Kredyt jako źródło finansowania

5/5 - (1 vote)

Przedsiębiorcy finansują swoją działalność pozyskując kapitał z różnych źródeł. Kapitał, jakim dysponuje przedsiębiorca na finansowanie majątku i rozwój firmy, dzielimy na kapitał własny i dług.

Kapitał własny można pozyskać zarówno ze źródeł wewnętrznych, do których zalicza się np. zatrzymanie całości lub części zysków spółki, jak i ze źródeł zewnętrznych, takich jak wpływy z emisji akcji czy podwyższenia akcji.

Kapitał zagraniczny pozyskiwany jest wyłącznie ze źródeł zewnętrznych. Głównymi źródłami kapitału zagranicznego są kredyty bankowe i korporacyjne, a także wpływy z emisji wierzytelności i leasingów finansowych.

Do podstawowych obcych źródeł finansowanie celów gospodarczych należy przede wszystkim kredyt zaciągany w banku, na określonych warunkach oprocentowania i spłaty. Ogromna większość obecnie funkcjonujących przedsiębiorstw, z obcych źródeł finansuje również działalność bieżącą, co wynika ze stosunkowo niskiego poziomu funduszy własnych.[1]

Warunkiem uzyskania kredytu jest posiadanie przez kredytobiorcę zdolności kredytowej, rozumianej jako zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w umownych terminach. Ocena zdolności kredytowej dotyczy nie tylko bieżącej sytuacji majątkowej kredytobiorcy, ale także jego przyszłej działalności gospodarczej i jej wyników.

Źródła pozyskiwania kapitału można podzielić na jedną z dwóch grup:

  1. Finansowanie wewnętrzne.
  2. Pożyczanie.

Małe i średnie firmy to organizacje biznesowe, których kapitał własny jest niewystarczający do dynamicznego rozwoju. W takich przypadkach mogą im pomóc instytucje finansowe, takie jak banki, które oferują atrakcyjną pożyczkę. Do tej pory dostrzegały je tylko duże korporacje, a pozostałe uważały za inwestycje zbyt ryzykowne. Ale od pewnego czasu uwagę przyciągają także małe i średnie firmy. Podstawą udzielenia przez bank takiej pomocy finansowej jest badanie zdolności kredytowej firmy.

[1] J. Bugajski, op. cit., s. 36.

Definicja kredytu w pracy dyplomowej

5/5 - (2 votes)

Według Natalii Gajl, poprzez kredyt należy rozumieć stosunek ekonomiczny, powstający przy przeniesieniu wartości przez jeden podmiot (zwykle jednostkę bankową) na rzecz drugiego podmiotu, w czasowe użytkowanie, na warunkach zwrotności i z reguły z obowiązkiem zapłaty procentu.[1]

Odsetki od kredytu stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy. W gospodarce rynkowej procent jest ceną kapitału kształtującą się pod wpływem popytu i podaży kapitału pożyczkowego.

Kredyt bankowy to kwota pieniędzy udostępniona przez bank na określony czas i na określonych warunkach; konkretna technologia spełniająca potrzeby finansowe określone przez pożyczkobiorcę. Pisemna umowa między bankiem a kredytobiorcą.

Kredyt to umowa dwustronna, w której jedną stroną jest bank1, a drugą kredytobiorca (np. konsument, firma). Kredyt ma charakter pieniężny – przedmiotem pożyczki są zawsze pieniądze. Kwestie kredytowe reguluje ustawa Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1376 z późn. zm.). Ten akt prawny definiuje pojęcie kredytu. Kredyt to umowa, w której bank zobowiązuje się udostępnić pożyczkobiorcy tę kwotę na określony czas.

Jednocześnie kredytobiorca zobowiązuje się do wykorzystania otrzymanych środków na warunkach określonych w umowie pożyczki, do spłaty kwoty pożyczki (wraz z odsetkami) w określonych w umowie terminach spłaty oraz do uiszczenia wszelkich opłat za udzielenie pożyczki.

Prawo bankowe określa strukturę umowy kredytowej. Każda umowa kredytu powinna mieć formę pisemną i zawierać elementy wymagane prawem.

Strony umowy kredytowej (w przypadku kredytów osobistych bank i klient indywidualny) muszą być w niej wyraźnie wskazane. Ponadto wymagane elementy każdej umowy kredytowej obejmują między innymi: kwotę i walutę kredytu, cel kredytu, warunki i termin spłaty kredytu, wysokość odsetek oraz warunki jego zmiany , charakter roszczeń z tytułu zabezpieczenia kredytu, zmiana warunków i rozwiązanie umowy.

[1] N. Gajl, Finanse i prawo finansowe, s. 353.

Gospodarcze znaczenie kredytu

5/5 - (1 vote)

Gospodarcze znaczenie kredytu polega na tym, że przenosi on towary i kapitały na osoby, które mogą ich bardziej celowo i z większym zyskiem użyć, niż dotych-czasowy właściciel.[1]

Obok kredytu towarowego występuje kredyt pieniężny, który jest na ogół udzielany przez instytucje specjalnie powołane do tego celu, tj. banki.[2]

Właściwie zaciągnięty kredyt to nie tylko instrument finansowania bieżącej działalności firmy, ale także źródło finansowania inwestycji, które stają się niezbędnym elementem rozwoju każdej firmy [3].

