawdopodobieństwo jego powodzenia graniczy z pewnością.

Nieco bardziej elastyczne podejście do kredytobiorcy wydaj ą się wykazywać banki spółdzielcze. Kluczowe kompetencje decyzyjne należą w nich bezpośrednio do obecnych na miejscu dyrektora i zarządu banku, a nie odległej centrali[6]. Marże stosowane przez te banki są nieco wyższe, niż w przypadku banków z większościowym udziałem kapitału zagranicznego, ale kluczowym jest w tym przypadku sam fakt pozyskania finansowania. Dla odpowiednio zyskownych inwestycji, których realizacja uzależniona jest od faktu udzielenia kredytu, kilkuprocentowe różnice w oprocentowaniu wydaj ą się już być sprawą wtórną.

Bardzo ważną i istotną kwestią, o której należy pamiętać ubiegając się o kredyt, jest wyważone podejście do kwestii optymalizacji zobowiązań podatkowych firmy. Powszechnie spotykane wydaje się być maksymalizowanie księgowych kosztów firmy, w celu wykazania niższych zysków – a wraz z tym niższego dochodu do opodatkowania. W przypadku starania się o kredyt, takie działania powodują istotny spadek zdolności kredytowej. Kredytowanie firmy o niskich zyskach, silnie inwestującej lub ponoszącej duże koszty własne, jest obarczone większym ryzykiem kredytowym[7]. Dla firmy oznacza to wyższy koszt kredytu, konieczność ustanowienia większych zabezpieczeń spłaty kredytu, a nawet decyzję odmowną. Tłumaczenie, że niskie wyniki finansowe wynikają z księgowej maksymalizacji kosztów, pomaga raczej w niewielkim stopniu.

Należy także pamiętać o tym, że niektóre składniki majątku firmy nie przedstawiają dla banku większej wartości – np. wartości niematerialne i prawne lub leki. W pierwszym przypadku, choćby nawet potencjalna wartość określonego patentu lub licencji była wysoka, to bank raczej unika handlu tego typu aktywami. Ich wartość jest zmienna i finalnie znana dopiero w momencie realizacji zysku. Z kolei jeśli chodzi o leki, to są one dla banku bezużyteczne, gdyż nie posiada on uprawnień, niezbędnych do obrotu lekami. Wyklucza to potencjalne przewłaszczenie takich zapasów na zabezpieczenie. Osobną kwestią jest także wartość tzw. współczynników korygujących, które są stosowane przez bank podczas wewnętrznej wyceny proponowanych zabezpieczeń. Np. posiadany przez przedsiębiorcę las może być korygowany współczynnikiem równym 0,2 (czyli 20 %), co oznacza, że wartość zabezpieczenia musiałaby być nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wnioskowanej kwoty kredytu[8]. Jest to tym bardziej istotne, że na etapie rozpatrywania wniosku często wymagane jest sporządzenie wyceny danego zabezpieczenia. Koszty takiej wyceny obciążają potencjalnego kredytobiorcę. W niektórych bankach, w szczególności w przypadku wyższych kwot kredytów, możliwy jest zapis, że zabezpieczenie zostanie ustanowione po podpisaniu umowy kredytowej. Wycena rzeczoznawcy często pozwala jednak na zastosowanie przez bank wyższych współczynników korygujących, a stąd wpływa na poprawę zdolności kredytowej.

Czasami stosowana jest również punktowa ocena zdolności kredytowej. Polega ona na tym, że w każdej z określonych kategorii, które są poddawane ocenie, możliwa jest do uzyskania pewna liczba punktów, a suma punków uzyskanych przez wnioskodawcę kwalifikuje go określonej grupy ryzyka. Fakt przynależności do określonej grupy ryzyka decyduje o możliwości udzielenia kredytu oraz – w przypadku decyzji pozytywnej – związanych z nim warunkach cenowych. W Załączniku nr 2 opisany został schemat oceny zdolności kredytowej za pomocą metody punktowej (tzw. credit scoring, czyt.: kredit skoring), stosowany przez jeden z działających w Polsce banków[9].

Metody stosowane w przypadku oceny zdolności kredytowej osób fizycznych, ze względów oczywistych, różnią się od metod oceny zdolności kredytowej przedsiębiorstw. Jedna z takich metod, stosowana przez jeden z działających w Polsce banków[10], zaprezentowana jest w Załączniku nr 3.

[1] Bankowość…, op. cit. , s. 636.

[2]  Wykład prof. M. Wiatra, Ocena projektów inwestycyjnych, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 04.11.2004 r.

[3] Ibidem.

[4]  M. Molo, M. Bielówka, Przegląd…, op. cit., s. 44.

[5]  Wykład prof. M. Zalewskiej, Bankowość, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 26.03.2003 r.,

[6] Ibidem.

[7] Wykład prof. M. Wiatra, Ocena projektów inwestycyjnych, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 04.11.2004 r.

[8] Wykład prof. J. Grzywacza, Współpraca przedsiębiorstwa z bankiem, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 01.04.2003 r.

[9] Wykład prof. I. Lichniak, Analiza ekonomiczno – finansowa przedsiębiorstw, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 23.04.2003 r.,

[10] Ibidem.

Kredyt jako źródło finansowania małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce

5/5 - (1 vote)

wstęp pracy podyplomowej

Małe i średnie przedsiębiorstwa, a zgodnie z nową klasyfikacją mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), to jeden z wiodących sektorów gospodarki, w dużym stopniu wpływający na wzrost gospodarczy oraz poziom zatrudnienia. Przedsiębiorstwa te stanowią 99,86 % wszystkich przedsiębiorstw w kraju[1].

Jedną z podstawowych barier na drodze rozwoju i umacniania pozycji rynkowej przedsiębiorstw z sektora MŚP są ograniczenia kapitałowe. Największe problemy z dostępem do zewnętrznego finansowania mają osoby rozpoczynające działalność gospodarczą oraz firmy mikro. Nie posiadają one najczęściej historii kredytowej ani majątku wystarczającego do zabezpieczenia kredytu, a wraz z tym zdolności kredytowej. Niedobór środków finansowych uniemożliwia z kolei inwestycje, które są niezbędne dla poprawy konkurencyjności danego przedsiębiorstwa i związanego z tym wzrostu obrotów. Stanowi to jedną z przyczyn bardzo wysokiego poziomu odsetka firm, które bankrutują w pierwszym roku swojej działalności – w Polsce wynosi on ok. 35 – 40 %[2].

Celem pracy jest identyfikacja oraz ocena źródeł finansowania możliwych do pozyskania przez firmy mikro, małe i średnie, a także wskazanie najbardziej efektywnych metod pozyskiwania kapitału przez te przedsiębiorstwa.

Udowodniono tezę, że pomimo utrudnionego dostępu mikro, małych i średnich przedsiębiorstw do źródeł finansowania, istnieją realne możliwości pozyskania kapitału przez te przedsiębiorstwa.

W rozdziale pierwszym opisane zostały ogólne warunki funkcjonowania małej przedsiębiorczości w Polsce. Przedstawiono w nim rolę przedsiębiorstw z sektora MŚP w kreowaniu wzrostu gospodarczego w Polsce, a także syntetyczną charakterystykę źródeł finansowania tych przedsiębiorstw.

Rozdział drugi poświęcony został finansowaniu działalności z kapitałów własnych. Obok najczęściej spotykanych jego form, w postaci finansowania z zatrzymanego zysku, dopłat wspólników oraz odpisów amortyzacyjnych, poruszona została m.in. kwestia wsparcia ze strony funduszy wysokiego ryzyka (venture capital) oraz aniołów biznesu, którzy wydają się być na rynku polskim zjawiskiem nowym.

W rozdziale trzecim przeprowadzono analizę szeroko pojętej oferty kredytowej. Uwzględnione w niej zostały zarówno kredyty bankowe, jak i fundusze poręczeń kredytowych oraz formy sprzedaży ratalnej lub z odroczoną płatnością, które w języku potocznym nazywane są często kredytami[3].

Rozdział czwarty zawiera opis pozostałych rodzajów finansowania działalności za pomocą kapitałów obcych, w tym popularny leasing oraz franczyzę (franchising). Coraz większego znaczenia nabierają również, omówione w tym rozdziale, dotacje i subwencje. Istotne znaczenie wydają się mieć w szczególności dotacje, które wiążą się z uzyskaniem przez Polskę dostępu do funduszy strukturalnych Unii Europejskiej.

Przedmiotem badań są możliwości finansowania działalności prowadzonej na terenie kraju, stąd źródła finansowania eksportu, takie jak np. dofinansowania udziału w zagranicznych targach oferowane przez Ministerstwo Gospodarki i Pracy, ubezpieczenia Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A., czy też fortfaiting, nie zostały w niniejszej pracy poddane analizie.

Literatura, na podstawie której napisano pracę, obejmuje zarówno pozycje książkowe, w tym Raport o stanie małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce w latach 2002 – 2003, jak i artykuły opublikowane w gazetach. Podczas pisania pracy wykorzystano także informacje, przekazane przez profesorów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w trakcie wykładów, oraz informacje zamieszczone w Internecie.