Analizując różnego rodzaju statystyki można zauważyć, że kredyt bankowy pozostaje najpopularniejszym źródłem zewnętrznego finansowania.

Wśród fundamentalnych poglądów na wzrost gospodarczy można wyróżnić kilka hipotez, w tym te odnoszące się do establishmentu. Hipoteza ta dotyczy czynników instytucjonalnych, w których podmioty gospodarcze angażują się w działania mające istotny wpływ na inwestycje w czynniki bezpośrednie, a tym samym wzrost gospodarczy. Stąd rola kredytów bankowych dla sektorów gospodarki może mieć istotny wpływ na wzrost gospodarczy kraju.

Strategie biznesowe sektora bankowego i poszczególnych banków powinny uwzględniać perspektywy wzrostu gospodarczego. Kredyty dla sektora niefinansowego kryją w sobie wiele możliwości, ale też i zagrożeń. Przed kryzysem finansowym 2007-2009 nadmierna i lekkomyślna pożyczka (zwłaszcza na rynku subprime) była jedną z głównych przyczyn nierównowagi na rynkach finansowych.

Powszechną praktyką jest obecnie rozpoznawanie funkcjonowania państw w okresie pokryzysowym. Nadmierna i lekkomyślna polityka kredytowa prowadzona przez kraje/sektory finansowe może mieć znaczący negatywny wpływ na wzrost gospodarczy krajów.

[1] Gutenberg, Encyklopedia powszechna, KURPISZ, Poznań 1994, s. 159.

[2] J. Bugajski, Kredytowa działalność PKO BP i zarządzanie finansami, Olympus, Centrum Edukacji i Rozwoju Biznesu, Warszawa 1995, s.36.

[3] Z. Korzeb, Kredyty bankowe dla przedsiębiorców, [w:] J. Koleśnik (red.), Bankowość detaliczna., Wydawnictwo Difin, Warszawa 2016, s. 140

Rodzaje kredytów

5/5 - (2 votes)

Istnieją kredyty:

–         kredyt obiegowy – udzielony na krótki czas celem ułatwienia wymiany towarów;

–         kredyt konsumpcyjny – na cele konsumpcji;

–         kredyt produktywny – na cele wytwórczości;

–         kredyt osobisty – polegający na zaufaniu wierzyciela do osoby dłużnika i jego sytuacji majątkowej;

–         kredyt rzeczowy – gdy wierzyciel zabezpiecza się pewnym rzeczowym prawem na pewnym przedmiocie;

–         kredyt hipoteczny – przy którym wierzyciel ma prawo zastawu na nieruchomości;

–         przy kredycie rolniczym rozróżniamy między innymi kredyt zaciągnięty na nabycie lub otrzymanie posiadłości i kredyt melioracyjny na zwiększenie dochodowości gruntu.

Co to jest kredyt?

5/5 - (1 vote)

Przez pojęcie „kredyt” rozumiemy upoważnienie do używania cudzych dóbr (towarów, pieniędzy), udzielone na podstawie przeświadczenia, że korzystający z kredytu spełni wypływające z kredytu zobowiązania. Rozróżniamy kredyt publiczny i prywatny. Kredyt publiczny jest to kredyt, który zaciągają osoby o charakterze publicznoprawnym (gmina, państwo) lub publiczne instytucje finansowe. Kredyt może mieć formę pożyczki lub przed przedłużeniem terminu zapłaty ceny kupna. Może być kredytem bezprocentowym lub oprocentowanym. Informacje o tym można znaleźć w dobrych pracach dyplomowych.

Termin kredyt pochodzi od łacińskiego słowa credere i oznacza ufać, wierzyć. Kredyt oznacza zatem udostępnianie aktywów w zaufaniu. Dokładna definicja kredytu, którą należy stosować w Polsce zawarta jest w ustawie Prawo bankowe i pozwoli zrozumieć, do czego dokładnie taki obowiązek się odnosi.

Jaka jest różnica między kredytem a pożyczką?

Kredyt i pożyczka to wspólne synonimy. Jednak biorąc pod uwagę zasady, istnieją dwa różne terminy. Zasady udzielania kredytu regulują Ustawa Prawo bankowe i Ustawa o kredycie konsumenckim, a do pożyczki odnoszą się Kodeks Cywilny i Ustawa o kredycie konsumenckim. Czym te dwa rodzaje kredytu różnią się w praktyce?

Przedmiotem kredytu są początkowo tylko pieniądze, a przedmiotem pożyczki może nie być tylko gotówka (możemy pożyczyć rzeczy materialne, np. samochód).

Kredytu udziela tylko przedsiębiorca, który robi to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (np. bank) według tzw. H. na cel określony we wniosku kredytowym. Z drugiej strony pożyczka może być udzielona przez firmę lub osobę fizyczną i wykorzystana przez pożyczkobiorcę na dowolny cel. W rezultacie pożyczkodawca ma prawo kontrolować wykorzystanie pożyczki, a pożyczkodawca nie.

Dodatkowo umowa kredytu powinna być zawarta w formie pisemnej; umowa pożyczki poniżej 500 zł nie ma tego rygoru. Kredyt jest oprocentowany, a pożyczka nie musi ponosić żadnych kosztów.