—

[1] Raport o stanie sektora małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce w latach 2002 – 2003, praca zbiorowa pod red. A. Tokaj – Krzewskiej i A. Żołnierskiego, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Warszawa 2004, s. 28.

[2] Ibidem, s. 31.

[3] Zgodnie z art. 5 ustawy Prawo bankowe kredyty mogą być udzielane tylko przez banki. Szerzej zostanie to opisane w dalszej części pracy.

Struktura organizacyjna i charakterystyka zasobów wewnętrznych banku BGŻ S.A. Oddział Kielce

5/5 - (2 votes)

Struktura organizacyjna banku przedstawia układ jego jednostek i komórek organizacyjnych oraz służy temu, aby bank funkcjonował w sposób maksymalnie efektywny.[1]

W BGŻ S.A. występuje trzy-stopniowa struktura organizacyjna:

I szczebel – Centrala Banku

II szczebel – oddziały terenowe

III szczebel – placówki operacyjne.

Do zadań Centrali banku należy: tworzenie strategii działania, realizacja przedsięwzięć wynikających z pełnionych przez bank funkcji banku krajowego, prowadzenie działań i analiz marketingowych, prowadzenie rozliczeń bankowych, określenie zasad prowadzenia rachunków bankowych, opracowywanie projektów i zarządzeń wewnętrznych, kształtowanie sieci banku oraz koordynacja działań jednostek podległych.[2]

Funkcje oddziałów terenowych pełnią oddziały wojewódzkie, a w większych województwach także, tworzone dodatkowo, oddziały operacyjne. Do obowiązków oddziałów należy: prowadzenie rachunków bankowych, udzielanie kredytów, prowadzenie rozliczeń pieniężnych, a także udzielanie wszechstronnej pomocy zrzeszonym bankom spółdzielczym.

Placówki operacyjne BGŻ S.A. to: Biuro Maklerskie, Centralny Ośrodek Doskonalenia Kadr i ogólnokrajowe ośrodki szkoleniowo-wypoczynkowe.

Biuro Maklerskie wykonuje zadania w zakresie świadczenia usług maklerskich, zawodowego doradztwa w zakresie obrotu papierami wartościowymi oraz zarządzania cudzym pakietem papierów wartościowych.

Do zadań Centralnego Ośrodka Doskonalenia Kadr należy organizowanie i prowadzenie szkolenia, dokształcania i doskonalenia kwalifikacji kadr oraz współpraca z instytucjami finansowymi.

Ogólnokrajowe ośrodki szkoleniowo-wypoczynkowe świadczą usługi w zakresie wypoczynku i rekreacji w skali kraju dla pracowników Banku i członków ich rodzin. Mogą również świadczyć odpłatne usługi na rzecz innych podmiotów gospodarczych.

Na koniec 2001 roku w sieci BGŻ S.A. funkcjonowało 335 placówek tj.:

  • 95 oddziałów,
  • 59 filii,
  • 169 bankowych punktów obsługi,
  • 12 placówek Integrum.

W 2001 roku sieć placówek banku powiększyła się o 34 placówki, tj. o 2 filie, 20 bankowych punktów obsługi i 12 placówek Integrum.[3]

Rysunek 6. Sieć placówek Banku Gospodarki Żywnościowej S.A.

Źródło: oferta usług BGŻ S.A.

BGŻ S.A. Oddział Kielce organizuje i prowadzi sprzedaż produktów i usług bankowych oraz podejmuje działania dla pozyskania nowych klientów.

BGŻ S.A. Oddział Kielce dysponuje następującymi zasobami rzeczowymi:

  • Nieruchomości o wartości 400.000 zł, w tym: grunty własne, budynki i budowle;
  • Urządzeniami technicznymi i maszynami o wartości 194.984 zł;
  • Środkami transportu, których wartość wyceniono na 46.502 zł;
  • Ruchomości i wyposażenie o łącznej wartości 49.146 zł.

Wynik działalności gospodarczej, strukturę bilansu, zmiany w ciągu trzech ostatnich lat w bilansie i rachunku zysków i strat charakteryzują załączniki 2, 3 i 4.

Bank utrzymuje bieżącą płynność finansową regulując swoje zobowiązania terminowo. Przyrost depozytów pozwala na utrzymanie płynności płatniczej oraz na zwiększenie portfela kredytowego.

Oddział BGŻ S.A. w Kielcach ogółem zatrudnia 173 osoby.

Oddziałem kieruje dyrektor i odpowiada on za przestrzeganie przez komórki organizacyjne Oddziału zaleceń i wytycznych dyrektorów podstawowych komórek organizacyjnych centrali.

—

[1] G. Rytelewska, „Marketing…”, op.cit s. 297.

[2] Regulamin organizacyjny Banku Gospodarki Żywnościowej S.A.

[3] Raport roczny BGŻ S.A.

Kredyty preferencyjne

5/5 - (1 vote)

praca podyplomowa o finansowaniu przedsiębiorstw

Mianem kredytów preferencyjnych określane są kredyty, których koszt jest niższy od rynkowego kosztu analogicznych kredytów – zazwyczaj dzięki dopłatom określonych instytucji. Najczęściej są to nieodnawialne kredyty inwestycyjne, udzielone na finansowanie przedsięwzięć, które są korzystne ze społecznego punktu widzenia. Są one dofinansowywane przez Skarb Państwa.

Przykładem może być „kredyt na realizację przedsięwzięć inwestycyjnych tworzących nowe stałe miejsca pracy w działalnościach pozarolnicznych, gwarantujących zatrudnienie ludności wiejskiej”. Szczegółowe informacje na ten temat znajdują się na stronie internetowej PKO Banku Polskiego S.A.[1]. Do najważniejszych należą:

  • kredyt ten może zostać udzielony na realizację przedsięwzięć gwarantujących powstanie nowych stałych miejsc pracy dla ludności wiejskiej w działalnościach pozarolniczych, w gminach i miastach do 20 tys. mieszkańców,
  • istnieje możliwość udzielenia kredytu podmiotom dopiero rozpoczynającym działalność gospodarczą,
  • kwota kredytu nie może przekroczyć 25 tys. zł na jedno nowe miejsce pracy, a w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach o zagrożonych szczególnie wysokim poziomem bezrobocia strukturalnego – 35 tys. zł,
  • minimalny wkład własny kredytobiorcy wymagany jest na poziomie 20 % wartości realizowanej inwestycji,
  • kredytobiorca spłaca połowę całkowitych kosztów oprocentowania kredytu, nie mniej jednak niż 3 %, a pozostała część spłacana jest przez Agencję Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa,
  • kredyt może zostać udzielony maksymalnie na 6 lat, a w przypadku regionów zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym na 8 lat, możliwa jest także karencja w spłacie rat kapitału i odsetek.

Innym przykładem kredytu preferencyjnego jest kredyt termomodernizacyjny udzielany przez Bank Gospodarstwa Krajowego S.A. Szczegółowe informacje o tym kredycie znajdują się na stronie internetowej banku[2]. Przeznaczony jest on m.in. na przedsięwzięcia, których celem jest:

  • ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie:
  • rocznego zapotrzebowania na energię dostarczaną do budynków mieszkalnych:
  • w budynkach, w których modernizuje się jedynie system grzewczy – o co najmniej 10% ,
  • w budynkach, w których w latach 1985 – 2001 przeprowadzono modernizację systemu grzewczego – o co najmniej 15%,
  • w pozostałych budynkach – o co najmniej 25%,
  • co najmniej o 25% rocznych strat energii pierwotnej w lokalnym źródle ciepła, tj. kotłowni lub węźle cieplnym, z których nośnik ciepła jest dostarczany bezpośrednio do instalacji ogrzewania i ciepłej wody w budynku,
  • wykonanie przyłączy technicznych do scentralizowanego źródła ciepła, w związku z likwidacj ą lokalnego źródła ciepła, w celu zmniejszenia kosztów zakupu ciepła dostarczanego do budynków – co najmniej o 20% w stosunku rocznym,
  • zamianę konwencjonalnych źródeł energii na źródła niekonwencjonalne.

W przypadku realizacji celu przedsięwzięcia termomodernizacyjnego (co musi zostać stwierdzone tzw. audytem energetycznym dokonanym przez bank), BGK spłaca za kredytobiorcę 25 % kwoty kredytu. Na stronie internetowej BGK znajduje się lista banków, które podpisały z nim umowę o współpracy w zakresie udzielania kredytów termomodernizacyjnych. Kredyt ten nie jest co prawda przeznaczony na modernizację budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, ale – jak już wcześniej wspomniano – np. w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą i zmuszonego ponieść koszty związane z remontem domu, wydaje się on być jednym ze sposobów na finansowanie działalności gospodarczej – poprzez zmniejszenie wydatków.

—

[1]    Informacje ze strony internetowej PKO Banku Polskiego S.A.

[2]   Informacje ze strony internetowej Banku Gospodarstwa Krajowego S.A.